• Zondag 11 Mei 2026 Show No. 1712

    NIEUW
    Mancuso, Matteo – The Chicken (featuring Valeriy Stepanov)
    – The Great Wall
    Van het album “Route 96” (Music Theories Records/Mascot, 2026)

    Recent was hij nog in Nederland, voor optredens in Nijmegen en Amsterdam: Matteo Mancuso. Hij werd geboren in 1996 in de Italiaanse provincie Palermo, waar hij ook opgroeide, en was al op jonge leeftijd een muzikaal wonderkind. Zijn kennismaking met de muziekwereld werd begeleid door zijn vader, Vincenzo Mancuso, een bekende gitarist, die fungeerde als mentor en leermeester. Na het behalen van zijn middelbareschooldiploma richtte Mancuso in 2017 het trio Snips op, waarmee hij jazzrock- en fusionelementen aan zijn palet ging toevoegen. Met Snips nam hij een versie op van “The Chicken”, een van oorsprong funky instrumental van James Brown-saxofonist Pee Wee Ellis. De Snips-bewerking behaalde maar liefst 2,2 miljoen views op YouTube. In zeer korte tijd heeft de naam Matteo Mancuso zich over de hele wereld verspreid. Zijn unieke gitaartechniek heeft verbazing gewekt door de helderheid en precisie ervan, evenals zijn vermogen om met het grootste gemak verschillende muziekgenres te beheersen. De muziek is een mix van fusion, jazz, blues en hardrock. De speltechniek van de beroemde Sinti-gitarist Django Reinhardt weet hij op een zeer melodieuze manier te incorporeren in zijn stijl. In 2023 verscheen het debuutalbum “The Journey”, een album dat de essentie van zijn diverse muzikale invloeden vastlegt. Op 24 april verscheen de opvolger “Route 96”. Recensenten omschrijven het album als een moderne, frisse en virtuoze mix van fusion, jazz, blues en Latin. Het is een indrukwekkende, energieke plaat waarop Mancuso zijn unieke fingerstyle-techniek (hij gebruikt geen plectrum) verder ontwikkelt. Matteo heeft een van z’n idolen, Steve Vai, bereid gevonden zijn medewerking te verlenen aan het openingsnummer, “Solar Wind”. Dat nummer werd al als voorproefje uitgebracht en hebben we u enkele weken geleden al laten horen. Daarnaast speelt Antoine Boyer fantastisch akoestisch gitaar op “Isla Feliz”. Als bonustrack fungeert een nieuwe versie van het genoemde “The Chicken”, nu met keyboardspeler Valeriy Stepanov. We horen scherpe gitaarlijnen, funky, rockend, afgewisseld met een snelle bas-solo. Het toetsenwerk is een mooie aanvulling op het spel van Mancuso en ook de drummer krijgt ruim baan. Met deze nieuwe versie van “The Chicken” openen we onze uitzending. We vervolgen met “The Great Wall”. Na het indachtig de titel inderdaad ietwat Chinees aandoende korte intro speelt hij op subtiel jazzy wijze het hoofthema. In de verdere uitbouw laat hij uit zijn speltechniekendoos de Satriani- en Vai-achtige shredderkanten de vrije loop om uiteindelijk terug te keren naar het meer ingetogen hoofdthema.
    Websites:
    https://www.matteomancuso.net/
    https://www.facebook.com/matteomancusoofficial.

    NIEUW
    Legacy Pilots - Midnight Tide (Part I, II, III)
    Van "Camera Obscura Volume I" (eigen beheer, 2026)

    Legacy Pilots heeft sinds 2018 vijf studio-albums en een live-registratie uitgebracht. Je zou misschien verwachten dat er door bandleider Frank Us inmiddels wat gas teruggenomen zou worden, maar zijn creatieve energie lijkt niet te stoppen. Begin deze maand verschenen er namelijk zowaar tegelijkertijd twee nieuwe albums! “Camera Obscura Volume I” en “Camera Obscura Volume II” zijn óf los van elkaar of als bundel op zowel CD's als LP's te bestellen. Het mooie is dat beide albums ook echt wel een eigen sfeer hebben. Volume II is wat steviger, donkerder en progressiever, terwijl Volume I melodieuzer is en ook wat toegankelijker lijkt te zijn. Let wel: het geheel laat wederom de inmiddels klassieke Legacy Pilots-sound weerklinken: klassieke symfo met hier en daar lichte AOR-neigingen. Frank Us (overigens een pseudoniem van de al decennialang in de Noord-Duitse muziekwereld actieve Frank Simmerlein) tekent zelft voor alle toetsen en het merendeel van de gitaarpartijen, waarbij de nodige terugkerende vaste gasten hem verder bijstaan: drummers van dienst zijn Marco Minnemann en Todd Sucherman (Styx), bassist is Lars Slowak en vocalen worden verzorgd door Us zelf, maar vooral ook door Finally George (Georg Hahn), John Mitchell (Arena, Frost*, Lonely Robot), Jake Livgren (Emerald City Council, neefje van...). En die laatste heeft, nemen wij aan, ook het contact gelegd met diens bandgenoot Seth Hankerson, die een paar puike gitaarsoli aflevert op beide albums. En aldus vormen ze samen een ware aanwinst in de toch al uiterst sterke discografie van Legacy Pilots. Volgende week zullen we aandacht schenken aan Volume II, maar voor deze uitzending kiezen we de openingstrack van "Camera Obscura Volume I" met vocalen van Jake Livgren, een gitaarsolo van Steve Morse en uitmuntende drumspel van Todd Sucherman: “Midnight Tide (Part I, II, III)”.
    Websites:
    https://www.legacypilots.com/
    https://www.facebook.com/FrankUsFlightCaptain
    https://legacypilots.bandcamp.com/album/camera-obscura-vol-i.

    NIEUW
    Barbieri, Richard - Snakes & Ladders
    - A New Simulation
    Van "Hauntings" (KScope, 2026)

    Vijf jaar na "Under A Spell" levert Richard Barbieri met "Hauntings" opnieuw een collectie fraaie atmosferische tracks af. De voormalige toetsenman van onder meer Japan, Rain Tree Crow, JBK en Porcupine Tree heeft op dit, zowel op CD, LP als Blu-Ray verkrijgbare album wederom enkele geestverwanten om zich heen verzameld. Zo keert Percy Jones terug om op twee tracks zijn glijdende bascapaciteiten te tonen. Hun samenwerking dateert al van begin jaren 80 toen beide musici speelden met de Japanse band Ippu-Do. Andere muzikanten die hun bijdrage leveren zijn drummer Morgan Ågren, trompettist Luca Calabrese, percussionist Kjell Severinssen en zangeres Sophie Worthen. "Hauntings" bevat zowel tracks die in het verlengde liggen van sfeervolle nummers als "Ghosts" van Japan als stukken die eenzelfde, door programmering en samplers gedomineerde ritmische structuur hebben als de nu-jazz van iemand als Nils Petter Molvær. Een van die nummers, "Snakes & Ladders", hebben we nu scherp staan, gevolgd door "A New Simulation". Hierin lijkt een Gilmour-achtige slidegitaar te zitten, maar in werkelijkheid bespeelt Barbieri hier alle instrumenten zelf, waaronder enkele nieuwste snufjes op het gebied van synthesizers.
    Websites:
    https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial
    https://richardbarbieri.bandcamp.com/ (niet actueel)
    http://www.richardbarbieri.co.uk/ (oude site).

    VOORPROEFJE / NIEUW TALENT
    Kennedy, Leoni Jane – Temple
    Voorproefje (december 2025) op het album “Synthetic” (eigen beheer, 15 juni 2026)

    De meeste vaste luisteraars weten dat een aantal teamleden Solstice een warm hart toedraagt. Laat nu deze Britse band ook steeds weer nieuw talent onder de aandacht te brengen. Bandleider Andy Glass heeft er echt een neus voor. Een van de laatste toevoegingen aan Solstice is Leoni Jane Kennedy. Ze heeft zich voor een Brits publiek al bewezen met een bijzonder coveralbum met akoestische interpretaties van Rush-nummers. Daarnaast heeft ze verschillende talentenprijzen gewonnen, waarbij haar soulvolle zang en sterke gitaarspel bejubeld worden. Volgende maand verschijnt haar eerste volwaardige soloalbum met eigen materiaal. Hiervoor werd, zoals tegenwoordig vaak gebeurt, via Kickstarter een internetfondsenwervingscampagne opgestart, die al snel het voorafgestelde doel bereikte. Via streamingkanalen is er al een aantal singles uitgebracht, waaronder afgelopen december het nummer “Temple”. Dit vormt een mooie opmaat naar het volledig album dat “Synthetic” zal gaan heten. Naast haar werk met Solstice mag Leoni overigens in oktober het voorprogramma verzorgen voor niemand minder dan bluesrocker Walter Trout.
    Websites:
    https://www.leonijanekennedy.com/
    https://www.facebook.com/LJKmusic/
    https://leonijanekennedy.bandcamp.com/
    https://www.kickstarter.com/projects/leonijanekennedy/synthetic/comments.

    Galahad – Shine (Alternative Ghosts version)
    Van “Following Ghosts – Expanded Edition” (Avalon Records, 2020; originele album: 1998)

    Goh, als je kijkt naar ons archief, dan blijkt Galahad rijkelijk aan de orde te zijn gekomen in de eerste honderden uitzendingen van Xymphonia, maar in recentere jaren is de frequentie dat de Britse groep onze playlisten haalde duidelijk afgenomen. En eigenlijk is dat onverdiend. Galahad bestaat al ruim 40 jaar en bracht in die tijd 12 studioalbums uit. Ook is er een aantal zusterprojecten opgestart. Van de oprichters is alleen zanger Stuart Nicholson nog actief in de band. Wel is drummer Spencer Luckman al sinds 1987 van de partij en dus ook min of meer mede-oerlid. Het vroege materiaal was duidelijk geënt op werk van Marillion, Genesis en Steve Hackett, vooral door het gitaargeluid van de in 2017 vertrokken medeoprichter Roy Keyworth. Het derde album “Sleepers” moest in 1995 de doorbraak voor de band betekenen, waarvoor de van King Crimson bekende producer Tony Arnold werd aangezocht. Tot Galahads grote frustratie was Arnold echter drukker met andere projecten en werd de samenwerking een groot debacle, waarbij er zelfs een overdracht van de tapes plaats vond op een voetbalveld. De band herpakte zich echter en vooral de toetreding van toetsenist Dean Baker in 1997 bleek een gouden greep. Het eerstvolgende “Following Ghosts” (1998) kan zeker worden gezien als een van de hoogtepunten in de bandcarrière. Muzikaal werd er gebroken met de klassieke neoprog in ruil voor een experimenteler, maar fris geluid. Naast meer invloeden uit de elektronische muziek bleek het gitaarwerk wat steviger. Op de daaropvolgende albums werd deze lijn doorgetrokken, waarbij er met heftige, aan Rammstein referende passages soms net iets te veel werd doorgeslagen. De huidige bezetting, waarin we gitarist Lee Abraham en bassist Mark Spencer terugvinden, treedt nog steeds op. Vandaag belichten we de heruitgave van “Following Ghosts” die in 2020 verscheen met twee extra discs: eentje met een alternatieve mix (“Alternative Ghosts”) en daarnaast een CD met geremasterde outtakes onder de titel “Deconstructing Ghosts”. We hebben gekozen voor de alternatieve versie van het nummer “Shine”.
    Websites:
    https://www.galahadonline.com/
    https://www.facebook.com/room801
    https://galahad1.bandcamp.com/.

    (OP)NIEUW
    Irvine Band, The John – Wheel Of Time
    Van "Take Me To Your Leader" (Head In The Door Records = eigen beheer, 2026)

    Begin dit jaar verscheen “Take Me To Your Leader” van The John Irvine Band. Trouwe luisteraars van Xymphonia die de vorige acht albums van Irvine bij ons hebben kunnen beluisteren zullen ongetwijfeld constateren dat de Schotse gitarist zich tussen "Wait & See" uit 2011 en het vorig jaar uitgebrachte "Here Come The Robots!" ontwikkelde van progressieve jazzrocker tot door sciencefiction geïnspireerde synthrocker. Op "Take Me To Your Leader" gaat hij nog een stap verder door voor het eerst een vocale plaat te produceren. Hiervoor betrok hij mede-Schot Gordon Robertson bij zijn band, een singer-songwriter die bekendheid kreeg als vertolker van liedjes van jazz- en popzangers als Michael Bublé en Ed Sheeran en die tevens een eigen repertoire opbouwt. Hij leent zijn heldere tenor aan catchy, avontuurlijke nummers, te omschrijven als progpop, mede door Irvine's kenmerkende synthesizerszwiepers soms verwijzend naar synthpop uit de jaren tachtig. Vaste drummer Andrew Scott kan zijn veelzijdigheid bij deze songmatige aanpak prima etaleren en gelukkig blijft Irvine toch ook zijn gitaar omhangen voor menig compacte maar jubelende solo. Zijn ervaringen als SF-schrijver en dichter werpen duidelijk hun vruchten af in de teksten met zowel verontrustende als komische onderwerpen met prachtig rijmvondsten. Hoog tijd voor meer aandacht voor "Take Me To Your Leader", dat Irvine als 'omleiding' in zijn muziekcarrière omschrijft, middels “Wheels Of Time”, waarin Robertson aantoont over bijzonder wendbare stembanden te beschikken.
    Websites:
    https://thejohnirvineband.bandcamp.com/
    https://johnirvine.co.uk/
    https://www.facebook.com/johnkeirirvine/.

    ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
    Esthesis – Out Of Step
    Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

    “Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. Deze week gaan we luisteren naar het titelnummer, dat enkele keren een relatief heftige, noisy climax bereikt.
    Websites:
    https://www.esthesismusic.com/
    https://www.youtube.com/c/esthesismusic
    https://www.facebook.com/esthesismusic/
    https://www.instagram.com/esthesismusic/.

    NIEUW (archiefmateriaal)
    Husband, Gary - Reykjavik Dream
    Holdsworth, Allan - The Things You See (When You Haven't Got Your Gun) (demo 1979)
    Van Gary Husband: "Postcards From The Past" (MoonJune Records, 2025)

    Met "Postcards From The Past" opent Gary Husband zijn muziekarchieven. De meeste van de 23 stukken op deze eind vorig jaar verschenen dubbel-CD zijn nog niet eerder officieel verschenen. Uitzondering hierop zijn oude opnames met gitarist Steve Topping (te vinden op de CD "What It Is" uit 1998), terwijl een andere uitvoering van een live-stuk van zijn band Force Majeure ook op een dubbel-DVD staan. Het overige materiaal is net zo divers als Husbands carrière, waarin hij samenwerkte met musici en bands als Allan Holdsworth, Level 42, Billy Cobham, Robben Ford, Bill Evans, Jack Bruce, Jeff Beck en John McLaughlin. Zo horen we solostukken voor keyboards en samples of piano, freejazz-trio's en -kwartetten en oude jazzrock. Uit dit vele materiaal hebben twee stukken gekozen. Allereerst "Reykjavik Dream", een solostuk voor toetsen en samples, geïnspireerd op een trip in 2016 naar IJsland. Daarna een in 1979 vastgelegde demo van "The Things You See (When You Haven't Got Your Gun)". Dit nummer zou in 1982 pas officieel uitkomen op Allan Holdsworths "I.O.U." met zang van Paul Williams en baswerk van Paul Carmichael. Op deze instrumentale versie spelen naast Husband en Holdsworth echter twee andere musici. Hansford Rowe, bekend van onder meer Gong, speelt bas, terwijl Ray Warleigh op altsaxofoon te horen is.
    Websites:
    https://www.garyhusband.com/
    https://www.facebook.com/GaryHusbandOfficial/.

    55 JAAR
    Supertramp – Times Have Changed
    Van “Indelibly Stamped” (A&M, 1971)

    Velen denken misschien dat de historie van Supertramp begint in 1974, met de klassieker “Crime Of The Century”. Toch was dat al het derde album, met de aantekening dat de spil van de Britse band, Roger Hodgson en Rick Davies, daarvoor een verder vernieuwde bezetting om zich heen verzameld had. Het titelloze debuut verscheen al in 1970 en laat een soort proto-prog horen, waarbij er ook een flinke rol is voor Richard Palmer-James, die een aantal jaren later opdook als tekstschrijver voor King Crimson (voor de drie albums uit de periode 1972-74). Aan die eersteling is bijna niet af te horen dat dit (deels) dezelfde band is die later wereldberoemd zou worden. Het verkocht slecht en voor de opvolger stelden Davies en Hodgson (ook toen al) een nieuwe bezetting samen waarin o.a. zanger/multi-instrumentalist Frank Farrell opvalt. Hier horen we al meer trekjes van het latere Supertramp terug. Niet zozeer het progressieve element maar juist de rhyhm & blues-vibe die Davies met zijn pianospel, composities en aards klinkende zang aanbrengt. Hodgson lijkt zijn stiel, die later zo prominent naar voren zou komen, nog te moeten vinden, ook al is Davies' stijl ook nog lang niet uitgekristalliseerd. Maar luister naar “Times Have Changed”: dat had zo op een willekeurig later Supertramp-album gepast. Omdat “Indelibly Stamped” nu 55 jaar oud is, lijkt ons dit een uitgelezen aanleiding om ook dit Supertramp-album, dat nog nooit aan de orde is gekomen in Xymphonia, te belichten.
    Websites:
    https://supertramp.com/
    https://www.facebook.com/supertramp/
    YouTube-link naar dit nummer: https://youtu.be/9A0NI3OdXhE?si=wRaqSTujOetvSVlF.

    IN MEMORIAM: Kevin Gilbert (20 november 1966 – 18 mei 1996)
    Gilbert, Kevin – Rain Suite: a. If Ever Rain...
    – Rain Suite: b. Broken Ties
    Van de 4CD-set “Call Me “Kai”” (The Estate Of Kevin Gilbert, 2021)

    Om twee redenen is 2026 een Kevin Gilbert-jaar. Niet alleen vieren we op 20 november z'n 60ste geboortedag, het is morgen, 18 mei dus, 30 jaar geleden dat hij als gevolg van een bizar ongeluk veel te vroeg overleed. We hadden het multi-talent toen nog maar een paar maanden eerder ontdekt middels zijn solo-album “Thud”. We kwamen er al snel achter dat hij zijn sporen in de muziekwereld op allerlei plekken had achtergelaten. Zo was hij op het moment van zijn dood bezig met de opnamen van het tweede Spock's Beard-album “Beware Of Darkness”. Dat album werd aan hem opgedragen, alsmede vele andere uitgaven in in de maanden na zijn verscheiden. We leerden snel en kwamen erachter dat hij als tiener al met oudere muzikanten Giraffe vormde, waarmee hij tussen AOR en moderne prog laverende muziek maakte. Het winnen van een talentenjacht met Madonna-producer Patrick Leonard in de jury leidde tot een fraaie samenwerking tussen die twee, Toy Matinee. Gilbert deed een aantal optredens ter promotie van het titelloze Toy Matinee-album, zonder Leonard maar mét o.a. Marc Bonilla en Sheryl Crow. Met die eerste werkte hij ook samen aan een solo-album van Keith Emerson en met die laatste kreeg hij niet alleen een liefdesrelatie maar vormde hij met nog een aantal grote talenten de Tuesday Night Music Club. En dát werd uiteindelijk de titel van Crows debuutalbum. Met de producer daarvan, Bill Bottrell, werkte hij aan albums van Madonna en Michael Jackson. En zo kunnen we nog wel even doorgaan met 'name dropping'. Ofwel: met zijn dood verloor de muziekwereld een groot en veelzijdig talent. Na Gilberts dood maakte o.a. Spock's Beard-drummer Nick D'Virgilio de rockopera af waar Gilbert al jaren aan werkte: “The Shaming Of The True”. Dit werd in 2000 uitgebracht door The Estate Of Kevin Gilbert, die vervolgens nog veel meer nagelaten materiaal beschikbaar maakte. Daaruit bleek bij vlagen dat Gilbert in zijn jonge jaren veel meer met prog bezig was dan uit destijds officieel uitgebracht werk valt op te maken. Zo verscheen 5 jaar geleden de 4CD-set “Call Me “Kai”” met materiaal dat hij in de jaren 1985 tot 1987 als kerstcadeautjes op cassettebandjes onder vrienden en kennissen verspreidde. We vinden hier o.a. de complete “Tired Old Man”-suite waar hij later een sterk gekortwiekte 'ontprogde' versie zou opnemen en ook de nauwelijks minder fraaie “Rain Suite”. De eerste hebben we jaren geleden al eens gedraaid, maar die tweede (althans volgens ons playlist-archief) niet, dus deze 30ste sterfdag leek ons een mooie aanleiding.
    Websites:
    https://kevingilbert.com/
    https://www.facebook.com/kevingilbertofficial/
    https://popplusone.com/collections/kevin-gilbert.

    INHAALSLAG
    Blackheart Orchestra, The - The Flood
    Van "Hotel Utopia" (Ceandar Records, 2022)

    Het Britse duo Chrissy Mostyn en Rick Pilkington is al zeker sinds 2007 actief - eerst als Blackheart, onder welke naam tussen 2007 en 2013 drie albums zijn uitgebracht, en vervolgens vanaf het vierde album "Diving For Roses" (2017) als The Blackheart Orchestra. Daar waar het vroegere werk neeg naar alternatieve folk en pop, is de naamswijziging aangegrepen om de muzikale koers te verleggen. Pop-invloeden zijn er nog wel, maar als The Blackheart Orchestra kiest het duo voor een meer progressief getinte geluid. Het duo staat zich erop voor alle aangewende instrumenten zélf te bespelen. Ook live is dat het hogere doel en dat lukt ook nog door de vernuftige inzet van moderne technieken zoals loop-pedals, maar ook door simpelweg alle beschikbare handen en voeten optimaal te gebruiken. Door veelvuldig met de camper te touren door Groot Brittannië is langzamerhand een trouw publiek opgebouwd en inmiddels heeft de Britse progscene de twee omarmd. We zijn niet zo goed bij de les geweest en hebben dus het nodige in te halen. Dat deden we afgelopen najaar met ruime aandacht voor hun vijfde album "Mesmeranto" (2019), dat in het teken stond van het omgaan met ziekte, verlies en rouw, beïnvloed door het overlijden van de moeder van zangeres/multi-instrumentalist Chrissy Mostyn. Drie jaar later verscheen "Hotel Utopia", dat zowel thematisch als muzikaal in de lijn van de voorganger ligt. Qua onderwerp is het één grote beschouwing op wat er met ons wel of niet gebeurt nadat we dit leven achter ons laten en hoe we met dat verlies om moeten gaan. Die sfeer wordt versterkt door de rijk geschakeerde muziek van het duo, waarvan artrock, prog, new wave en dit keer zelfs ook wat klassieke ondertonen deel uit maken. Mostyns stem blijft binnen dat geheel de grote 'earcatcher' maar ook het gitaarspel van Rick Pilkington is bij vlagen nadrukkelijker aanwezig dan in het verleden, met zelfs een prima solo in de epische albumafsluiter “The Flood”.
    Websites:
    https://theblackheartorchestra.com
    https://www.facebook.com/theblackheartorchestra
    https://theblackheartorchestra1.bandcamp.com/album/hotel-utopia-2.