• Zondag 9 augustus 2026 Show No. 1724

    IN MEMORIAM: Jerney Kaagman
    Earth & Fire – Memories
    Single (Polydor, 1972), te vinden op diverse CD-uitgaven, o.a. “Song Of The Marching Children” (Esoteric Recordings, 2009)
    – Storm And Thunder
    Van het album “Song Of The Marching Children” (Polydor, 1971 / Esoteric Recordings, 2009)
    Beiden tevens te vinden op “Memories (Complete Album Collection)” (Universal, 2017)

    Jerney Kaagman is op 79-jarige leeftijd overleden, liet haar familie donderdag weten in een verklaring. De zangeres, bekend van de band Earth & Fire, leed jarenlang aan de ziekte van Parkinson en overleed vrijdag 31 juli. “Drie november 1968: dat is de ‘geboortedatum’ van Earth & Fire, één van de meest succesvolle groepen uit de Nederpopgeschiedenis. Chris Koerts (solo-gitaar), Gerard Koerts (slaggitaar en toetsen), Hans Ziech (basgitaar) en Cees Kalis (drums) vormden de eerste bezetting. Jerney Kaagman werd in 1969 gevraagd te komen zingen. Haar aparte en eigen stemgeluid paste perfect bij de muziek van Earth & Fire. In 1970 verscheen de LP “Earth & Fire” met uitsluitend eigen werk, afgezien van “Seasons” dat geschreven werd door Golden Earring-gitarist George Kooymans. Kaagman scoorde in de jaren zeventig met Earth & Fire hits als “Memories” en “Weekend”. In 1983 ging de groep uit elkaar. Daarna bracht Kaagman twee soloplaten uit. Van 2002 tot 2008 was ze bovendien een van de vaste juryleden van de RTL-talentenjacht Idols. Daar stond ze bekend om haar eerlijke, scherpe en genuanceerde mening. Kaagman was niet alleen actief als zangeres en jurylid, maar zette zich ook jarenlang in voor muziek in Nederland. Zo werd ze in 2000 voorzitter van Stichting Conamus, tegenwoordig bekend als Buma Cultuur. De organisatie bevordert de aankoop, het gebruik en de export van Nederlandse muziek en muziekauteursrechten. In 2009 stapte ze op als directeur. Kaagman was ook voorzitter van BV Pop, de organisatie die de jaarlijkse Popprijs in het leven riep. Ze was daarnaast manager bij Radio Noordzee Nationaal (het latere Qmusic). In haar carrière kreeg Kaagman meerdere onderscheidingen, waaronder de titel Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia en de Hans Kostermanprijs van rechtenorganisaties Sena en NORMA. Vanaf 2009 trok ze zich steeds meer terug uit de publiciteit. In oktober 2012 maakte Kaagman bekend dat bij haar de ziekte van Parkinson was vastgesteld. Daarvoor gebruikte ze dagelijks medicatie. De Earth & Fire-zangeres vertelde toen dat ze het fijn vond dat mensen na de bekendmaking meer begrip toonden.” (gebruikte bron: Nu.nl)

    Als eerbetoon aan Jerney Kaagman hebben we twee songs gekozen: We openen de uitzending met de grote hit “Memories” dat in 1972 als losstaande single werd uitgebracht en in het CD-tijdperk op diverse (her)uitgaven terechtkwam. Opmerkelijk detail: afgelopen woensdag trad Opeth op in Utrecht. Frontman Mikael Åkerfeldt roemde de Nederprog uit de jaren zeventig en noemde nog speciaal “Memories”: 'een meesterwerk', volgens hem. Dit was dus de dag vóór het overlijden van Kaagman bekend werd gemaakt. We vervolgen met het majestueuze “Storm And Thunder” van het tweede album “Song Of The Marching Children”, dat internationaal geroemd wordt als invloedrijke meesterproef binnen het progressieve rockgenre. Let wel: het stamt uit 1971, dus een jaar vóór standaardwerken als “Close To The Edge” en “Foxtrot”.
    Websites:
    https://www.earthandfire.nl/
    https://www.facebook.com/EarthandFire.NL.

    NIEUW
    Lalu – Learning To Fly
    – Cordal Weaves
    Van “A Mythmaker's Demise” (Frontiers Records, 2026)

    Met “A Mythmaker's Demise” wordt het 20-jarig bestaan gevierd van Lalu. Daarbij dient wel aangetekend worden dat in het meest recente kwart van het bestaan van deze groep rond toetsenist/componist Vivien Lalu de activiteiten ineens veel intensiever zijn geworden. De eerste twee platen verschenen in 2005 en 2015 en lieten stevige progmetal horen, met zelfs plaats voor grunts. De daaropvolgende, pas in 2022 en 2023 verschenen studio-albums schoven duidelijk op naar de progressieve rockkant, met soms pakkende naar AOR neigende melodieën. Damian Wilson nam beide keren de sterke zangpartijen voor zijn rekening; Nederlander Joop Wolters is zijn vaste gitarist en bassist. Lalu schakelde door de loop der jaren diverse collega-toetsenisten in voor de solo's, waaronder de Zweed Jens Johansson. Simon Phillips leende zijn spectaculaire drumstijl aan het titelnummer van “Paint The Sky” (2022). Het fijne van “A Mythmaker's Demise” is dat Phillips nu de héle plaat op direct herkenbare en zoals altijd prachtig opgenomen wijze voldrumt en dat Johansson aan drie nummers zijn solistische kwaliteiten toevoegt. We waren in eerste instantie teleurgesteld dat Wilson níet terugkeert, maar al bij het horen van de vooruitgesnelde single “I Am The One” konden we vaststellen dat diens opvolger Martin LeMar een krachtige, volle en uiterst prettige zangstem bezit. Was voorganger “The Fish Who Wanted To Be King” misschien een tikkie minder dan het sterke “Paint The Sky”, met “A Mythmaker's Demise” zit Lalu naar ons oordeel weer helemaal op het eerdere niveau. We gaan eerst luisteren naar “Learning To Fly” (geen cover!) dat een welluidend, zeer symfonisch gitaarthema bevat van Wolters en met een virtuoze jazzrockende solosynthpartijen van Johansson die iedereen die vorige week genoot van Adam Holzmans spel bij Jane Getter Premonition zeker zal waarderen! We vervolgen met “Cordal Weaves”, waarin boven een onnavolgbare ritmiek van Phillips de vindingrijke snarenpartijen van Wolters met het toetsenwerk van Lalu verweven zijn.
    Websites:
    https://www.vivienlalu.com/
    https://www.facebook.com/vivlalu/
    https://www.frontiers.it/artist/2109.

    (OP)NIEUW / IN HET NIEUWS
    Ambient Den – For All Mankind
    Van “Ambient Den” (eigen beheer, 2025)

    We lieten u rond de jaarwisseling al twee keer kennismaken met de nieuwe band van Ben Craven: Ambient Den. Hierop bezegelt hij de samenwerking met Tim Bennetts en Dean Povey die al tijdens de ‘lockdown’ is begonnen. Muzikaal ligt het zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Bij beluistering moesten we zelf meer dan eens aan het oude werk van RPWL denken. Het door ons destijds gemiste “Monsters From The ID” van Craven zelf was ook een album met muziek die vergelijkingen opriep met Pink Floyd en Hanz Zimmer. Het mooie was dat hij daar ook een 5.1 mix van uitbracht. Nu doet hij dat ook met Ambient Den. Sterker nog: “Ambient Den” is, in de vorm van digitale download, niet alleen in Dolby 5.1 mix te bestellen maar ook in Dolby Atmos-vorm. Goede reden om het album weer eens onder de aandacht te brengen.
    Websites:
    https://www.ambientden.com/
    https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
    https://surroundmusic.one/album/ambient-den/
    https://www.facebook.com/AmbientDen/.

    HET (SOLO-)DEBUUT
    Walsh, Joe – Turn To Stone
    Van het album “Barnstorm” (Dunhill / ABC Records, 1972)

    Joe Walsh is multi-instrumentalist en singer-songwriter, maar vooral bekend als gitarist van de Eagles. “Barnstorm”, uit 1972, was zijn eerste soloalbum na het verlaten van James Gang. Hoewel: volgens de biografie op Walsh' website moeten we Barnstorm als een band zien, waarmee hij een jaar later ook de opvolger “The Smoker You Drink, The Player You Get” maakte. Die albums verschaften hem niet alleen bekendheid, maar benadrukte tevens zijn status als innovatieve rockmuzikant. Meerdere nummers werden bekend via de radio. Walsh werd in 1976 uitgenodigd om tot de Eagles toe te treden, waar hij de vertrekkende gitarist Bernie Leadon verving. Walsh zorgde bij Eagles voor een hardere sound en was sterk medebepalend voor de stijl van het zeer succesvolle album “Hotel California”. Walsh experimenteerde ook met o.a. akoestische gitaar, fuzzboxen en keyboards en liet zijn gitaar-output rechtstreeks in een Lesliebox lopen om 'swirly', orgelachtige gitaartonen te krijgen. Walsh heeft in zijn carrière 11 studioalbums uitgebracht, de twee voornoemde Barnstorm-albums meegerekend. De meest recente is “Analog Man” uit 2012. Wij gaan 54 jaar terug in de tijd, naar “Barnstorm” dus, met het nummer “Turn To Stone” – en nee, dit is niet gecoverd door E.L.O....;-)
    Websites:
    https://www.joewalsh.com
    https://www.facebook.com/JoeWalshOfficial/.

    40 JAAR DEEL 1 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
    Pageant - La Mosaïque De La Rêverie
    Van "La Mosaïque De La Rêverie" (Made In Japan Records, 1986 / Musea, 1996)

    Net als op andere plekken in de wereld ontstond er in Japan eind jaren 70, begin jaren 80 een (kleine) golf van bands die, geïnspireerd door de grootheden uit de jaren zeventig, een eigen vorm van progressieve rock ging maken. In Europa had die stroming onder aanvoering van Marillion een behoorlijk toegankelijk karakter, maar in Japan waren ze behoorlijk compromisloos bezig, misschien ook wel als antwoord op de in perfectie gepolijste 'city-pop' die in het land van de rijzende zon in die tijd zo populair was. Ruw gezegd zien we dat er in die periode aan de ene kant bands ontstaan die een flinke dosis jazzrock toevoegen aan hun progressieve rock en aan de andere kant groepen die een bijna romantisch, symfonischer geluid nastreven. Pageant, opgericht in 1981, kiest duidelijk voor het laatste. Onder leiding van zangeres/toetsenist Hiroko Nagai en gitarist Ikkou Nakajima werd er gedebuteerd in 1982 met "La Mosaïque De La Rêverie". Na regelmatige optredens in kleinere clubs volgde in 1989 nog "The Pay For Dreamer's Sin" waarna er de brui aan gegeven werd. Nagai bleef actief als zangeres voor diverse (anime-)films. Wij gaan vanavond 40 jaar terug in de tijd met de titeltrack van het Pageant-debuut.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=743 .

    LIVE-TIP
    Mecano Unlimited - Club Solitair
    Van "Modus Videndi" (Tonefloat Records, 2026)

    Op 9 september zal Mecano Unlimited optreden in het Amsterdamse poppodium Paradiso. De band bracht onlangs "Modus Videndi" uit. 46 Jaar na de debuut-EP "Untitled" wordt de nieuwe plaat van de als Mecano opgerichte band door mede-oprichter en het nog enige oorspronkelijke lid, de 72 jarige Dirk Polak, nadrukkelijk als laatste wapenfeit omschreven. We zullen zien. De recente live-shows van de vooral in het buitenland populaire act zijn nog immer levendig, mede door de musici die Polak omringen. Mecano begon ooit als kunstzinnige New Wave-band, die vooral met het eerste volwaardige album "Autoportrait" uit 1982 bewondering afdwong. De band viel daarna echter uit elkaar, hoewel via diverse afsplitsingen zoals Flue nog fraaie werkstukken werden gemaakt. In 2005 volgde een reünie en sindsdien zijn er alweer vijf albums verschenen, hoewel sinds 2017 noodgedwongen onder de iets gewijzigde groepsnamen Mecano Un-Ltd. en Mecano Unlimited. De groepssound is steeds meer opgeschoven naar artpop/rock met hints naar het werk van, bijvoorbeeld, David Bowie. Ook "Modus Videndi" beweegt zich in die contreien, aangevuld met voorzichtige synthipop- en volksmuziekaccenten. De immer literaire teksten van Polak en zijn gedragen zang zijn daarnaast ook nu weer mede bepalend voor het eigen geluid van Mecano. In april draaiden we van "Modus Videndi" al openingsnummer "Noble Bliss" en het met een fraaie gitaarsolo van Frank Steyn opgetuigde "Yonder", dit keer aandacht voor het met een mooie synthesizermelodie opgesierde "Club Solitair".
    Websites:
    https://www.facebook.com/mecanounltd/
    https://mecanomusic.com/
    (op deze site wordt Mecano Unlimited en Mecano Un-Ltd. als nieuw project van Polak beschouwd, terwijl Tejo Bolten als enig origineel lid het vaandel van de naam Mecano in ere houdt)
    https://mecanoun-ltd.bandcamp.com/album/modus-vivendi.

    LIVE-TIP / 25 JAAR
    Savatage – There In The Silence
    Van het album “Poets And Madmen” (Steamhammer/SPV, 2001)

    Zoals we vorige week al bij het concertnieuws uitlegden, was het ons helemaal ontgaan dat Savatage de afgelopen tijd met een Europese tournee bezig was. Er is nu nog één optreden dat nog enigszins in de buurt is vanuit hier: in Bonn in het kader van Kunstrasen, op 13 augustus, met Nevermore in het voorprogramma. Oprichter/toetsenist/songschrijver Jon Oliva gaat niet meer mee op tournee; de bezetting die nu op de podia te zien is, bestaat uit zanger Zak Stevens, gitaristen Chris Caffery en Al Pitrelli, bassist Johnny Lee Middleton, drummer Jeff Plate en tourtoetsenisten Paulo Cuevas en Shawn McNair. Onlangs in Tilburg werd een setlist van maar liefst 22 songs afgewerkt, met daarop alle te verwachten klassiekers (“Gutter Ballet”, “Believe”, “Chance”, “The Hourglass”, “Hall Of The Mountain King”, etc.) die volgens Metalfan.nl met een perfect geluid werden gespeeld. Opvallend daarbij is dat Caffery de heel oude stukken zong. Van het allerlaatste studio-album “Poets And Madmen”, dat nu alweer 25 jaar oud is, werd alleen “Morphine Child” als opkomstmuziek gebruikt. Eigenwijs als we zijn, kiezen we toch een nummer van die plaat: het van neoprogkeyboardwerk voorziene “There In The Silence”. Verrassend genoeg had Oliva zelf de vocale rol weer helemaal naar zich toegetrokken en was Stevens dus afwezig, maar hij klonk niet zo rauw en gemeen meer als ten tijde van bijvoorbeeld “Gutter Ballet”. Sterker nog, de donkere zanglijnen in “There In The Silence” zouden ook uitstekend passen bij de stem van Stevens, die immers binnen zijn bereik ook een mooi kastanjebruin laag register heeft.
    Website:
    https://www.savatage.com/
    https://www.facebook.com/savatage/
    https://www.metalfan.nl/concertreviews.php?id=1756 (recensie Metalfan.nl van concert in 013).

    ALBUM VAN DE MAAND
    Onségen Ensemble – To Be Led By The Lost
    Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

    Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “To Be Led By The Lost”.
    Websites:
    http://onsegen.com/
    https://www.facebook.com/onsegenensemble/
    https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

    40 JAAR DEEL 2 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
    Ain Soph - Suite: Hat & Field
    Van "Hat And Field" (Nexus, 1986 / 2013)

    Het Japanse Ain Soph debuteerde dan wel in 1980 maar bestond toen al 10 jaar, waarvan de eerste zeven onder de naam Tenchi Sozo. Er werd in die jaren al wel live opgetreden en vroeg werk is in 1991 gedocumenteert middels "Ride On A Camel (Special Live)". De naam van dat album verraadt al een deel van de inspiratie en dan is de brug naar de andere invloeden zo gemaakt, want die komen van Canterbury Scene-bands als Hatfield & The North en National Health. Zes jaar na het debuut, dus nu 40 jaar geleden, verscheen de opvolger "Hat And Field", waarmee opnieuw luid en duidelijk werd benoemd waar men de mosterd vandaan haalde. Hoogtepunt van dit werkstuk is het 10 minuten durende “Suite: Hat & Field”.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=11.

    IN MEMORIAM: Wim van Putten (1952-2026)
    Jobson, Eddie - Theme Of Secrets
    Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)
    Rutherford, Mike - At The End Of The Day
    Van "Smallcreep's Day" (Charisma, 1980 / eigen beheer, 2007)
    Jobson, Eddie - Inner Secrets
    Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)

    Op 12 juli j.l. overleed op 74 jarige leeftijd diskjockey Wim van Putten. De oorspronkelijk als leraar Engels en economie werkzame Van Putten begon zijn radiocarrière bij de NCRV, waarna hij in 1979 de overstap maakte naar de TROS. Bij liefhebbers van LP-muziek werd vooral zijn "LP-show" (later "LP en CD-show" en "CD-show") een geliefd programma, vooral omdat hij vaak meerdere nummers van een nieuwe langspeelplaat draaide en zich daarbij niet beperkte tot de eventuele hits die op dat album stonden. En hoewel hij niet zo vooruitstrevend was als zijn collega Ad Visser in diens "Superclean Dreammachine", besteedde ook Van Putten geregeld muziek aan symfonische rock. Zijn voorliefde voor onder meer Genesis uitte hij doordat hij jarenlang de gehele uitvoering van het nummer "At The End Of The Day" van Mike Rutherford als slottrack draaide. De samenstellers van het fraaie boek "Het Complete Tunes Boek", Benno Roozen en Jelle Boonstra, vonden dat op den duur eigenlijk wel jammer, omdat er zodoende geen ruimte was voor nog een extra track van een nieuwe plaat. Andere nummers die vooral als zogenaamde fillers in het programma gedraaid werden waren "Ethnicolour" van Jean Michel Jarre, "Constellation Part 1 & 2" van Klaus Doldinger (overigens een hofleverancier van tunes) en twee nummers van "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson, het titelnummer en "Inner Secrets". Ter nagedachtenis van deze iconische radiomaker draaien we achtereenvolgens "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson en "At The End Of The Day" van Mike Rutherford. We sluiten het blokje af met een stukje van "Inner Secrets" van Jobson.
    Websites:
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_van_Putten
    https://edicola.nl/product/het-complete-tunesboek/ (informatie over het genoemde, inmiddels uitverkochte boek)
    https://www.facebook.com/EJ.UK.fanpage/
    https://zealotslounge.com/ (Eddie Jobson-site, alleen toegankelijk voor leden)
    https://www.facebook.com/mikerutherford0/
    https://www.facebook.com/MikeRutherfordNet/ (fansite).