• Sunday 25 Januari 2026 Show No. 1696

    Het Beste van 2025 Deel 2

    Deze uitzending staat geheel in het teken van wat de Xymphonia-redactie het beste vindt van wat erop het gebied van progressieve rock en verwante stijlen als jazzrock, progressieve singer-songwritermuziek, psychedelische rock, post-prog en artrock is verschenen. In de vorige uitzending hebben we in het tweede uur de gedeelde negende plek behandeld (maar liefst 6 albums!) en één van de twee albums die op de achtste plek eindigde.



    Nr. 8 (vervolg)

    We gaan verder met de ándere plaat die op een gedeelde achtste plaat in de Xymphonia eindlijst over 2025 eindigde.

    Visser, Sebastiaan - “Always There” (ZenneZ Records)
    U hoort: Self-Evident

    – Op de achtste plaats in de lijst van René:
    “Sebastiaan Visser hoorde ik voor het eerst spelen in het Hengelose jazzcafé van Metropool tijdens een optreden van percussionist Martin Verdonk. Dat concert stimuleerde me om een paar maanden geleden een show van Vissers eigen band te bezoeken in de Cactus, eveneens in Hengelo. Ik werd direct gegrepen door zijn lyrische gitaarspel en lekker puntig spelende begeleiders. Mooi ook dat ik dat thuis kon herbeluisteren aangezien hij al exemplaren van zijn tweede album “Always There” bij zich had, samen met een in eigen beheer uitgebrachte CD-R van zijn debuut “In The Box”. Visser speelt prachtig vloeiend met een altijd mooi ronde toon, Slijkhuis voegt inventieve baslijnen toe. Zowel Geerts als Herstel krijgen regelmatig ruimte voor spannende synthsolo's, maar weten zich met bijvoorbeeld goedgeplaatste pianoakkoorden ook in te houden als nodig. Ik heb gekozen voor “Self-Evident”, een van de tracks met de in Arnhem woonachtige Level 42-saxofonist Sean Freeman.

    – Op de zesde plaats in de lijst van Herman:
    “Visser had zijn tweede album “Always There” al bij zich tijdens het concert in de Cactus, vorig jaar zomer. Pas maanden later werd dit via de grote distributiekanalen verspreid te worden. Toen had het bij mij al vele speelbeurten gehad! Constante op beide albums is Vissers vriendin, bassiste Deborah Slijkhuis, met wie hij tevens het meer poppy duo Deb & Seb vormt. Beiden spelen overigens ook in de jazzpopband Koi Forest, waarin de zang van Selma Ebbens centraal staat. “Always There” staat net als Vissers debuut “In The Box” vol toegankelijke jazzrock met veel gevoel voor melodie en sfeer. Alle meewerkende muzikanten geven het genoeg afwisseling biedende materiaal de juiste drive en energie. Maar het is natuurlijk vooral de gitaar van Visser die heerst!”
    Websites:
    https://sebastiaanvisser.com/
    https://sebastiaanvisser.bandcamp.com/album/always-there
    https://www.facebook.com/visserseb/.

    Nr. 7

    Op plaats 7 in de Xymphonia-lijst is het weer dringen, want daar vinden we 4 albums, waarvan alleen de laatste die aan bod komt door twee teamleden is opgevoerd.

    Widdicombe, Danny & Trichotomy – "Iridescence" (Earshift Music)
    U hoort: Shipping News

    – Op plaats 2 in de lijst van René:
    ““Iridescene” van de gelegenheidscombinatie Danny Widdicombe en Trichotomy is de vreemde eend in mijn lijstje. De plaat staat vooral zo hoog, omdat ik ‘m afgelopen jaar het meest gedraaid heb, wat vooral in de zomermaanden een prima soundtrack opleverde. Singer-songwriter Widdicombe en de jazzformatie Trichotomy hebben al diverse albums uitgebracht, waaronder ook enkele gemeenschappelijke, zoals dit "Iridescence". Aanvankelijk gaven we de plaat het etiket 'Australische yachtrock', maar inmiddels horen we ook de nodige raakvlakken met het werk van Steely Dan, David Crosby en The Steve Miller Band. Laat je bij het gekozen nummer “Shipping News” niet van de wijs brengen door het wel erg relaxte intro, de instrumental bevat ook een lekker freaky keyboardsolo.”
    Websites:
    https://www.trichotomymusic.com/
    https://trichotomy.bandcamp.com/music
    https://www.facebook.com/Trichotomymusic/
    https://dannywiddicombe.com/
    https://www.facebook.com/DannyMarsdenWiddicombe/
    https://dannywiddicombe.bandcamp.com/.

    Tribe³ - “Life Amongst Strangers” (eigen beheer)
    U hoort: Last Encore

    – Op nummer twee in de lijst van Christian:
    “Onvervalste Britse neoprog van de bovenste plank wat mij betreft. Gloedvol, kamerbreed, meeslepend en ook nog eens erg mooi opgenomen. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid.” Overigens is “Life Amongst Strangers” op dit moment ons Album van de Maand. U zult nu begrijpen dat het Christian is die achter deze keuze zit.
    Websites:
    https://www.tribe3.net/
    https://tribe3.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/p/Tribe3-61554673243878/.

    Leap Day – When Gravity Wins” (Oskar, 2025)
    U hoort: Winter

    – Op plek twee in de lijst van Aldwin:
    “Muziek van eigen bodem heeft bij mij altijd een bijzondere plek. Dit geldt zeker voor “When Gravity Wins”, het nieuwe album van Leap Day, dat verscheen op de dag van het zelf georganiseerde Northern Prog Festival. De nieuwe zanger van deze band uit het noorden van ons land is Roelof Beeftink, die begin 2025 Hans Kuypers verving. “When Gravity Wins” is een artistiek succes en Beeftink is duidelijk op z’n plek. Ook blijft het genieten van de gitaarsolo’s van Eddie Mulder en het onderling afgestemde spel van beide keyboardspelers.” Benoemenswaardig detail: de tekst van het geselecteerde nummer “Winter” is mede-geschreven door misschien wel onze allertrouwste luisteraar, Noud Willemse, die al enkele malen eerder tekstueel bijdroeg aan Leap Day-albums.
    Websites:
    http://www.leapday.nl/
    https://leapday.bandcamp.com/album/when-gravity-wins
    https://www.facebook.com/leapdayprogrock .

    Deposed King – “Letters To A Distant Past” (eigen beheer)
    U hoort: Daymare

    – Op nummer 7 in de lijst van Aldwin:
    “Soms komen bands wat later in het vizier, dat gold voor mij in ieder geval voor Deposed King uit Boedapest, Hongarije. Het is een duo, bestaande uit Daniel Kriffel en Dominique Király. Het debuutalbum “One Man's Grief” uit 2023 had ik destijds gemist. Op het afgelopen jaar verschenen album “Letters To A Distant Past” waren de melodieën, instrumentale gedeelten en variatie tot zelfs klassieke orkestraties aan toe heel indrukwekkend.”

    – En op plaats 6 in de lijst van Maurice:
    “Voor mij was Deposed King tot voor kort een onbekende naam, maar ik ben erg onder de indruk van “Letters To A Distant Past”, het onlangs uitgebrachte nieuwe album van dit Hongaarse duo. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers.”
    Websites:
    https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition https://www.facebook.com/deposedkingband/.

    Nr. 6

    Ook de zesde plek in onze cumulatieve Xymphonia-lijst wordt bezet door drie albums. Het betreft hier drie persoonlijke favorieten van teamleden, die nochtans alleen door die bewuste heren in hun lijst zijn gezet (want tsja, nummer 11, dat telt niet mee).

    Harrison/Johnston – “Early Mercy” (Sheet Happens)
    U hoort: Early Mercy

    – Op nummer één in de top 10 van René:
    Eigenlijk is het jammer dat “Early Mercy”, ons Album van de Maand oktober, niet in Europa gedistribueerd wordt, anders zou deze plaat ongetwijfeld meer fans hebben gehad. Het betreft hier de Canadese gitarist/toetsenman Nick Johnston en superdrummer Gavin Harrison, terwijl Evan Marien (Virgil Donati, Sebastiaan Cornelissen, Steve Hunt) voor de vrijuit zoemende baspatronen verantwoordelijk is. Harrison manifesteert zich dit keer niet als de hardhitter die we kennen van Porcupine Tree, maar als de subtiel, gedetailleerd spelende slagwerker. Hierdoor is beluistering van "Early Mercy", ondanks de volop aanwezige virtuositeit, een bijzonder relaxte bezigheid. Johnston produceert gevoelige gitaartonen, tegelijkertijd met keyboard- en akoestische gitaarklanken een orkestrale sound voorbrengend. Met name door die gevoelige melodieën is “Early Mercy” daarom mijn nummer 1 van afgelopen jaar.
    Websites:
    https://harrisonjohnston.bandcamp.com/album/early-mercy
    https://www.facebook.com/NickJohnstonOfficial/ https://nickjohnstonmusic.com/
    https://www.facebook.com/drummergavinharrison/
    https://www.sheethappenspublishing.com/collections/harrison-johnston.

    Wilson, Steven – “The Overview” (Fiction Records / Virgin Music Group / Universal, 2025)
    U hoort: Objects Outlive Us part 3: Objects: Meanwhile

    – Op nummer één bij Aldwin:
    “Afgelopen voorjaar verraste Wilson ons opnieuw, met wéér een andere aanpak van een album. Zijn achtste onder eigen naam verschenen studiowerkstuk, “The Overview”, is een reis van 42 minuten gebaseerd op het gerapporteerde ‘overview-effect’, waarbij astronauten de aarde vanuit de ruimte bekijken. Je vindt op deze reis verwijzingen naar Porcupine Tree en naar Wilsons eerdere albums, met name “The Raven That Refused To Sing” en de elektronische muziek van zijn meest recente soloalbums “The Future Bites” en “The Harmony Codex”. Ook zijn optreden in de AFAS Live op 22 mei 2025 was indrukwekkend. Vooral bij de visuals tijdens de integrale vertolking van “The Overview” kwam je ogen te kort.”
    Website:
    https://stevenwilsonhq.com/
    https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/.

    Pryzme – “True Stories And Other Lies” (eigen beheer)
    U hoort: Earth Song

    – Op nummer één in Hermans lijst:
    “Er is iets aan de muziek van de Franse band Pryzme, dat verslavend werkt. Net als op het debuut vallen songs op deze opvolger “True Stories And Other Lies” op door de fraaie transparante texturen die met relatief bijzondere gitaarakkoorden worden geweven. Die gitaarpatronen vinden hun oorsprong in jazzfusion en hebben ook wat gemeen met het spel van Alex Lifeson (Rush). De band heeft veel tijd gestoken in gestapelde zangharmonieën. “True Stories And Other Lies” is vooral op alle fronten - compositie, productie, uitvoering – nét weer een klasse sterker dan de al erg fijne voorganger. Het resultaat is een frisse, afwijkende benadering van wat toch wel degelijk proggy muziek is, waarbij het lichte jazzrocktrekje extra spanning genereert. Het werd niet voor niets ons Album van de Maand september.”
    Websites:
    https://pryzme.fr/
    https://pryzme.bandcamp.com/album/true-stories-and-other-lies
    https://www.facebook.com/Pryzme.

    Nr. 5:

    We zijn nu voorbij de één keer genoemde nummer één-noteringen dus de komende platen zijn steeds door minstens twee teamleden aanbevolen.

    Bioscope – “Gentō” (earMUSIC / Edel)
    U hoort: Kaleidoscope

    – Op nummer vijf in de eigen lijst van Maurice:
    “Achter de naam Bioscope schuilen Tangerine Dream-toetsenist Thorsten Quaeschning en Marillion-gitarist Steve Rothery. Met “Gentō” neemt het duo je mee op een instrumentale reis, waarbij de voortdurende fascinatie van de mens voor het bewegende beeld model heeft gestaan. Dit alles wordt gegoten in een weldadig sausje van toetsentapijten en lyrisch gitaarspel. De kenmerkende ritmische keyboardsequenties en brede synthesizerlagen van Quaeschning vormen een mooie ondergrond voor het herkenbare gitaarspel van Rothery, met lange lyrische uithalen en de voor de man zo typische getokkelde thema's. De muziek op “Gentō” ligt zeker in de lijn met wat was te verwachten van deze twee muzikanten. Verrassend is wel dat hun partijen worden ondersteund door echte percussie, die verzorgd is door niemand minder dan de huidige drummer van Elbow: Alex Reeves. Naast de stereoversie is er ook een Blu-ray met Dolby Atmos en 5.1 mix uitgebracht.”

    – En, hoe toevallig, óók op nummer vijf bij Christian:
    “Al een aantal jaren werd aan dit project gewerkt en de verwachtingen waren hoog gespannen, maar de simpele rekensom 'Marillion + Tangerine Dream = Bioscope' gaat niet op; iedereen die dit had verwacht kwam van een koude kermis thuis en moest helemaal tot aan het eind van het album wachten op iets wat in die richting klinkt. Daarvoor hebben we een lange elektronische klankreis gemaakt waarbij door het gebruikte instrumentarium en de effecten de scheidslijn tussen de inbreng van beide heren moeilijk te maken is. Meest ontspannende luistertrip van het jaar.”
    Websites:
    https://www.earmusic.com/news/steve-rothery-andthorsten-quaschning-introduce-their-collaborative-project-bioscope/
    https://bioscope.music/
    https://www.facebook.com/bioscope.music/
    https://www.marillion.com/shop/albums/srb009.htm
    https://www.facebook.com/thorsten.quaeschning/
    https://www.facebook.com/SteveRotheryOfficial/.

    Nr. 4:

    Op nummer vier vinden we één album dat door twee én een album dat door zelfs drie teamleden tot de favorieten van 2025 wordt gerekend.

    Madrigal Project, The – “11th Hour” (Dodsongs Records (= eigen beheer), eind 2024)
    U hoort: A Question Of Wait And Matter

    – Op nummer vijf in de lijst van René:
    “De comebackplaat “11th Hour” dat de Amerikaanse cultformatie Madrigal onder naam The Madrigal Project uitbracht, dreigde que jaarlijsten tussen de wal en het schip te vallen. Dat zou onterecht zijn, aangezien ik dit de beste symfonische rockplaat van het afgelopen jaar vind. Het CD-boekje heeft als copyrightjaar echter 2023 vermeld staan, terwijl de plaat door allerlei vertragingen pas in december 2024 het publiek bereikte. Te laat dus voor de jaarlijsten over dat jaar, al bombardeerden we “11th Hour” wel tot album van de maand januari 2025. Met name de keyboardsolo’s maken van “11th Hour” een waar symfofeest, getuige onder meer Adam Holzmans spel in “A Question Of Wait And Matter”.”

    – En zelfs op nummer drie in de top tien van Herman:
    “Midden jaren negentig heb ik veel plezier beleefd aan de twee albums van Madrigal (waarvan de eerste al uit 1989 stamde) vol behoorlijk virtuoze progressieve rock. In die tijd waren de albums van Echolyn niet uit mijn CD-speler te slaan en dit paste er mooi bij. Beide groepen hadden goed naar Gentle Giant geluisterd, tevens een grote favoriet. Vervolgens niets meer van gehoord. Tot we eind 2024 lazen over The Madrigal Project. Het blijkt dat de drummer/zanger/componist van Madrigal, Kevin Dodson, zich met een nieuwe band om zich heen bedient van die naam. Het bijna 5 kwartier lange album “11th Hour” bevat vrij drukke symfonische rock, waarin buiten het zeer op de voorgrond geplaatste drumspel van Dodson niet zozeer de verrichtingen van de vaste bandleden opvallen maar van (binnen de scene) beroemde gasten die veel ruimte krijgen. En dan doelen we met name op het toetsenduo Adam Holzman en Oliver Wakeman, die soms zelfs in dezelfde track te horen zijn in hun eigen zeer herkenbare stijl, waarbij Holzmans spel op voornamelijk Mini-Moog regelmatig doet denken aan dat van Happy The Mans Kit Watkins en dat van Oliver aan – iets van appel en boom - aan vader Rick Wakeman.”
    Websites:
    https://themadrigalproject.com/
    https://www.facebook.com/themadrigalprojectusa/.

    Agropelter – “The Book Of Hours” (The Laser's Edge)
    U hoort: The Book Of Hours Part IV

    – Op nummer 9 bij René:
    “Ja, in mijn lijst ook plaats voor lekkere old school symfonische rock. Agropelter is een project van de Noorse multi-instrumentalist Kay Olsen. Deze relatieve nieuwkomer kreeg voor het debuutalbum "The Book Of Hours" de medewerking van onder anderen Mattias Olsson op onder meer Mellotron en Jonas Reingold op fretloze bas, terwijl Jacob Holm-Lupo zorg droeg voor de mix en mastering. Mede door deze namen en instrumenten en het veelvuldige gebruik van dwarsfluit zou je muziek verwachten in het verlengde van Änglagård. Ondanks enkele zwaar aangezette Mellotronpartijen en stevige symfonische passages, hebben de composities van Olsen in vergelijking met die van Änglagård een veel klassiekere benadering. Daarnaast verwijzen de introverte solo's van Reingold eerder naar rustige stukken in jazzrocknummers, terwijl enkele synthesizerpassages meer naar de muziek van Vangelis neigen. Het grootste part van het album wordt in beslag genomen door titelnummer.”

    – Herman zette 'm op nummer 7:
    “Mede op basis van de medewerkenden en ook op basis van de spectaculaire, Salvador Dali-achtige hoes (wat mij betreft krijgt-ie de titel Albumhoes van het Jaar!) was ik bij eerste beluistering enigszins 'underwhelmed', maar de plaat bleef zich aan me opdringen. De vele subtiliteiten in de arrangementen openbaren zich dan ook pas na meerdere beluistering. En intussen ben ik helemaal 'om'! Vooral ook door de fraaie contrasten met enerzijds de zware progressieve rock die aan Änglagård refereert en anderzijds ook stukken als “Levitator”, dat bij vlagen klinkt alsof Jean Michel Jarre zich eind jaren zeventig liet ondersteunen door een full-blown progband en op andere momenten als een outtake van het debuut van The Alan Parsons Project. Olsen laat bovendien horen naast een sterk toetsenbespeler ook een fijne gitarist te zijn.”

    – En bij Aldwin belandde de plaat zelfs op de derde plek:
    “Agropelter is een nieuwe band, een progressief rockproject uit Noorwegen. Het is de creatieve uitlaatklep van Kay Olsen, een nieuwe speler in de opkomende Noorse progscene. De muziek is evenzeer geïnspireerd door klassieke progbands Je krijgt veel Mellotron, Hammondorgels, klavecimbel, ARP- en Moog-synthesizers en baspedalen en Kay Olsen speelt alle gitaren, bas, Hammond- en kerkorgel en keyboardpartijen. Ook dit (debuut)album heeft me verrast. Bovendien een prachtige hoes.”
    Websites:
    https://agropeltermusic.com/
    (let op: de Facebook- en YouTube-link in de footer voeren naar pagina's van Shopify, niet van Agropelter) https://lasersedge.bandcamp.com/album/the-book-of-hours https://www.facebook.com/people/Agropelter/61576646708271/.

    Nr. 3

    De nummer drie vinden we alleen in de lijst van dezelfde twee teamleden, in beide gevallen op de derde en vierde plaats!.

    Smalltape – “Tangram” (MidJune Records (= eigen beheer))
    U hoort: Second Chance

    Op nummer vier in Christians persoonlijke lijstje:
    “De Duitse multi-instrumentalist en producer Philipp Nespital gaat niet over één nacht ijs als het gaat om zijn albums. Dit zijn uiterst gelaagde muzikale luistertrips die niet meteen al hun geheimen prijsgeven. Nog meer dan op voorganger “The Hungry Heart” (2021) bouwt hij bij vlagen intense geluidsmuren op, die hij dan weer sterk laat contrasteren met ingetogen momenten. Iedere luisterbeurt zorgt weer voor nieuwe ontdekkingen.”

    – En nog een plekje hoger in de top 10 van Maurice:
    “Nespital is een muzikale alleskunner, want hij bespeelde bijna alle instrumenten zelf. De sound van Smalltape ligt behoorlijk dicht tegen die van Steven Wilson en Porcupine Tree aan. De meerlagige zangpartijen van Nespital hebben iets Wilson-achtigs en net als Wilson is Nespital een ware klanktovenaar. Maar naarmate je het album vaker beluistert - en dat is met Nespitals gelaagde composities en productie echt een must – hoor je meer en meer dat Nespital welzeker oorspronkelijke muzikale ideeën heeft. De muziek is absoluut helemaal van deze tijd en gaat van de intense geluidsmuren van “Goodbye“ naar jazzy uitstapjes (waar vooral de saxpartijen van Omri Abramov debet aan zijn) naar een song als “Selene”, die zeer ingetogen akoestisch begint maar in de tweede helft zeer ritmisch en zelfs orkestraal wordt. "Tangram" is zowel verschenen op LP als CD maar ook net als de voorganger als CD/Blu-ray-combo te verkrijgen met op die laatste schijf
    Websites:
    https://smalltape.net/
    https://www.facebook.com/smalltape
    https://smalltape.bandcamp.com/album/tangram.

    Nr. 2

    Ook de nummer twee vinden we alleen in de lijst van dezelfde twee teamleden, in beide gevallen op de eerste plaats!

    Solstice – “Clann” (ProgRock.com's Essentials)
    U hoort: Life

    – Op nummer 1 in de lijst van Maurice:
    “Er zijn vele voorbeelden van bands die hun creatieve piek beleven in hun beginjaren. Maar daar zijn zeker uitzonderingen op en Solstice, geleid door Andy Glass, is hier een perfect voorbeeld van. Twee jaar na “Light Up” is afgelopen jaar alweer het derde album met leadzangeres Jess Holland verschenen: “Clann”, het derde album in de “Sia”-trilogie. We dachten bij de voorganger al dat Solstice de overtreffende trap had bereikt. Maar na de eerste luisterbeurten van “Clann” is duidelijk dat de Britse band er met dit album toch weer een tandje bij heeft gedaan en het voor elkaar heeft gekregen te blijven verrassen. Het album houdt je van begin tot einde op het puntje van je stoel. Het o zo herkenbare Solstice-geluid - een mix van symfo, folk en veel meer – zweeft aan de hand genomen door het vioolspel van Jenny Newman uit je speakers. De productie is om door een ringetje te halen en klinkt loepzuiver. De stereodimensie is geweldig, waardoor het net is of de band rondom je aan het musiceren is. De composities nemen de tijd om zich aan je te ontvouwen; een goed voorbeeld daarvan is “Life” dat, zoals zo vaak bij Solstice het geval is, vanaf halverwege opbouwt naar een climax.”

    – En ook de absolute topper volgens Christian:
    “Hoewel Solstice op het vocale front een aantal jaren geleden een verjongingskuur heeft ondergaan, is de huidige kern al sinds de jaren 90 bij elkaar, inclusief degene die de Britse band in 1980 oprichtte: bandleider/gitarist/songschrijver Andy Glass. Het getuigt van muzikaal uithoudingsvermogen, optimisme en ambitie om na al die jaren zo geïnspireerd te raken door de samenwerking met een nieuwe leadzangeres, Jess Holland, dat we sinds 2020 maar liefst drie uiterst sterke albums met geheel nieuwe muziek hebben gekregen. Daarbij is “Clann” niet alleen de afsluiter van die trilogie, maar gelijk ook een nieuw begin.”
    Websites:
    https://solsticeprog.uk/
    https://www.facebook.com/solsticeprog
    https://solstice3.bandcamp.com/.

    Nr. 1

    We hebben een Hamburgse toppositie in de Xymphonia eindlijst over 2025, zij het met Noord-Amerikaanse inbreng. Maar liefst vier van de vijf teamleden waren onder de indruk van dit album.

    Finally George – “Painter” (ZOUNDR)
    U hoort: Sunrise

    – Op nummer zes in Aldwins persoonlijke top tien:
    “De Duitse producer, songwriter en muzikant Georg Hahn begon zijn eigen project onder de naam Finally George. De vorige twee albums van hem scoorden al goed, maar dit derde album, “Painter”, geïnspireerd door progressieve rocklegendes uit de jaren 70, spant de kroon. Mooi dat dit album Xymphonia's album van het jaar 2025 is geworden.”

    – Op nummer drie in Christians lijst:
    “Vraag me volgende week om opnieuw een Top 10 te maken van 2025 en deze had zo maar een plaatsje hoger kunnen staan. Georg Hahns meest persoonlijk album tot nu toe, met verfijnde melodieuze progrock. Op dit derde Finally George-album vallen me ineens ook de sterke baspartijen van Hahn zelf op, daarnaast laat hij in “Child Of The Universe” puike, door Tony Banks geïnspireerde synthsolo's horen. Een vaste kern van muzikale vrienden staan hem verder her en der bij, waarbij de bijdrage op koperblaasinstrumenten wel haast beïnvloed moet zijn door Big Big Train. En dan zijn er, evenals op de vorige twee albums, nog de uiterst smaakvolle en prachtige opgenomen drumpartijen van de hand van Styx-drummer Todd Sucherman.”

    – Op nummer twee in de top tien van Maurice:
    “”Painter”, een album die me bij het verschijnen eerst niet zo opviel blijkt bij het opmaken van de balans voor 2025 toch mijn meest gedraaide plaat. Finally George, ofwel de Duitse muzikant Georg Hahn, heeft met zijn derde album zijn sterkste album tot nu toe afgeleverd. En dat is best veelzeggend als men bedenkt dat de twee voorgangers, "Life Is Killer" (2018) en "Icy Skies" (2021), ook al bijzonder goed door ons en vele liefhebbers zijn ontvangen. Hahn nam ruim de tijd, moest vele muzikale obstakels overwinnen en twijfelde regelmatig of het album misschien niet te melancholisch zou worden. Maar zoals hij zelf stelt in de hoestekst is "Painter" een weerslag van de huidige tijd en de wereld waarin we leven en was het zijn manier om daarmee om te gaan. En dat heeft dus een parel van een album afgeleverd waar de emotie bij vlagen vanaf druipt.”

    – En ook Herman plaatste dit album op de tweede plek:
    “Het liefst geef ik in mijn lijst de voorkeur aan relatief nieuwe en jonge namen boven de gevestigde progmastodonten. Van Finally George hoorden we 7 jaar geleden voor het eerst in 'ons wereldje', wat we nog onder 'relatief nieuw' rekenen, maar jong is Georg Hahn moeilijk te noemen. Hij draait al sinds begin jaren 80 mee in de Noord-Duitse muziekwereld maar vond het in 2018 eindelijk tijd om muziek te maken waar écht zijn ziel in lag, wat ook de projectnaam verklaart. Zijn beste maat Frank Simmerlein had rond die tijd hetzelfde idee. Die zette als 'Frank Us' het project Legacy Pilots op. Beiden werken met de nodige muzikale gasten en dezelfde topdrummer: Todd Sucherman van Styx. Hahn was de zanger van dienst tijdens het enige live-concert dat Legacy Pilots tot nu toe gaf, als voorprogramma van The Steve Rothery Band in oktober 2024 in Hamburg. Opnamen ervan verschenen begin vorig jaar op een live-CD en daarop is te horen dat Hahn een sterke zanger met emotioneel doorvoelde voordracht is. Later in het jaar kon hij dat helemaal kwijt op zijn eigen nieuwe Finally George-CD “Painter”, zijn meest intense werk tot nu toe, waarop ook menig gevoelvolle gitaarsolo te vinden is: deels van Hahn zelf maar ook van gasten als de ooit in The James Last Orchestra spelende Erlend Krauser. Het wachten is nu op een Finally George-concert. Heren Hahn en Simmerlein, wat dachten jullie van een duo-gig van Legacy Pilots en Finally George, à la TangeKanic?”
    Websites:
    http://www.finallygeorge.com/
    https://finallygeorge.bandcamp.com/.