Zondag 5 April 2026 Show No. 1706
NIEUW / JAZZROCK
Fog Light – Beyond Something
Van “Abstract” (eigen beheer, 2025)
In iO Pages 204 werd de lezer een interessante Finse jazzrockband getipt: Fog Light, dat in de herfst van vorig jaar met “Abstract” al een vierde album uitbracht. Beluistering via streamingkanalen leert ons dat dit album vooral veel prachtig virtuoos gitaarspel biedt in een stijl die regelmatig doet denken aan die van Allan Holdsworth, maar op andere momenten denken we de gitaarsynthsound te horen die we sinds jaar en dag kennen van Pat Metheny. Ook de bassist laat zich niet onbetuigd met diverse melodieuze solo's in de lagere toonregisters. Maar hé, is dit al het vierde Fog Light-album en toch hebben wij dat al die tijd (dat wil zeggen: de afgelopen 8 jaar) gemist? Het zal er mee te maken hebben dat deze Finnen er tot nu toe voor gekozen hebben om hun werk niet fysiek uit te geven. In iO Pages kunnen we ook een interview met ze lezen waarbij aan het slot wordt aangegeven dat het toch wel een droom is hun eigen werk op vinyl te zien verschijnen. Bij concerten zowel CD's als LP's verkopen, dat lijkt hun wel wat. Doen jongens! En dan wel in de buurt komen optreden! Tsja, we doen het dan vanavond maar even met een stream van Bandcamp. “Beyond Something” begint met een Holdworthiaans likje, waarna we zowaar vervolgen met een mondharmonicasolo alsof Toots Thielemans nog onder ons is, waarna een Methenyaanse gitaarsynth invalt. Dan volgt een vingervlugge bassolo, waarna na dik twee minuten het hoofdthema terugkeert. Dan zijn we nog niet eens op de helft, waaraan u merkt: er is veel te beleven in deze muziek, die met de nodige speelsheid over het voetlicht wordt gebracht.
Websites:
https://foglight1.bandcamp.com/album/abstract
https://www.facebook.com/bandoffoglight/.
NIEUW
Rose, Romy Liz – Shells
– I Don't Wanna
Van “I Am June” (Excelsior Recordings, 2026)
Onlangs brachten we de Brits-Nederlandse Tessa Rose Jackson onder uw aandacht met subtiele, zorgvuldig gearrangeerde progressieve singer-songwriterliedjes. Nu hebben we een nieuwe Rose met ook twee extra namen, namelijk Romy Liz. Deze Romy Laarhoven maakte met producer Jesse Koch een zeer welluidend album. Laarhoven is een ster in het arrangeren van zangharmonieën en je moet wel van steen zijn om niet betoverd te worden door de vele gelaagd klinkende vocalen. Vooral in de refreinen wordt uitgepakt. En al die lagen zong ze dus zelf in. Opvallend in de arrangementen is de pedalsteelgitaar van David Gram, die met de nodige galm menigmaal wordt ingezet om het dromerige effect van de muziek te versterken. Het uiterst verzorgde resultaat heeft hier en daar wel wat van The Carpenters. We hebben proefondervindelijk vastgesteld dat bij beluistering op een goeie installatie met een beetje volume je werkelijk overspoeld wordt door subtiele muzikale schoonheid.
Websites:
https://www.facebook.com/p/Romy-Liz-Rose-100085994635840/
https://www.instagram.com/romy.liz.rose/
https://excelsior-recordings.com/products/romy-liz-rose-i-am-june .
LIVE-TIP
Joy Division - Atmosphere
Van "The Best Of Joy Division" (London Records, 2008)
Afgelopen vrijdag trad Peter Cook & The Light op in de Enschedese vestiging van Metropool. Cook was ooit de bassist van Joy Division en New Order en van die bands zal hij vrijdag ongetwijfeld veel materiaal hebben gespeeld. Geheel toevallig staat aanstaande zaterdag 11 april de coverband Joy Division Undercover op het podium van het Almelose Metropool. Deze groep, waarvan de meeste leden ook in The Sound Undercover musiceren, brengt een eerbetoon aan de 50 jaar geleden opgerichte band rondom Ian Curtis. Doordat Curtis kort voor het uitbrengen van het tweede album "Closer" een eind aan zijn leven maakte, is de discografie van Joy Division relatief beperkt met twee albums. Er verschenen echter ook meerdere singles met vaak non-albumtracks. Een van die songs is "Atmosphere", dat onder meer op de tegenwoordig uiterst zeldzame single "Licht Und Blindheit" prijkte. Chris Ott gaat vrij uitgebreid in op deze pastorale song in zijn boekje over "Unknown Pleasures" in de "33 1/3"-serie over iconische albums. En toevallig begint een van de afleveringen uit de laatste, onlangs door de Belgische TV uitgezonden serie "The Handmaid's Tale" met dit nummer. Om in de stemming voor zaterdag te komen, draaien we daarom nu "Atmosphere".
Websites:
http://ernygreen.nl/joydivisionundercover/
https://www.facebook.com/JoyDivisionUndercover/
https://metropool.nl/agenda/joy-division-undercover
https://www.joydivisionofficial.com/
https://www.bloomsbury.com/uk/joy-divisions-unknown-pleasures-9781441135551/ (info over het boekje "Unknown Pleasures").
HET DEBUUT / IN HET NIEUWS / LIVE-TIP
Big Big Train – Losing Your Way (Extended)
Van het album "Goodbye To The Age Of Steam" (Giant Electric Pea, 1994 / English Electric Recordings (= eigen beheer), 2011)
"Goodbye To The Age Of Steam", het echte albumdebuut van Big Big Train, verscheen in 1994 op het door IQ-toetsenist Martin Orford bestierde Giant Electric Pea. Orford had ook een hand in de opnamen, vooral wat betreft de koortjes, waarvoor hij ook o.a. Gary Chandler van Jadis (toen ook onder de GEP-vlag) vroeg. De stem van toenmalig zanger Martin Read heeft in de verte wel wat weg van Chandler. Het originele album is niet meer verkrijgbaar. In 2010 werd het onder handen genomen door de op dat moment nog in de Britse band actieve oerleden Greg Spawton en Andy Poole. De tracklist werd uitgebreid met drie nummers: eentje afkomstig van de demo “The Infant Hercules” uit 1993, één nieuw door de bezetting uit 2010 (met Nick D'Virgilio op drums en David Longdon op keyboards) opgenomen instrumental en een zo'n drie minuten langere versie van het ook op het originele album aanwezige "Losing Your Way". Spawton en Poole vonden namelijk in hun archieven in 1994 weggesneden passages terug die alsnog werden ingevoegd. Sinds de begintijd is de Big Big Train-bezetting nogal eens veranderd en werden er zestien studioalbums en zes EP's uitgebracht. Op 6 februari 2026 verscheen “Woodcut”, dat centraal zal staan bij de concerten op 2 oktober in Poppodium Boerderij te Zoetermeer en 3 oktober in De Pul in Uden. Afgelopen week verschenen er recente foto's van de oerline-up van de groep, die bij elkaar kwam in het kader van plannen om de twee vroege demo's, naast “The Infant Hercules” ook nog “Fom The River To The Sea” (1991) een fatsoenlijke heruitgave te geven met de nodige nieuw opgenomen extra partijen. Ook later werk, met zanger Sean Filkins, zullen bewerkte heruitgaves krijgen in de toekomst. Wij gaan nu echter nog terug naar 2011 toen de eerste heruitgave van het debuutalbum “Goodbye To The Age Of Steam" verscheen. Daarvan hebben we het genoemde “Losing Your Way (Extended)” klaarstaan.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/.
40 JAAR
Mann's Earth Band, Manfred - Banquet
Van "Criminal Tango" (10 Records/Virgin, 1986 / Creature Music, 1999)
We hebben zo het vermoeden dat we muziek van Manfred Mann's Earth Band vele malen hebben gebruikt ter opsiering van onze concertagenda. De vier optredens in Nederland in het kader van het 50 jarige "Blinded By The Light" van afgelopen maand hebben we echter niet aangegrepen. Vandaar nu een inhaalslag met het nummer "Banquet" van het dit jaar 4 decennia oude "Criminal Tango". De plaat volgde op het gezien de destijds heersende politieke situatie in Manns geboorteland Zuid Afrika riskante "Somewhere In Afrika" en de live-plaat "Budapest". Terwijl zanger/gitarist Steve Waller de band had verlaten, was men in de studio bezig om aanvullende songs op te nemen voor de uiteindelijk nooit verschenen V.S.-versie van "Somewhere In Afrika". Vlak daarna ging het Bronze-label failliet. Met Chris Thompson en John Lingwood nog steeds aan boord werd voor een nieuw label het behoorlijk AOR-getinte "Criminal Tango" uitgebracht met onder andere John Giblin op bas. Een van de topsongs daarop is een cover van de Joni Mitchell-song "Banquet", dat we als goedmaker draaien. Hoewel, cover? Zoals altijd trekt the Earth Band de song met een flink aangepast arrangement helemaal naar zich toe. 'Adaptatie' of het fraaie Engelse 'rendition' zijn dan misschien passender termen.
Websites:
https://www.manfredmann.co.uk/
https://www.facebook.com/manfredmannearthband.
HERUITGAVE (verlaat)
Storm Corrosion – Ljudet Innan
Van “Storm Corrosion” (Roadrunner, 2012 / Kscope, 2024)
Soms blijkt het briljante van een samenwerking pas tot je door te dringen met het verstrijken van de jaren. Een van deze platen is de onder projectnaam Storm Corrosion uitgebrachte samenwerking tussen Opeth-voorman Mikael Åkerfeldt en Steven Wilson uit 2012. Destijds werd er al een CD met Blu-ray aangeboden, inclusief fraaie 5.1-mix. Twee jaar geleden werd het album heruitgebracht in diverse configuraties, waaronder een versie met nieuwe Dolby Atmos-mix. Dit was de aanleiding van onze herontdekking van dit project. Beide muzikanten stapten met Storm Corrosion deels buiten hun comfort zone. Hoewel: Wilson had zich in vele hoedanigheden al op allerlei muzikale vlakken geuit, maar voor Åkerfeldt gold dat minder. Toch klinkt het resultaat vertrouwd en tegelijkertijd ook rustgevend. Denk enigszins aan het latere werk van Talk Talk versmolten met rustiger stukken van de King Cimson-albums “Lizard” of “Island”. Je wordt gaandeweg ondergedompeld in een warm bad en eigenlijk is dit het ultieme album voor een donkere, koude winteravond. Steek je kaarsen aan een laat je meevoeren door de melancholische klanken van het samenspel tussen gitaar en toetsen, begeleid door het The London Session Orchestra. Hoogtepunt is toch wel het kippenvelverwekkende gitaarspel in “Ljudet Innan” (Zweeds voor 'het geluid ervoor'). Dit maakt “Storm Corrosion” zeker een diamant in het oeuvre van Wilson en Åkerfeldt. Zal er ooit een opvolger verschijnen? Na de heropstanding van Porcupine Tree staan we nergens meer van te kijken.
Websites:
https://stevenwilsonhq.com/
https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/
https://www.opeth.com/
https://www.facebook.com/Opeth/.
HERUITGAVE / LIVE-TIP
Amos, Tori – Growin' Up
Van “Strange Little Girls [2CD Deluxe Edition]” (Atlantic, 2026 / originele editie: Atlantic, 2001)
Tori Amos komt op 1 mei met een kersvers album, waar intussen al twee singles van verschenen zijn. Maar voor dat “In Times Of Dragons” er is, kunnen we vooruit met een 2CD Deluxe Edition van “Strange Little Girls”. Dit bijzondere coveralbum is nu namelijk 25 jaar oud. Coverplaten worden net als live-platen en compilaties nog wel eens gebruikt als stoplappen op een inspiratieloos momentje in een artiestencarrière maar die indruk geeft dit werkstuk in het geheel niet. Amos koos namelijk stuk voor stuk songs die mannen over vrouwen schreven, maar door haar zijn ze nu geïnterpreteerd en gezongen vanuit het standpunt van vrouwelijke karakters. De arrangementen worden daarbij flink overhoop gegooid en zo blijken die songs onverwachts nog eigenzinniger dan Tori's eigen materiaal. De keuzes op het originele album waren zeer divers, met songs van uiteenlopende artiesten als rapper Eminem en thrashmetalband Slayer, maar ook werk van The Beatles, 10cc en Depeche Mode kwam voorbij. Er was blijkbaar wat op de plank blijven liggen, maar de vier extra songs die op het tweede korte schijfje van deze nieuwe heruitgave staan, maken dit nu niet echt een 'deluxe edition'. Daarbij komt nog dat het uitklapboekje van de originele editie, met vele foto's van Amos in steeds weer een compleet andere gedaante, nog luxer is dan het postertje bij de nieuwe editie. De aanvullende vier nummers zijn overigens wel de moeite waard. Covers van David Bowie en Alice Cooper (“Only Women Bleed” vroeg er natuurlijk om) laten haar alleen met haar Bösendorfer vleugel horen, Elvis Costello's “Hoover Factory” krijgt daarnaast minimale basbegeleiding. Bruce Springsteens “Growin' Up” (van diens debuut “Greetings From Asbury Park, N.J.”, waar de elders te horen Manfred Mann's Earth Band maar liefst drie nummers van herinterpreteerde) is de enige song met volle bandbezetting. Door de heerlijke shuffledrums van Matt Chamberlain had het ook “Groovin' Up” kunnen heten... Overigens concerteert La Amos, uiteraard mét haar eigen Bösendorfer, op 24 en 25 april in Carré, Amsterdam en op 30 april in de Düsseldorfse Mitsubishi Electric Halle.
Websites:
https://toriamos.com/
https://www.facebook.com/toriamos.
ALBUM VAN DE MAAND
Oldhill, Mike - Hybris
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)
Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Ter kennismaking lieten we u laatstgenoemde stuk vorige maand al horen. Voor de aftrap van het Album van de Maand april hebben we gekozen voor het meeslepende "Hybris".
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .
NIEUW(IG) / ALTERNATIEVE COMPILATIE
Janus – Red Sun (2024 version)
Van het album “Gravedigger Hybrid” (eigen beheer, 2025)
Janus is weliswaar Brits, maar werd opgericht in het Duitse Krefeld, in 1969. De 18-jarige Colin Orr was destijds uit zijn vaderland met gitaar en al naar het toenmalige West-Duitsland vertrokken. Hij vond werk op een NAVO-basis en ontmoette zo al snel de nodige landgenoten, met wie hij Bonthrone vormde. Orr begon met het schrijven van eigen materiaal dat perfect paste bij het werk van de opkomende Krautrock-scene. Bonthrone begon optredens te krijgen in en rond Krefeld en zorgde voor behoorlijk wat enthousiasme. Het duurde niet lang voordat Harvest, het progressieve rocklabel van EMI, de band contracteerde. Er werd een LP opgenomen met aan de ene kant zware, psychedelische nummers die bijna uitsluitend door Orr waren geschreven, terwijl de andere kant een sombere, twintig minuten durende suite-achtige groepscompositie bevatte, met de titel “Gravedigger” (tevens de albumtitel). Mede door het gebruik van strijkarrangementen en de manier waarop motieven en thema's werden gebruikt, had dit stuk kenmerken van een klassieke compositie. EMI vond de naam 'Bonthrone' echter niet mooi en veranderde de groepsnaam in 'Janus', naar de mythologische Romeinse god van begin en einde, die zowel vooruit als achteruit kon zien, vermoedelijk om de dualiteit van de muziek te weerspiegelen. Op de albumhoes prijkte een skelet dat gitaar speelt op het strand, met een hoge hoed en een witte roos. Vorig jaar verscheen van Janus “Gravedigger Hybrid”. Hierop vinden we niet alleen nummers van het debuut, maar ook een selectie afkomstig van later plaatwerk. Die '2024 versions' betreffen niet slechts remixen, maar het zijn ook niet zomaar heropnamen. Colin Orr zei daar zelf over: 'Ik gebruikte de originele analoge opnamen als basis, haalde veel van de oorspronkelijke instrumentatie weg en bouwde de nummers opnieuw op. Soms herschreef of verplaatste ik gedeelten. Het feit dat ik mijn dochters, die pas 18 jaar nádat het debuut verscheen werden geboren, liet zingen op enkele van deze versies maakt het voor mij een surrealistische ervaring. Wij gaan luisteren naar “Red Sun”, waarvan de oerversie op kant 1 van het debuut prijkte, maar dan in de '2024 version' van “Gravedigger (Hybrid)”.
Websites:
https://www.janus.band/
https://www.facebook.com/Knochenhaus/.
RPI
Eris Pluvia – Rain Street 19
Van “Third Eye Light” (AMS Records, 2010)
Twee jaar geleden schopte het derde studio-album van The Ancient Veil het tot Album van de Maand bij ons. Wat we toen al meldden, was dat deze Italiaanse formatie een afsplitsing was van Eris Pluvia dat in 1991 het fijne album “Rings Of Earthly Light” maakte. Eris Pluvia bleef bestaan maar het duurde bijna 20 jaar eer de opvolger “Third Eye Light” verscheen, gemaakt zonder de leden die waren overgestapt naar The Ancient Viel. De muzikale lijn die met het debuut was ingezet, werd hierop voortgezet. Niet de bombast die vrij gebruikelijk is bij Italoprog, maar voornamelijk heerlijk ingetogen muziek met de nadruk op stemmig akoestisch gitaarspel van Alessandro Cavatorti en zanger Matteo Noli, aangevuld met mooi toetsenspel van Paolo Raciti, waarbij je moet denken aan de rustiger kant van Camel. Net als op het debuut zijn er fluitpartijen te horen, maar door de genoemde split zijn daar in dit geval gastspelers voor ingezet. Verrassend zijn de sterke contrasten die aangebracht zijn met soms bijna tegen de metal aanschurkend gitaarwerk. Hoewel “Third Eye Light” het uniek te noemen debuut niet overtreft, is het zeker een fijn album. Er volgden nadien nog twee platen: “Different Earths” in 2016 en “Tales From Another Time” in 2019, waarop stilistisch meer naar klassieke prog blijkt te zijn opgeschoven, zij het met een afnemende kwaliteit van de composities. We hebben in Xymphonia nog nooit wat laten horen van “Third Eye Light”, wat we nu, 16 jaar na het verschijnen, alsnog goedmaken middels “Rain Street 19”.
Websites:
https://www.facebook.com/OfficialErisPluvia/
https://erispluvia.bandcamp.com/album/third-eye-light.
MONUMENT / VAN EIGEN BODEM
Differences - A Different Day
Van "A World Of Difference" (SI Music, 1992)
Differences werd midden jaren 70 opgericht om vervolgens pas in 1985 te debuteren met “The Voyage". Daarna bleef deze Nederlandse band wel actief, zijn het dan vooral in de studio. Nieuw materiaal werd geschreven en opgenomen in de eigen Basement Studio in 's-Gravenzande. In 1991 bracht SI Music “The Voyage” op CD uit en een jaar later werd dat gevolgd door het nieuwe "A World Of Difference". In de tussentijd bleek de bezetting teruggebracht tot een drummerloos trio: Aad van der Valk (bas, toetsen, leadzang), Arjen Westdijk (gitaren, leadzang) en Ardie Westdijk (toetsen, programmering, vocalen). Drumpartijen bleken middels drummachines en programmering te zijn vast gelegd. Toch moet gezegd worden dat dit eigenlijk niet eens heel storend werkt binnen de toetsengedomineerde, typische Hollandse neoprog van Differences. In vergelijking met het debuut werd er wel een wat toegankelijker koers gevaren, waarbij er heel soms bij ons een associatie wordt opgeroepen met het solowerk van Kayaks Max Werner. De albumafsluiter is dan toch een mooie epic, getiteld “A Different Day”. Dit tweede werkstuk bleek het eindstation voor Differences. Wel dook toetsenist Ardie Westdijk rond de eeuwwisseling op bij Maryson-spin-off Ice, dat debuteerde met “The Saga” in 2005 om 19 jaar later met de sterke opvolger “Man In The Moon” te komen.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6649.