Zondag 25 oktober 2026 Show No. 1735
LIVE-TIP
Saga - Mouse In A Maze
Van "Images At Twilight" (Polydor, 1979)
Toen Saga in 1979 "Images At Twilight" uitbracht, bleek dat er al vroeg in de bandcarrière een bezettingswisseling had plaatsgevonden, want op dit tweede album bleek toetsenist Peter Rochon vervangen te zijn door Gregg Chadd. De Canadese band was vanaf het begin al bezig met het neerzetten van een strak, modern geluid waarbij in plaats van orgels, piano's en Mellotrons er gekozen werd voor vette Moog-synthsounds en strakke gitaarriffs. Op "Images At Twilight" werd ook voor het eerst een vocoder gebruikt. Dit stemvervormende apparaat is op latere albums nog vaker te horen. Nieuwe toetsenist Chadd hield het overigens ook niet lang uit, want al een paar maanden na de albumrelease werd zijn plek ingenomen door de persoon die we na 47 jaar DE Saga-toetsenist kunnen noemen: Jim Gilmour. Saga is volgend jaar in het kader van de “1977–2027 The Generations Tour” drie keer in Nederland te aanschouwen: 14 mei in De Bosuil te Weert, 15 mei in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en 16 mei in Hedon, Zwolle.
Websites:
https://sagagen.com/
https://www.facebook.com/SAGAgeneration/.
LIVE-TIP / BIJNA 40
IQ - Common Ground
Van “Nomzamo” (Squawk/Mercury, 1987)
We zouden bijna vergeten dat IQ een korte periode zonder frontman Peter Nicholls doorbracht. Hij vertrok namelijk al toen de Britse band amper vier jaar bestond, vlak na het verschijnen van het tweede album “The Wake” in 1985. Als vervanger werd Paul Menel aangetrokken en met hem werden twee albums opgenomen. In april 1987, dus alweer bijna 40 jaar geleden, verscheen “Nomzamo”, op het aan major platenmaatschappij Polygram gelieerde label Squawk. Het donkere geluid van de voorganger bleek plaats te hebben gemaakt voor een melodieuzer en soms ook compacter geluid in nummers als “Passing Strangers”, “No Love Lost” en de bijna-hit “Promises”. Maar stukken als “Human Nature” en zeker ook de afsluiter “Common Ground” hadden wel het gedragen karakter waar IQ om bekend stond. Met Menel maakte de band nog een studioalbum maar mede door weinig promotie en andere ondersteuning door Squawk viel het doek voor IQ in 1989. Wat het jaar erna gepland was als een eenmalige reünie-optreden met Nicholls beviel zo goed dat er een doorstart kwam van de bijna originele bezetting: alleen bassist Tim Esau was niet meer van de partij. Sinds die tijd was en is IQ een vaste waarde onder de progliefhebbers, die vorig jaar toekwam aan studio-album nummer twaalf. Wel zijn er de nodige band wisselingengeweest: intussen zijn rond vaste waarde, gitarist Mike Holmes, alle andere oerleden opgestapt én weer teruggekomen, op toetsenist Martin Orford na. Neil Durant is alweer 15 jaar de man achter de keyboards. We gaan bijna 40 jaar terug in de tijd en luisteren naar het genoemde “Common Ground”. Op 12 december is IQ weer in het kader van de jaarlijkse Xmas Bash te aanschouwen in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
Websites:
https://www.iq-hq.co.uk/
https://www.facebook.com/IQHQLive/.
NIEUW / JAZZROCK (sterk verlaat)
Hunt, Steve / Tim Miller - Falling
Van "Changes" (Spicerack Records, 2024)
Op zijn album "Connections" uit 2021 had Steve Hunt al plaats gemaakt voor twee tributes aan Allan Holdsworth. De langdurig toetsenist in de bands rondom Holdsworth, die tevens met onder andere Stanley Clarke speelde, droeg de track "Carry On" op aan de meestergitarist, terwijl het nummer "Memories Of Sherwood", met de veelvuldig in Holdsworths voetsporen stappende Alex Machacek, aan Holdsworths John Hiseman-sessies lijkt te refereren. Op het in 2024 uitgebrachte "Changes" gaat Hunt nog een stap verder door een compleet album te produceren in de typische Holdsworth-stijl. Daar heeft hij met Tim Miller de uitgelezen gitarist voor, maar hij wist zich ook gesteund door voormalig Holdsworth-begeleiders Jimmy Johnson, Chad Wackerman en Gary Husband. Door de hoge verzendkosten en bijkomende onkosten heeft het lang geduurd voor we deze CD in ons bezit kregen. Gelukkig kunnen we er nu een nummer van draaien en wel het openingsstuk "Falling".
Websites:
https://stevehuntjazzpiano.com/ (niet actueel)
https://stevehunt.bandcamp.com/album/changes
https://spicerackrecords.com/artist/steve-hunt (niet actueel).
ACTUEEL: herfst
Höstsonaten - Leaves In The Well (Including Riverbank Prelude)
Van "Autumnsymphony (Part II Of SeasonCycle Suite)" (AMS Records, 2009)
De Italiaanse band Höstsonaten ontstond eind jaren 90 als een zijproject van Finisterre-bassist Fabio Zuffanti, dat in 2002 startte met een cyclus aan de vier seizoenen gewijde albums. In 2002 verscheen “Springsong” en daarna kwamen tussen 2008 en 2011 de drie vervolgen: “Winterthrough”, “Autumnsymphony” en “Summereve”. Alle vier de albums bevatten prachtig gearrangeerde instrumentale prog met een hoog pastoraal karakter als gevolg van veel gebruik van akoestische gitaren, fluit, saxofoon, trompet en een flink arsenaal aan 'vintage' toetseninstrumenten uit de jaren zeventig, waarbij de gitaarsoli voor menig hoogtepunt in de muziek zorgen. “Autumnsymphony” kent hier en daar wat jazzy accenten door de bijdragen van trompettist Michele Bernabei, wat wonderschoon past bij herfstige sfeer van deze muziek. Nu we echt midden in de herfst zitten en de bladeren om ons heen ruimschoots vallen, vonden we het een passend moment om het puur symfonische “Leaves In The Well” te presenteren.
Websites:
https://zuffanti.wordpress.com/
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=152
https://www.facebook.com/fabiozuffanti/.
HERUITGAVE / HET DEBUUT
Genesis – The Serpent (2026 mix)
- Visions Of Angels (2026 FGTR version)
Van “From Genesis To Revelation (2026 remix)” (Decca, 1969 / Esoteric Recordings, 2026)
Als we muziek draaien van Genesis komen we meestal uit bij de albums uit de hoogtijdagen van de prog. Maar in de ontwikkeling van de Britse band is het debuut “From Genesis To Revelation”, dat al in 1969 verscheen, toch ook van groot belang. In die beginjaren was gitarist Anthony Phillips een grote dragende kracht. Het samenspel van hem met Mike Rutherford en Anthony Banks legde de basis voor wat komen zou. Niet alleen de 12-snarige akoestische gitaar maar ook zeker het pianospel van Banks was een belangrijk ingrediënt. Ook de harmoniezang van de heren valt al direct op, terwijl Peter Gabriel duidelijk een charismatische frontman blijkt. Na getekend te hebben bij het grote Decca nam Jonathan King de 19-jarige schooljongens onder zijn vleugels. Maar zoals vaak in die tijd had de producer zo zijn eigen ideeën over hoe het eindresultaat moest klinken en zo worden de nummers die voor het debuut werden geselecteerd opgesmukt met iets te aanwezige orkestraties. Na vele heruitgaven via vaak schimmige labels, maar ook door Decca, dat toen de groep op een ander label doorbrak uiteraard een graantje van dat succes wilde meepikken, is er nu via Esoteric Recordings een fraaie edtie waar de groepsleden zelf achterstaan én aan meewerken. En weer is het Stephen W. Tayler die het remixwerk heeft gedaan en hij heeft het een en ander gecorrigeerd. Met moderne techniek is de verhouding tussen band en orkestratie rechtgestrokken: het orkest is nu meer ter ondersteuning en wat subtieler geworden. Hiermee klinkt “From Genesis To Revelation” veel duidelijker als opmaat voor het tweede album “Trespass”. Dit hoor je goed terug op “Visions Of Angels”. Dat kennen we immers van “Trespass” maar het werd ook al in 1969 opgenomen en is nu als een van de bonusnummers aan deze heruitgave toegevoegd. Achteraf blijkt nu ook dat de band zelfs in 1976 nog terug greep op ideeën uit de begintijd want in een andere bonustrack, ”Image Blow Out”, hoor je elementen die gebruikt zijn in het titelnummer van “A Trick Of The Tail”. Naast een reguliere CD-versie is er ook, zoals tegenwoordig te doen gebruikelijk, een mooie boxeditie verschenen met 4 CD’s, waarvan er twee respectievelijk de originele stereo- en monomix bevatten. De set bevat ook een Blu-ray met een Dolby Atmos-mix en een nieuw interview met de bandleden. Verder zijn in de box de meeste demo’s en sessies verzameld die verdeeld over de eerder genoemde niet door Genesis zelf geautoriseerde versies al waren uitgebracht, maar niet alles. We hebben een tweetal nummers geselecteerd, de genoemde “Visions Of Angels”-demo en “The Serpent” dat ook op het origineel is te horen. In dit nummer kun je al een kleine voorbode op de latere single “Twilight Alehouse” uit 1973 bespeuren.
Websites:
https://genesis-music.com/
https://www.facebook.com/genesis.
SEVENTIES
Budgie - Parents
Van het album “Never Turn Your Back On A Friend” (MCA, 1973 / Repertoire Records, 1989)
In Cardiff werd in 1967 Hills Contemporary Grass opgericht, dat al een jaar later de naam veranderde in Budgie. Die naam behield de groep uit Wales vervolgens, ook al veranderde bezetting vaak en waren er perioden van inactiviteit. De oorspronkelijke leden waren zanger/bassist Burke Shelley, gitarist/zanger Tony Bourge en drummer Ray Phillips. Zoals vaak het geval was met debuutalbums uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig, was "Budgie" uit 1971 een mengelmoes van hardrock gecombineerd met een flinke dosis blues. Al snel volgden "Squawk" (1972) en waarschijnlijk het bekendste Budgie-album "Never Turn Your Back On A Friend" (1973). Het is niet eenvoudig om Budgie te classificeren, vandaar dat de band vaak in de categorie progressieve rock wordt ingedeeld, maar de bluesrockinvloeden zijn altijd aanwezig, vooral tot het einde van de jaren 70. Soms werd de groep aangehaald als metalpionier, vooral toen Metallica in de jaren tachtig “Breadfan”, het openingsnummer van “Never Turn Your Back On A Friend”, ging coveren. Ook "Crash Course In Brain Surgery" van het vierde Budgie-album “In For The Kill!” (1974) kreeg later trouwens een Metallica-behandeling. Eerder was Judas Priest al duidelijk beïnvloed door de band uit Cardiff. daarnaast wordt de zang van Shelley vaak vergeleken met die van Geddy Lee van Rush. Budgie werd minder actief in de tweede helft van de jaren 80 en stopte in 1988 met optreden. In de jaren 90 beleefde de band een heropleving en volgden er meer studioalbums, waarvan de laatste, "You're All Living In Cuckoo Land", in 2006 verscheen. De bezetting bleef constant veranderen, maar één ding is zeker: Budgie speelde altijd energieke rock; soms progressief, bluesachtig en gewoonweg solide en van hoog niveau. Metallica heeft veel succes gehad met covers van de Budgie-songs "Breadfan" en "Crash Course In Brain Surgery". Van de band verschenen 11 studioalbums en diverse live-documenten. Het kleurrijke, fantasievolle artwork van de eerste drie albums, inclusief dat van “Never Turn Your Back On A Friend”, is van de hand van Roger Dean, wat vast een extra aanleiding moet zijn geweest dat de aandacht van progliefhebbers werd getrokken. Uiteraard kon een parkiet (want dat is een budgie in het Engels) op de hoezen niet ontbreken en die vogel duikt dan ook in diverse gedaanten op alle latere studio-albumhoezen op. Van het voornoemde derde album kiezen we het 10 minuten lange slotnummer “Parents”.
Websites:
https://budgie.uk.com/ (verouderd)
https://www.facebook.com/groups/306789293418278/ (Facebook-fangroep)
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=4149 (tevens gebruikt als citaatbron).
NIEUW / LIVE-TIP
Thompson, Richard – Stringer – CD11 – 5:24
Van “Hippies, Thugs And Heroes” (New West Records, 2026)
Vorige week meldden we u dat op 23 april 2027 Richard Thompson in de Hengelose locatie van Metropool speelt. De dan net 78 jaar geworden singer-songwriter en gitarist is toch wel een legende te noemen. Hij was een sleutellid van Fairport Convention, maakte veelgeroemde platen met zijn voormalige echtgenote Linda en ook vele solo-albums. Zijn gitaarspel, met een meteen herkenbare 'twang', wordt hoog aangeschreven door collega's in het métier. Nee, hij maakt geen prog, maar de folkrock die hij met Fairport Convention maakte was binnen dat genre zeer progressief en invloedrijk en op iedere soloplaat staat wel een handvol nummers die voor de progliefhebber, mede door de gitaarpartijen, niet te versmaden zijn. En laat er nu net vorige week een kersvers werkstuk liggen: “Hippies, Thugs And Heroes”. Hiervan selecteren we het folky “Stringer” waarvan de gitaarsolo exemplarisch genoemd kan worden voor de typische eigen stijl van Thompson.
Websites:
https://www.richardthompson-music.com/
https://www.facebook.com/RichardThompsonMusic.
HERUITGAVE
Brook, Michael - Ultramarine
- Lakbossa (live)
Oorspronkelijk van "Cobalt Blue" (4AD, 1992) en "Live At The Aquarium" (4AD, 1992), deze versies van "Cobalt Blue" & "Live At The Aquarium" (4AD, 1999 / 4AD, 2026)
Daar waar Jon Durant geassocieerd wordt met 'cloud guitars', staat Michael Brook synoniem voor 'infinite guitars'.
Websites:
https://www.michaelbrookmusic.com/
https://www.imdb.com/name/nm0111649/ (Brooks soundtrackwerk)
https://www.allmusic.com/artist/michael-brook-mn0000456423.
ALBUM VAN DE MAAND
A Liquid Landscape – Intention
Van het album “Rogue Planet” (Glassville Records, 2026)
Na een pauze van bijna tien jaar is A Liquid Landscape terug met nieuwe muziek. Het derde bandalbum heet “Rogue Planet” en is vier maanden geleden verschenen via Glassville Records. De basis voor de band werd in 1999 gelegd door de broers Niels en Robert van Dam, respectievelijk lead- en basgitarist, samen met zanger/gitarist Fons Herder. Na onder verschillende namen en met verschillende drummers te hebben gewerkt, voegde Coen Speelman zich in 2007 bij de band en uiteindelijk werd in 2009 de naam A Liquid Landscape aangenomen. Debuut-EP “Long Lost Traveler” werd nog datzelfde jaar in eigen beheer uitgebracht, wat al snel leidde tot een contract bij Glassville Records. Bij dat label verschenen vervolgens ”Nightingale Express” (2012) en “The Largest Fire Known To Man” (2014) plus de EP “Stories Left Untold” (2016). De band trad ook veelvuldig live op, zowel in Nederland als in het buitenland, als support act voor o.a. Anathema, Karnivool, Soen, Thrice, Riverside en Crippled Black Phoenix. Toen werd het stil, al liet frontman Fons Herder van zich horen middels de groep Inhalo. Maar nu is het weer tijd voor A Liquid Landscape! Muzikaal gezien is “Rogue Planet” een voortzetting van de artrockmix die het eerdere werk liet horen, maar Rogue Planet leunt zwaarder op de alternatieve rock van rond de eeuwwisseling. Dit album is een waarschuwing, een flirt met de ondergang en een sprankje hoop voor de gedesillusioneerden, aldus A Liquid Landscape. Op 20 november is de groep te aanschouwen in De Gelderlandfabriek in Culemborg en op 9 januari, samen met Hackberry en Perfect Storm in Vera, Groningen. Tot slot van deze maand waarin we “Rogue Planet” in het zonnetje zetten, hebben we “Intention” geselecteerd.
Websites:
https://aliquidlandscape.nl/
https://www.facebook.com/aliquidlandscape/.
IN MEMORIAM: Gert van Engelenburg
Leap Day – Pride Before The Fall
Van “When Gravity Wins” (OSKAR, 2025)
Nog maar drie weken geleden brachten we het treurige nieuws dat Gert van Engelenburg zeer ernstig ziek was. Niet veel later bereikte ons de onheilstijding dat de van Leap Day bekende toetsenist en componist op 12 oktober is overleden. Zijn mede-bandleden schreven in een aangrijpend maar fraai geschreven in memoriam: “Gert was een begenadigd toetsenist en componist, met een uitzonderlijk gevoel voor melodie, harmonie en muzikale structuur. Zijn bewondering voor Bach was groot, en niet toevallig. In Gerts composities hoor je die prachtige muzikale vlechtwerken, waarin instrumenten en melodielijnen beurtelings naast, door en over elkaar heen bewegen. Ze vinden elkaar, laten elkaar los en komen verderop onverwacht weer samen. Hoe ingewikkeld het samenspel soms ook klinkt, het komt altijd érgens uit. Net als bij Bach. Meestal op een plek die je zelf niet had zien aankomen.” Overigens componeerde hij niet alleen voor Leap Day: hij was ook vele jaren verantwoordelijk voor de musicals op de school waar hij onderwijzer was. Daarnaast was hij binnen Leap Day dé drijvende kracht achter het Northern Prog Festival en was hij ook weer betrokken bij de doorstart waarvan de eerste editie op 31 oktober plaats vindt in Leeuwarden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn dat hij zelf met Leap Day als headliner aantreedt. Leap Day heeft vooralsnog begrijpelijkerwijs de activiteiten stilgelegd. Nog maar vrij kort geleden was hij ook toegetreden tot het recensentenkorps van iO Pages en was daarmee dus een teamgenoot geworden van ons eigen redactielid René. We willen hem graag herdenken met wat wel zijn magnum opus genoemd mag worden: het epische slotstuk van het meest recente Leap Day-album “When Gravity Wins”: het meer dan 20 minuten lange “Pride Before The Fall” – tekst en muziek van Van Engelenburg. Een wervelend stuk waarvan de tekst de legende “Het Vrouwtje Van Stavoren” beschrijft, over de teloorgang van deze Friese Hanzestad in de late middeleeuwen. Het is wel echt een legende, sterker nog, vergelijkbare verhalen waren er al in de tijd van de oude Grieken. In werkelijkheid verloor de haven van Stavoren aan belang met de opkomst van de havens in Amsterdam en Antwerpen. Het is wel een mooi verhaal dat als gegoten past in het concept van het album over val en verval in diverse verschijningsvormen. Bijzonder triest dat dit macaber genoeg ook zijn eigen zwanenzang blijkt...
Websites:
http://www.leapday.nl/
https://www.facebook.com/leapdayprogrock/.