• Zondag 28 Juni 2026 Show No. 1718

    WERELD VOL MUZIEK
    Stratus Luna – Pandas Voadores
    Van “Stratus Luna” (Music Magick, 2019)

    Het is alweer zes jaar geleden dat het vooralsnog enige volledige album verscheen van Stratus Luna. Volgens ons archief hebben we nog nooit aandacht besteed aan deze Braziliaanse band, wat verbazingwekkend mag heten, gezien de kwaliteit van de muziek. Op dit volledig instrumentale, naar de band vernoemde werkstuk hoor je duidelijk invloeden van Camel, waarbij je moet denken aan de periode rond ”Raindances”, toen de Britse groep, net als Stratus Luna hier, flirtte met fusion en jazzrock. Toch is er ook een Pink Floyd-factor waarneembaar in bijvoorbeeld “Pandas Voadores”. Overigens is dit niet helemaal de enige muziek van dit gezelschap uit Säo Paulo, want in 2021 volgde nog een EP. De stilte is maar schijn, want met toevoeging van een zanger/fluitist aan de line-up, wordt er naar verluidt wel degelijk gestaag gewerkt aan een opvolger. Tussendoor heeft toetsenist Gustavo Santhiago in 2023 een solo-EP uitgebracht. Laten we hopen dat een tweede album snel gaat verschijnen.
    Websites:
    https://stratusluna.bandcamp.com/music
    https://stratusluna.com/ (met alleen wat links)
    https://www.facebook.com/stratusluna/.

    NIEUW
    Different Light – The Syncretist i. - Sober Dancing
    – The Syncretist ii. – Pillage Of Souls
    – The Syncretist iii. – Full Circle
    – The Syncretist iv. – Now Just Keep Well
    Van “Binary Suns (Part 2 – Alternative Reality)” (Shaded Moon Entertainment, 2026)

    Zes jaar geleden presenteerden we met “Binary Suns (Part 1 - Operant Condition)” het vierde studio-album van Different Light. Met zo'n titel verwacht je dat Part 2 er snel achteraan komt, maar daar hebben we toch nog 6 jaar op moeten wachten. Overigens niet heel uitzonderlijk in de geschiedenis van deze band rond de oorspronkelijk van Malta afkomstige Trevor Tabone, want er vielen wel grotere gaten tussen eerdere werkstukken. Hij woonde nog op zijn geboorte-eilandstaat toen debuut “All About Yourself” 30 jaar geleden verscheen. Niet veel later vertrok hij naar Praag en gebruikte daar dezelfde naam voor een nieuwe band met o.a. gitarist/producer Petr Lux. De 10 jaar geleden verschenen derde CD “The Burden Of Paradise”, met een toegankelijke mengeling van neoprog en melodieuze rock, kreeg goede recensies, wat voor Tabone, Lux en co. als aansporing werkte om de zaken in het vervolg professioneler aan te pakken. Met als gevolg dat het in 2020 verschenen eerste deel “Binary Suns” echt helemaal áf klonk. Een heldere productie met veel ruimte voor schitterend gearrangeerde achtergrondkoortjes maakte dit een lust voor het oor. Het nu eindelijk verschenen tweede deel, met als ondertitel “Alternative Reality”, vervolmaakt het bandgeluid zo mogelijk nog verder. Daarbij is nu voor het eerst hulp gekregen van het Nederlandse label Shaded Moon Entertainment, dat eerder Edward Reekers' solodebuut aan de vergetelheid ontrukte, alsmede een sterk album dat Galaxy, groep rond latere Kayak-zanger Bart Schwertmann, een kwart eeuw op de plank had laten liggen. Tabone heeft een prettige stem, die hij nergens forceert en die het ook bijzonder goed doet in de koortjes. Hij prefereert een vol en warm keyboardgeluid zoals je dat ook bij bijv. veel Poolse neoprogtoppers terughoort. De melodieën en het gitaarwerk hebben dan weer haast catchy A.O.R.-trekjes. Zijn soms percussieve pianomotiefjes verraden zijn Supertramp-liefde. En met Petr Lux heeft hij dus de perfecte partner, want het niveau van diens kamerbrede productie en heldere mix is werkelijk top. Overigens vertellen de beide platen geen doorlopend verhaal. De uit het leven gegrepen teksten handelen vaak over mensen die zich in verschillende situaties anders voordoen, alsof ze meerdere persoonlijkheden hebben – iets wat voor vrijwel iedereen in mindere of sterkere mate geldt.
    Websites:
    https://www.differentlight.cz/en/
    https://www.facebook.com/differentlightsound/
    https://shadedmoon.nl/.

    NIEUW
    Aether [IT] - Swerve
    Van "III" (Luminol Records, 2026)

    In een ver verleden draaiden we al eens muziek van Aether. Dat was een Braziliaanse band die door Camel geïnspireerde muziek maakte. In 2021 werd in Italië een band opgericht die ook onder die naam door het leven gaat. Onlangs verscheen "III", inderdaad, na "Aether" uit 2023 en "Trans-Neptunian Objects uit 2024 het derde album. Het DNA van de band is te herleiden tot de achtergrond van de musici die varieert van metal tot klassiek en van reggae tot bigband. Grote gemene deler is een voorliefde voor progressieve muziek, moderne jazz en elektronische ambient. Door de instrumentale werkstukken live in de studio op te nemen en achteraf overdubs en elektronica toe te voegen, is "III" te omschrijven als 'freeform prog'. Improvisatie speelt daarbij een grote rol, echter met voldoende ankers voor houvast. Zo zitten in "Oort Cloud" naar modern klassiek (Bartók) en King Crimsons "Red" te herleiden thema’s. Daarnaast zijn vervormde, naar tonaliteit zoekende gitaar- en synthesizersolo’s in het spacerockende "Cinque Teintes, Quatre Cadres" verwant aan het werk van stijlgenoten als Robert Fripp en Mark Wingfield. Met het mijmerende "La Mélancolie Du Petit Prince", vol meanderende pianomelodieën, fretloze baszoemers en creepy elektronische percussie, bevinden we ons in ECM-territorium, waarnaar we kortstondig terugkeren tijdens het intro van het verder onstuimige "Panta Rei". Het licht funky "Vogon" heeft zelfs dat toegankelijke van Hatfield And The North, vooral door de klaterende Fender Rhodes-aanslagen, die tevens de rode draad van het album vormen. Hoedt u wel voor een schokeffect: het door Claudio Milano van de experimentele rockband Nichelodeon, als een hysterische Alberto Pinas (Deux Ex Machina) voorgedragen gedicht. Het afsluitende "Swerve" schuurt uiteindelijk het sterkst tegen traditionele progressieve rock aan – en wel door de dwarsfluiterupties, het lang doorsijpelende, Genesis-achtige thema en de als een freewheelende Tony Banks klinkende Moog-uitspattingen. Uiteraard hebben we dat nummer voor vanavond uitgekozen.
    Websites:
    https://aether5.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/Aether.band.italy/.

    NIEUW
    Castanarc – Ceasefire For The Innocent
    Van “Forged By The Sun” (Khepra Records, 2026)

    Toen Castanarc in 2020 na lange afwezigheid plotseling met een nieuwe release op de proppen kwam, waren we blij verrast. Dat album, “Water From The Well”, bevatte diverse 'rarities' maar ook een nieuw opgenomen versie van het allereerste nummer dat toetsenist David Powell en zanger Mark Holiday al eind jaren zeventig samen schreven. Mind you: op het albumdebuut van de Britse band moest nog gewacht worden tot 1984, maar dat “Journey To The East” staat wel te boek als neoprogklassieker. Het leidde zelfs tot een major platendeal met RCA, maar eigenwijs als de band toen al was, bleek op het vier jaar later verschenen “Rude Politics” een behoorlijk andere koers ingeslagen. Daarna kwam er nog slechts mondjesmaat nieuwe muziek en pas in 2021 kwam Castanarc echt weer tot leven. Plots was er met “The Sea Of Broken Vows” een volwaardig nieuw album – geslaagd ook nog, vol met melodieuze symfo. Nu, na vier jaar, is er de opvolger “Forged By The Sun”. De nummers zijn wederom geschreven door Powell en Holiday, waarbij producer John Spence en oudgediende gitarist Neil Duty de overige vaste waarden zijn. Het album bevat maar drie nummers, waarvan één net niet de 20 minuten aantikt en een andere bijna 13 minuten lang is. En dat terwijl Castanarc in het verleden slechts een enkele keer de tienminutengrens overschreed. “Forged By The Sun” laat dan ook duidelijk een terugkeer horen naar een meer episch en symfonisch geluid waarbij onvermijdelijk Yes- en Genesis-invloeden opduiken, maar het eigen karakter blijft gewaarborgd, waarbij vooral de sterke zang van Holiday opvalt. Niet onvermeld mag blijven dat ook de productie klinkt als een klok. Het titelnummer laat in het uitgesponnen begin een verwantschap met Big Big Train horen, vooral door het heerlijk percussieve drumspel van Charlie Morgan aangevuld door de subtiel zoemende basgitaar van Peter Robinson. We hebben natuurlijk gekozen voor een van de lange stukken: het bijna 13 minuten durende “Ceasefire For The Innocent”. Let vooral op het heerlijke gitaarwerk, zo rond de 8 minuten in het nummer.
    Websites:
    https://www.castanarc.com/
    https://castanarc.bandcamp.com/album/forged-by-the-sun
    https://www.facebook.com/CastanarcBand/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Karmamoi – No Soul
    Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)

    Karmamoi is een Italliaanse band waarvan de progressieve rock bij vlagen dicht tegen progmetal aanschuurt. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt. En daarbij is ook Karmamoi´s eigen Alex Massari een gitarist die meeslepende spanningsbogen in zijn solo´s aanbrengt. We hebben vorige maand al “Nothing But” laten horen en zullen in juni bewijzen dat “Eternal Mistake” de extra aandacht dubbel en dwars waard is! We sluiten de maand af met “No Soul”, waarin Sgargi zingt dat hij geen soul heeft, maar juist met zijn sterke uithalen bewijst hij het tegendeel. Massari soleert daarbij ook nog eens op z'n gevoelvolst.
    Websites:
    https://www.karmamoi.it/
    Bandcamp - Eternal Mistake
    Facebook.

    LIVE-TIP / SOLODEBUUT / 40 JAAR
    Johnson, Eric - Bristol Shore
    Van "Tones" (Reprise Records, 1986)

    In juli staat Eric Johnson met drummer Tal Bergman en bassist Daniel Kimbro in het kader van zijn Texaphonic-tour twee keer op een podium in Nederland. Op 1 juli treedt hij op in de Muziekgieterij te Maastricht, terwijl hij, na concerten door heel Europa, de 18de Poppodium Boerderij in Zoetermeer aandoet. De in 1954 geboren Texaan debuteerde op 16-jarige leeftijd al met een LP van de door Jimi Hendrix beïnvloede band Mariani, waarna hij zijn eigen formatie Electromagnets oprichtte. Na diverse gastoptredens en veel live-werk kwam in 1986 pas zijn eerste plaat onder eigen naam uit. Johnsons virtuoze gitaarspel fungeert op "Tones" in melodieuze rocksongs, waar door de opbouw en keyboardaccenten ook een progressief tintje in te bespeuren is. Deze combinatie zou hij hierna op nog vele albums perfectioneren, iets wat we in de loop der jaren met menig gedraaid nummer hebben laten horen. Vreemd genoeg is het debuut daarbij nog nooit aan bod gekomen. Mede omdat deze plaat in maart 40 jaar oud is geworden, pakken we deze gelegenheid aan om dit met het draaien van "Bristol Shore" recht te zetten.
    Websites:
    https://www.ericjohnson.com/
    https://www.facebook.com/OfficialEricJohnson/.

    IN HET NIEUWS
    Tzuke, Judie feat. Nigel Kennedy - On A Ship
    Van "Wonderland" (Essential! Records/Castle, 1992)

    Deze week maakte de Britse zangeres Judie Tzuke bekend dat ze volgend jaar, op 24 april 2027, een éénmalig concert gaat geven in Cadogan Hall in Londen met volledige band, onder de noemer Return To The Cruise, een referentie naar “Welcome To The Cruise” uit 1979. Naast natuurlijk songs van dat debuut zullen er ook songs uit haar uitgebreide catalogus voorbij komen als wel materiaal van haar meest recente album “Now Or Never”. Vanaf de start van haar carrière vielen haar bijzondere stemgeluid en eigenzinnige songs in de smaak bij een redelijk groot publiek, waarbij met name de ballad “Stay With Me Till Dawn” in de U.K. de status van een echte klassieker heeft. Sindsdien heeft ze in totaal 24 albums gemaakt, inclusief het genoemde, vorig jaar verschenen ”Now Or Never”. Een rijke catalogus dus met veel verborgen parels zoals bijvoorbeeld het 9de album “Wonderland” waarop zowaar Brian May een gastrol heeft, evenals de klassieke violist Nigel Kennedy, die te horen is in het sfeervolle, door ons uitgekozen “On A Ship”.
    Websites:
    https://www.tzuke.com/
    https://www.facebook.com/JudieTzukeOfficial/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Epica - Sirens - Of Blood And Water (live)
    Origineel van "The Alchemy Project" EP (Atomic Fire, 2022), deze live-versie te vinden op YouTube (2026)

    Op 7 februari van dit jaar stond Epica in de Ziggo Dome in Amsterdam, voor de grootste headliner show die de symfonische metalband ooit in het thuisland gaf, met bijna 10.000 man in de zaal. Het was het enige Nederlandse concert tijdens de met het Zweedse Amaranthe én extra support act Charlotte Wessels' The Obsession ondernomen Arcane Dimensions Tour. Grote verrassing van die avond in Amsterdam was dat Amaranthe-zangeres Elize Ryd én de voormalige Delain-frontvrouw Wessels samen met Epica's Simone Simons “Sirens - Of Blood And Water” vertolkten. Het origineel stamt van "The Alchemy Project" EP uit 2022: een samenwerking met diverse collega-muzikanten, in dit specifieke nummer met Charlotte Wessels en de Deense folkmetalzangeres Myrkur. Als klap op de vuurpijl voegde zich in de Ziggo Dome halverwege ook nog eens de Canadese zangeres Alissa White-Gluz (ex-Arch Enemy, Dragonforce) bij het trio. Reden dat we dit nu noemen, is omdat deze live-opname sinds 18 juni op YouTube is te bewonderen. Epica doet deze zomer een paar grote festivals in Europa om vervolgens in het najaar concerten te gaan geven in Japan en China gevolgd door drie concerten in januari 2027 in het Amsterdamse Carré. Deze staan in het teken van het 25-jarig bandjubileum en waren in een mum van tijd uitverkocht.
    Websites:
    https://www.epica.nl/
    https://www.facebook.com/epica
    Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=TrHXFY3Gzs8.

    HET DEBUUT
    Himmellegeme – Myth Of Earth
    Van het album “Myth Of Earth” (Karisma Records, 2017)

    Himmellegeme is een Noorse progressieve postrockband waar twee albums van verschenen. We schonken anderhalf jaar geleden al aandacht aan “Variola Vera” uit 2021, nu is het de beurt aan debuut “Myth Of Earth”. De Bergense groep is opgericht in 2015 en ontwikkelde door live op te treden repertoire dat in 2016 in de studio werd vastgelegd. Vervolgens werd getekend bij Karisma Records dat "Myth of Earth” het jaar daarop uitbracht. Overigens is het opvallend hoeveel imposante releases er de laatste jaren uit Bergen en directe omstreken komt. Dat Karisma daar gevestigd is, zal meespelen, maar het talent moet er natuurlijk wel zijn. Het bovenaardse en tijdloze geluid vertoont invloeden uit atmosferische progrock. Krachtige riffs en huiveringwekkende melodieën dragen de melancholische, zowel Noors- als Engelstalige teksten. Wij kiezen voor het titelnummer, waarin de prachtige vocalen van Alexander Vormestrand overvloeien in Hein Alexander Olsons leadgitaarspel.
    Websites:
    https://himmellegeme.bandcamp.com
    https://www.facebook.com/himmellegemeband/.

    PROGFOLK
    Trapezoid - Persephone Rising
    Van "Moon Run" (Narada Equinox, 1990)

    Trapezoid ontstond in het midden van de jaren zeventig met door de jaren heen gitarist en dulcimerbespeler Paul Reisler als enige constante. Hij stuurde de Noord-Amerikaanse band door de jaren heen stilistisch gezien allerlei kanten op, waarbij eind jaren 80 ontegenzeglijk invloeden uit het werk van Clannad uit diezelfde tijd opdoken. Het via Narada verschenen "Moon Run" uit 1990 is daar een goed voorbeeld van: de zang van Anne Louise White is hier omgeven door subtiel aangewende synthesizers en saxofoon. Er werken drie bassisten mee aan het album, waarvan de naam van gigant Michael Manring ons natuurlijk meteen opviel. Maar ook Peter Prince bleken we te kennen. Dit blijk namelijk Peter Princiotto (die z'n naam voor de gelegenheid heeft afgekort). Progfijnproevers kennen hem van However en later van Pedal Giant Animals, groep rond de van Happy The Man bekende Stan Whitaker en Frank Wyatt . Ook nam hij deel aan Wyatts zwanenzangproject Zeitgeist. Zijn fretloze basspel komt prima naar voren in één van de hoogtepunten op “Moon Run”: “Persephone Rising”.
    Websites:
    https://www.paulreisler.com/
    https://www.facebook.com/paulreisler/.

    HERUITGAVE
    Golden Earrings – Where Will I Be
    – Backbiting Baby
    Van “On The Double [Remastered & Expanded]” (Polydor, 1969 / Red Bullet, 2025)

    In november 2025 bracht Red Bullet de zevende in een serie 'remastered & expanded' heruitgaven van Golden Earring-albums, onder toezicht van bandarchivaris Wouter Bessels. Dit keer betrof het “On The Double” uit 1969. Het album werd geremasterd van de originele mastertapes en bevat als bonustracks de A- en B-kanten van twee singles uit die periode die niet op het album stonden: "Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong" uit juli 1968 en "Where Will I Be" uit augustus 1969. “On The Double” was het vierde studioalbum van de Hagenezen, die voor het eerst maar liefst vier plaatkanten nodig hadden om al hun inspiratie kwijt te kunnen. Het was het laatste album waarop de bandnaam in meervoud werd gevoerd en ook het laatste met drummer Jaap Eggermont, die zich vervolgens ontwikkelde tot uiterst succesvol platenproducer van o.a. Stars On 45. De 19 songs zijn stilistisch zeer uiteenlopend, van psychedelische rock ("Song Of A Devil's Servant"), barokpop en orkestrale ballads ("Angelina", "Just A Little Bit Of Peace In My Heart") tot akoestische folk ("Judy", "Murdock 9-6182") en hardrock ("Backbiting Baby"). Overigens is dit de eerste heruitgave die wijlen gitarist, songschrijver, zanger en mede-oprichter George Kooymans niet meer meemaakt. Het fraaie, 20 pagina’s tellende boekje bevat vele wetenswaardigheden, foto’s en meer. Wij gaan luisteren naar een van de bonustracks, de single “Where Will I Be”, gevolgd door het stevig rockende “Backbiting Baby”, dat met z'n zware orgelakkoorden voor een soort protoprog kan doorgaan.
    Websites:
    https://golden-earring.nl/
    https://www.facebook.com/goldenearring.