Zondag 7 Juni 2026 Show No. 1715
NIEUW
Paradox Twin, The – Pixel Shader
– If Else
Van het album “A Romance Of Many Dimensions” (White Star Records, 2026)
“A Romance Of Many Dimensions” is het derde album van de Britse band The Paradox Twin. De bezetting is ten opzichte van de voorgangers aanzienlijk veranderd. Danny Sorrell neemt net als voorheen zang, gitaar, keyboards en programmering voor zijn rekening. Het enige andere terugkerende lid is drummer Graham Brown. Naast hen is Sarah Bayley toegetreden als zangeres. John Mitchell (van o.a. Arena en Frost*) was altijd al betrokken bij de groep: de albums verschenen op het mede door hem opgerichte White Star Records en hij produceerde de albums waar hij als gastmuzikant op te horen is. Met het vertrek van Diane Fox heeft hij nu de rol van basgitarist op zich genomen; daarnaast is hij ook te horen als sologitarist. Bovendien is Mitchell opnieuw de producer van dienst. “A Romance Of Many Dimensions” is een conceptalbum; het onderzoekt de steeds vager wordende grenzen tussen de echte en de digitale wereld. Het verhaal draait om iemand die een leven leidt vol eenzaamheid, verslaving en isolement. Hij vindt zijn enige doel en identiteit wanneer hij inlogt op zijn computer, waar hij zichzelf ziet als een robot in een uitgestrekt digitaal landschap. Wanneer hij offline is, heeft hij niets meer; wanneer hij online is, heeft hij een doel. Progwerelds Maarten Goossensen schreef dit over “A Romance Of Many Dimensions”: “Sarah Bayley is een goede zangeres, maar ze is niet te vergelijken met 'power house' Nicole Johnson die op de voorganger “Silence From Signal” het kippenvel op je rug bezorgde. Daarbij zit er niet zo heel veel verschil tussen de zangstem van Sarah Bayley en de vrij hoge stem van Danny Sorrell. Dat maakt het album vocaal meer eenzijdig.” Goossensen wil niet de indruk wekken dat dit een slecht album is, maar wel wijzen op de verschillen met eerdere albums: “Als je een liefhebber bent van The Paradox Twin dan is het dus goed om te weten dat dit echt wel een ander album is dan je wellicht zou verwachten. Het is een kwestie van smaak of je het stevige, gitaargedomineerde geluid omarmt of juist niet.” Oordeel vooral zelf, zouden we willen toevoegen. Vooralsnog staan er trouwens geen Nederlandse tourdata op het program, alleen drie concerten in de UK.
Websites:
https://www.theparadoxtwin.com/
https://www.facebook.com/TheParadoxTwin/
https://theparadoxtwin.bandcamp.com/album/a-romance-of-many-dimensions.
NIEUW
Penaguin, Tom – The Ornamental Hermit Suite – 1st Movement
– The Ornamental Hermit Suite – 2nd Movement
Van “II” (áMARXE, 2026)
We schreven het twee jaar geleden al bij het verschijnen van z'n titelloze solodebuut voor het Spaanse label áMARXE: Tom Penaguin is een muzikale duizendpoot. Daarnaast denken we dat deze nog jonge Fransman best graag minstens 4 decennia eerder geboren had willen zijn. De liefde voor de Canterbuy Scene van de jaren zeventig – en dan nog wel vooral National Health - droop van die eersteling af en dat geldt in even hevige mate voor “II”. Dat hij een duizendpoot is, blijkt wel uit het feit dat hij alles zélf speelt. En goed ook! Het toetsenspel laat alle finesses horen die we ook van Dave Stewart kennen op elektrische piano, Hammondorgel en andere warm klinkende analoge toetsenpracht. Op fraaie Gibson-gitaren evenaart hij Phil Millers soms snerpende en zielsnijdende partijen. En dat allemaal over zijn eigen regelmatig behoorlijk complexe bas- en drumpartijen. Maar dit is meer dan epigonisme, want niet alleen de spelkwaliteit is hoog, ook de composities zijn doordacht en gelaagd. Dat moet ook wel, want hij verkiest ervoor om het grootste deel van dit album te laten bestaan uit de vierdelige “The Ornamental Hermit Suite” van een klein half uur lengte en ook de opener duurt al een klein kwartier. Penaguin houdt je aandacht echter zonder moeite vast in een reis langs vele modulaties en melodische wendingen.
Websites:
https://amarxe.bandcamp.com/album/tom-penaguin-ii
https://www.facebook.com/TomPenag1/
https://tompenaguin.bandcamp.com/ (solowerk van vóór de áMARXE-tijd).
NIEUW
Bismut - Assemblage
Van "Matsutake" (Tonzonen Records, 2026)
"Matsutake" is de vierde langspeler van het Nijmeegse trio Bismut, dat verscheen via Tonzonen Records. Het instrumentale, een kleine 40 minuten durende album lijkt op het eerste gehoor in heavy, psychedelisch getinte rock geïnteresseerde luisteraars te bedienen. Toch bevatten de zes, op het boek "The Mushroom At The End Of The World" van Anna Lowenhaupt Tsing geïnspireerde tracks voldoende muzikale verkenningen om een breder publiek te trekken. Zo opent "Alienation" met progmetal-getinte riffs, om over te gaan naar een snel folkrockend thema, waarna een subtiel, met New Wave-getinte tokkels opgesierd tussenstuk leidt naar een passage met spacy-psychedelische, stereoverkennende sounds alvorens “Alienation heavy afsluit. Halverwege het Duitstalig getitelde "Neugier" versterkt Nik Linders dat psychedelische aspect door sitar-achtige klanken uit zijn gitaar te toveren. "Assemblage" begint zelfs enigszins bluesy, om na een relaxte, door Huibert der Weduwens ronkende bas begeleide gitaarsolo, uit te monden in technisch hoogstaande gitaararpeggio’s en spacy effecten. In de voornamelijk live opgenomen composities delven solo’s overigens het onderspit ten opzichte van riffs en thema’s die ondersteund worden door soms tribaal, maar immer spontaan roffelend overkomende drumpatronen van Peter Dragt. Over live gesproken: op de website staan twee opkomende optredens genoemd, maar daarvoor moet u diep Duitsland inreizen. Van "Matsutake" hoort u nu het genoemde "Assemblage".
Websites:
https://bismut.bandcamp.com/album/matsutake
https://bismut.band/
https://www.facebook.com/bismutband/.
NIEUW / LIVE-TIP / POSTPROG
O'Brien, Ed – Teachers
Van het album “Blue Morpho” (Transgressive Records, 2026)
Ed O'Brien is een van de twee gitaristen van Radiohead, doch een stuk minder prominent dan die andere, Jonny Greenwood. Vaak worden laatstgenoemde en frontman Thom Yorke genoemd als belangrijkste architecten van het Radiohead-geluid, Na beluistering van “Blue Morpho”, het tweede solo-album van O'Brien, moeten we wel de conclusie trekken dat O'Brien daar toch ook wel degelijk óók een voorname rol in moet hebben. In de zeven nummers weeft hij vaak hypnotiserende patronen, als het even kan in oneven maatsoorten, die een basis neerleggen die meteen doet denken aan de, laten we het maar 'postprog' noemen, die de moederband sinds “Kid A” (2000) produceert. Radiohead-drummer Philip Selway helpt hem hier in twee tracks bij. Bij vlagen heeft de muziek iets schetsmatigs, maar op de fraaiste momenten is er sprake van een duidelijke opbouw die tot beklijvende songs leidt. Meest fascinerend is nog wel “Teachers”, met een beklemmende geluidsdecor en een climax in de vorm van een vrij bizarre gitaarsolo vol vervreemdende noisy geluiden. O'Brien gaat komende herfst ook op tournee om “Blue Morpho” te promoten, met in Nederland optredens in Carré Amsterdam (4 oktober) en de Groningse Oosterpoort (14 oktober).
Websites:
https://linktr.ee/edobrien.bio
https://www.facebook.com/EOBBandOfficial/.
NIEUW / LIVE-TIP
Townsend, Devin – Covered By Causes
Van “The Moth” (InsideOut/Sony Music, 2026)
Devin Townsend is al dik drie decennia een hyperactief baasje. Hij bracht onder eigen naam, al dan niet met band- of projecttoevoeging als mede als Strapping Young Lad ontelbare albums uit. Vaak noisy en industrieel en nogal eens over-the-top bombastisch, maar soms ook rustiek en ambientesk. Vorig jaar bleek dat hij tussen de bedrijven door ook nog eens jaren bezig is geweest met het componeren van “The Moth”: een groots conceptueel werk voor rockband, orkest, koor en vocale solisten. Joseph Stevenson, componist van soundtracks voor films en TV-series, hielp hem hierbij en er is ook één schrijfbijdrage van Steve Vai, die Townsend al heel jong liet zingen op diens “Sex & Religion”. Beiden werkten al vaker met gitarist Mike Keneally die ook hier weer is te horen, naast o.a. drummers Darby Todd en Morgan Ågren. Maar de reden dat wij hier vorig jaar al van hoorden is omdat “The Moth” hier te lande werd uitgevoerd en opgenomen met het Noord-Nederlands Orkest & Concertkoor. Zangsolisten zijn naast Townsend zelf Lynn Wu van de Chinese progmetalband OU én opnieuw Anneke van Giersbergen, al jaren een reguliere gast bij Townsends projecten. Muzikaal is dit, zoals verwacht mag worden gezien de bezetting, vaak een uiting van de al genoemde 'over the top bombastische kant' van Townsends output. Het vaak al adembenemende overdonderende geluidsdesign dat hij zonder orkest al weet te bewerkstellingen is hier nog eens versterkt met koor en orkest. Maar wees niet bang: uiteraard is er aan dynamiek gedacht en op momenten is er plaats voor lieflijkheid, melodie en verstildheid. Dat geldt in sterkere mate voor de tweede disc van de 2CD-editie, “The Moth – The Afterlife”, waar de band- en solopartijen goeddeels zijn weggelaten om ruim baan te geven aan koor en orkest. Zo'n project schreeuwt natuurlijk om een multichannelmix en InsideOut heeft dan ook voorzien in een drieschijfseditie die naast voornoemde twee CD's ook een Blu-ray met Dolby Atmos- en hogeresolutie-stereomix bevat. De langste track “Covered By Causes” laat goet alle genoemde uitersten horen (pas op met uw speakers!) en bovendien de stemmen van alledrie de genoemde vocalisten. Overigens is Townsend in de herfst weer in de buurt te zien, maar nu juist met een solotour, op 28 september in de Stadthalle in Keulen en 29 september in TivoliVredenburg, Utrecht.
Websites:
https://hevydevy.com/
https://www.facebook.com/dvntownsend/.
IN HET NIEUWS
Manzanera - Numbers
Van "K-Scope" (Polydor/EG, 1978 / Arcàngelo, 2008)
Roxy Music-gitarist Phil Manzanera bracht zijn eerste soloplaat, "Diamond Head", uit in 1975. Vervolgens richtte hij met zijn oud-Roxy Music collega Brian Eno 801 op, waarin ook onder andere Simon Phillips zat. Om de verwarring compleet te maken volgde vervolgens onder de naam Phil Manzanera/801 "Listen Now". Hierop waren, naast Phillips, tevens enkele 10cc-leden te horen evenals Tim Finn van Split Enz. Voor die vanuit 'down under' naar Londen verhuisde band had Manzanera de tweede versie van het debuutalbum geproduceerd. Tim kreeg daarna op het als Manzanera uitgebrachte "K-Scope" gezelschap van zijn broer Neil. Een van de qua musici meest interessante nummers op "K-Scope" is "Numbers". Hierop zijn alleen Manzanera, Phillips én co-componist John Wetton te horen. Manzanera en Wetton kenden elkaar al van de live-bezetting van Roxy Music en zouden in 1987 met "One World" nog een gezamenlijk album uitbrengen. Op "K-Scope" zingt Wetton overigens ook nog op "Walking Through Heaven's Door", maar wij hebben het genoemde "Numbers" eruit gepikt. Overigens is er nieuws te melden over Phil Manzanera. Liefhebbers van diens oudere werk kunnen binnenkort hun hart ophalen. Voordat hij bij Roxy Music ging spelen zat hij namelijk al in de band Quiet Sun. Er werd destijds echter geen materiaal opgenomen. Dat gebeurde pas ten tijde van het genoemde "Diamond Head". De LP die toen uitkwam, "Mainstream", krijgt binnenkort een luxe editie met surroundmixen en een 60 pagina's tellend boekwerk.
Websites:
https://manzanera.com/new/
https://www.facebook.com/philmanzanera.
ALBUM VAN DE MAAND
Karmamoi – Eternal Mistake
Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)
Karmamoi is een Italliaanse band waarvan de progressieve rock bij vlagen dicht tegen progmetal aanschuurt. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt. En daarbij is ook Karmamoi´s eigen Alex Massari een gitarist die meeslepende spanningsbogen in zijn solo´s aanbrengt. We hebben vorige maand al “Nothing But” laten horen en zullen in juni bewijzen dat “Eternal Mistake” de extra aandacht dubbel en dwars waard is! We trappen af met het titelnummer, met prachtig spel van Massari.
Websites:
https://www.karmamoi.it/
Bandcamp - Eternal Mistake
Facebook.
NIEUW
Advent Horizon – Patience
– Past-Life Parable
Van het album “Falling Together” (eigen beheer, 2026)
Nog maar twee maand geleden gaven we voor het eerst aandacht aan Advent Horizon. De uit de Amerikaanse staat Utah afkomstige band speelt een mix van pop en hardrock met een Rush-achtige, zware progrock-invloed, met af en toe elementen uit jazz en de experimentele rock van King Crimson. Bijzonder dat we de groep niet eerder in de smiezen hadden, want de groep had al drie albums uitgebracht en we kondigden toen al het vierde aan. Dit ”Falling Together” is op 15 mei verschenen en blijkt een conceptalbum over het kritisch onderzoeken van je overtuigingen en de vraag of ze werkelijk van jou zijn of dat ze je door anderen zijn ingeprent toen je jong en beïnvloedbaar was. Hel album opent met een 19 minuten durend epos: “In A Lone And Dreary World”. Het verhaal volgt de reis van iemand die een streng gecontroleerde, afgeschermde gemeenschap verlaat, uit angst voor een gevaarlijke buitenwereld. Dat misschien een andere keer, voor deze uitzending hebben we twee kortere nummers uitgezocht. Als eerste “Patience”: een afwisselend nummer dat als een zelfreflecterende reis vol hoop is te omschrijven. Het loopt over in “Past-Life Parable”, met vloeiende zang van Rylee McDonalds zang en strak gearrangeerde gitaarpartijen van diezelfde McDonalds en tevens Grant Matheson, die beiden ook keyboards spelen op het album. Het nummer bouwt op naar een indrukwekkend hoogtepunt. Overige vaste leden zijn trouwens drummer Mike Lofgreen (die, u bent gewaarschuwd, ook hier en daar zogenaamde 'screams' aan het geheel toevoegt) en bassist Cason Wood (die zowel gefrette als fretloze instrumenten bespeelt en ook diverse toetseninstrumenten bespeelt). Het kwartet wordt soms bijgestaan door een drietal gastmuzikanten. Als je Advent Horizon live wilt ervaren, zul je de oceaan moeten oversteken: er staat momenteel maar één concert op het program, op 13 juni in Redwood City, California.
Websites:
https:// https://www.adventhorizonmusic.com/
https://adventhorizon.bandcamp.com/album/falling-together
https://www.facebook.com/AdventHorizonBand/.
NIEUW + MINI-SPECIAL
Hjelm, Hans - I Feel Like Fire (2026 version)
- I Feel Like Fire (2024 version)
Van "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026) respectievelijk "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024)
Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hans Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij het door ons gemiste "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. 
Websites:
https://hans-hjelm.com/
https://hanshjelm.bandcamp.com/album/the-night-electronic
https://www.facebook.com/hanshjelmmusic (momenteel niet beschikbaar)
https://www.facebook.com/bandetkungensman/.
50 JAAR
Journey - Look Into The Future
Van het album “Look Into The Future” (Columbia, 1976)
“Look Into The Future”, het tweede album van Journey, werd uitgebracht in januari 1976 en daarmee namen de leden afscheid van Journey’s uitgesproken progressiviteit van hun eerste, titelloze album, ten gunste van een meer gefocuste aanpak. Inmiddels was Journey teruggebracht tot een kwartet en hadden de bandleden hun muziek gestroomlijnd tot pure hardrock, wat resulteerde in kortere nummers en meer tekstuele inhoud, hoewel er nog steeds nadruk werd gelegd op instrumentale passages. “On A Saturday Nite” en “She Makes Me (Feel Alright) / It's All Too Much” werden als singles uitgebracht, maar haalden de hitlijsten niet. Het album was al evenmin een succes, hoewel het iets hoger scoorde dan het debuut. Journey bestond toen uit Gregg Rolie (keyboards, leadzang), Neal Schon (gitaar), Ross Valory (bas) en Aynsley Dunbar (drums). We gaan luisteren naar “Look Into The Future”: met dik acht minuten het langste nummer dat Journey ooit uitbracht op een studio-album. Overigens tourt de band, met van die oerbezetting alleen nog Schon in de gelederen, het hele jaar door de V.S. onder de noemer “The Final Frontier Tour 2026: A Special Evening With Journey”.
Websites:
http://www.journeymusic.com/
https://www.facebook.com/journey.