• Zondag 11 oktober 2026 Show No. 1733

    NIEUW
    Exit Stage Left – Swallowtail
    - Space Wedding
    - Easiest Choice
    Van het album “Gentle Otherworld” (eigen beheer, 2026)

    Je hoeft niet lang na te denken om te weten waar de bandnaam Exit Stage Left naar verwijst. Maar verwacht bij deze Zweedse band geen Rush-kloon, want hoewel geïnspireerd door dat iconische Canadese trio, heeft de muziek die Exit Stage Left ons voorschotelt meer weg van hoe Marillion klonk in de jaren negentig en Genesis in de jaren tachtig, af en toe met een AOR-trekje à la Styx. “Gentle Otherworld” is het tweede band-album: een los concept van ruim 80 minuten – en dat op één CD. Jammer genoeg is door het gebruikte lettertype het CD-boekje bijna onleesbaar, maar de muziek spreekt gelukkig voor zich. We horen goed in het gehoor liggende melodieuze prog waarbij de band zich regelmatig kan meten met landgenoten als Kaipa of The Flower Kings, hoewel Exit Stage Left het niet in het epische zoekt. Het album opent zeer sterk waarbij het opvalt dat de band met Arvid Wilhelmsson en Freddy Lindström twee heel goede zangers in huis heeft. Dan volgt “Swallowtail”, dat een mooie mengvorm van Kansas en de Flower Kings biedt; op andere momenten moeten we denken aan Moon Safari. Opvallend is trouwens ook het vioolspel van Alice Chorsell op een paar nummers. De fijn opzwepende ritmesectie, bestaande uit drummer Jimmy Svahn en bassist Robin Hellsing, geven in deze gedegen doch moderne melodieuze prog aan Wilhelmsson en Daniel Lygsa Larsson de ruimte om hun kunsten op respectievelijk gitaar en toetsen te etaleren. Zoals gezegd duurt “Gentle Otherworld” ruim 80 minuten en de vraag is dan of deze relatief jonge band over de volle duur van het album kan blijven boeien. Helaas moeten we toch concluderen dat het album misschien nét iets te lang is. Niet dat er echt slechte composities tussen zitten, maar met een kortere speelduur had het geheel misschien wat meer impact gehad.
    Websites:
    https://linktr.ee/ExitStageLeft
    https://www.facebook.com/ExitStageLeftofficial/.

    AKOESTISCHE PROG
    Giltrap, Gordon - Pastoral
    Van "Perilous Journey" (The Electric Record Company, 1977 / Esoteric Recordings, 2013)
    Flairck - Inventies (De Ivoren Toren)
    Van "Bal Masqué" (EMI, 1984); tevens te vinden in de box "Twee En Twintig" (eigen beheer, 2007)

    In de progrock is het heel gebruikelijk om een grote verscheidenheid aan instrumenten aan te wenden, en dus ook akoestische. Maar progressieve rockmuziek met akoestische instrumenten als basis komt toch wel wat minder voor. Voor deze uitzending combineren we muziek uit Engeland en Nederland tot een mooi geheel, waarbij de basis wordt gelegd door een meestergitarist. We beginnen met “Pastoral” van Gordon Giltraps "Perilous Journey" uit 1977, dat opent met een fijne drumfill van Simon Phillips en een keyboard-thema van Rod Edwards, dat vervolgens een orkestrale bewerking krijgt. De rest van het stuk is echter grotendeels gericht is op Giltraps stijlvolle gitaarspel. Dat orkestrale openingsthema is overigens de rode draad op dit hele album, dat over het algemeen tot een van Giltraps beste albums wordt gerekend. Het is daarnaast een van meest progrockgerichte van de Britse muzikant. “Pastoral” laten we naadloos doorlopen in het stuk “Inventies” van Flairck.

    Het maakt deel uit van de albumlange suite “Bal Masqué” van het gelijknamige album uit 1984, dat de Nederlandse band toentertijd schreef als een theatervoorstelling. Deze instrumentale opera voor Flairck en balletdansers was dat jaar in de Nederlandse en Belgische theaters te aanschouwen. Met meerdere multi-instrumentalisten in de groep is het een rijk klinkend album, met prachtig gitaar-, viool- en fluitspel en een grote rol voor contrabas. Het door gitarist Erik Visser geschreven “Inventies” begint ingetogen met een lyrische contrabas- en vioolsolo, waarna het Noord-Hollands Philharmonisch Orkest (tegenwoordig bekend als Het Balletorkest) zijn intrede doet. Het tweede deel is een stuk energieker en het marimbaspel van Ted de Jong en fluitspel van Cornee van der Kleij stuwen band en orkest naar de climax van “Inventies”. "Bal Masqué" staat al met al binnen de omvangrijke discografie van Flairck een beetje in de schaduw van de illustere eerste drie albums, maar wat ons betreft doet dit werk daar totaal niet voor onder.
    Websites:
    https://www.giltrap.co.uk/
    https://www.facebook.com/GordonGiltrapMusic
    https://www.flairck.com/
    https://www.facebook.com/Flairck.

    HERUITGAVE
    October - Beyond The Treeline
    - October Suite
    Van "October" (Charisma Sound Records, 1979) en "After The Fall" (eigen beheer, 1980, echter niet officieel uitgebracht); deze versies van "October" & "After The Fall" (PQR Records, 2026)

    October werd rond 1976 opgericht door eigengereide jonge studenten die geheel tegen de tijdgeest in luisterden naar progressieve rockpioniers als King Crimson, Yes en Traffic en jazzrockalbums van onder meer Return To Forever. Daarnaast droeg hun interesse voor filmcomponist Bernard Herrmann, avant-gardist Stockhausen en synthesizervernieuwer Wendy Carlos bij aan een line-up met twee synthesizer- en keyboardspelers. De gekozen bandnaam October reflecteerde overigens het herfstige, melancholische bandgevoel. Na spaarzame optredens werd in 1978 met een 8-sporenrecorder een in 1979 uitgebracht titelloos debuut opgenomen. De deels instrumentale symfonische rocksongs openbaren een avontuurlijke, frivole zoektocht, langs Chic Corea’s latin-tiks, aan Mahavishnu Orchestra en Dixie Dregs verwante vioolsolo’s en voor Happy The Man typerende zang, elektrische piano en ARP Strings. Compositorische vrijheden uitten zich in filmische Moog-oprispingen en een melodieuze bassolo. Met een iets gewijzigde bezetting werd in 1980 aan opvolger "After The Fall" gewerkt. Helaas implodeerde de band voordat deze kon worden uitgebracht, hoewel er wel enkele platen werden geperst, waarvan later drie illegale CD-edities werden getrokken. De vastgelegde stukken bevatten dezelfde ingrediënten als de eersteling, al zijn ze wat abstracter, terwijl de zang verder beperkt is. Deze archeologische vondst werd onlangs met het debuut door het in heruitgaven van obscure progressieve muziekalbums gespecialiseerde PQR Records gepubliceerd als uitmuntend uitgevoerde dubbel-cd. Tevens is er een versie met de eerste plaat als LP en de tweede als bonus-CD. De geluidskwaliteit is, gezien de beperkte studiocapaciteit destijds, redelijk en doet qua sound denken aan de Happy The Man-archiefplaten "Beginnings" en "Death's Crown". We hebben van beide platen een nummer uitgekozen en wel "Beyond The Treeline" van het debuut en "October Suite" van "After The Fall".
    Websites:
    https://pqrrecords/october
    Bandcamp - October - After The Fall
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=7702
    https://www.facebook.com/pqr.disquesplusquereel/.

    HET DEBUUT / VAN EIGEN BODEM / verkapte LIVE-TIP
    Marathon – Beyond The Veil
    Van “The First Run” (eigen beheer, 1994)

    Het is alweer meer dan 30 jaar geleden, maar op eens was er in de regio een heuse progband die zich ook nog eens kon meten met de internationale namen. Marathon, want dat is de band waar we het over hebben, gaf in de begintijd menig concert in zalen als de oude Metropool in Hengelo en De Poort Van Kleef in Almelo, maar kreeg het ook voor elkaar om voorprogramma’s te spelen voor o.a. Jadis en zelfs Marillion. Het geschreven materiaal was live natuurlijk uitvoerig getest en dus moest er een album komen. De opnamen daarvan werden gefinancierd door fans, waarmee deze Tukkers voorop liepen op het gebied van crowdfunding! Live-favorieten als “Voices”, “The Patterns Of The Landscape” en “Beyond The Veil” mochten niet ontbreken op wat “The First Run” ging heten. Het was wel even wennen dat sommige nummers bij de studio-opname een iets ander arrangement hadden gekregen. Twee jaar later volgde in 1996 de opvolger “Norm”, maar in 1998 besloot Marathon er een punt achter te zetten. Twee leden wilden de progstijl trouw blijven, maar het zou tot 2012 duren eer ze opdoken in Gate 6. De gebroeders Erik (zang) en Ronald (gitaar) ten Bos en drummer Ferry Bult wilden een meer poppy geluid en gingen met nieuwe toetsenist en bassist door als ENorm. Die groep is nog steeds actief en bracht vorig jaar het vierde studio-album “It's Time” uit. Bij vrijwel ieder Enorm-optreden staat er echter ook Marathon-repertoire op de setlist en heel vaak is de opener van het debuutalbum de laatste toegift. Wellicht is dat ook het geval op 6 november in het Kulturhus in Holten. Wij gaan terug naar 1994 met de originele studio-opname van die song: “Beyond The Veil”.
    Websites:
    https://enormmusic.com/
    https://www.facebook.com/ENormOfficial.

    30 JAAR
    Wright, Richard – Satellite
    Van het album “Broken China” (EMI, 1996)

    Richard William Wright (1943-2008) was vooral bekend als de toetsenman van Pink Floyd. Wrights spel droeg bij aan de karakteristieke klank van de Britse band. Wright verzorgde ook af en toe leadvocalen, al dan niet tweestemmig met David Gilmour. Hoewel hij geen productief liedjesschrijver was, heeft hij belangrijke stukken van de muziek gecomponeerd voor albums als "Meddle", "The Dark Side Of The Moon", "Wish You Were Here" en "The Division Bell". Voor Pink Floyds laatste studioalbum "The Endless River" zijn enkele overgebleven stukken gebruikt die door Wright zijn gespeeld tijdens de opnames van "The Division Bell". Ook maakte hij twee solo-albums: “Wet Dream” in 1978 en "Broken China" in 1996. Het was afgelopen week precies dertig jaar geleden dat laatstgenoemde album verscheen: een vierdelig conceptalbum gebaseerd op Wrights toenmalige vrouw Mildreds gevecht met depressies. Het is mede geschreven en geproduceerd door Anthony Moore, met ook een gastoptreden van Sinéad O'Connor. David Gilmour speelde een gitaarsolo in voor het nummer “Breakthrough”, maar zijn bijdrage werd uiteindelijk niet gebruikt. Ter viering van dit jubileum gaan we luisteren naar “Satellite”.
    Websites:
    http://richardwright.net/
    https://www.facebook.com/RickWrightHiddenSoul/ (fanpagina).

    NIEUW / LIVE-TIP
    Roth Trio, Pete – Looking Forward To Looking Back (live)
    Van “Group Chat” (Winterfold Records, 2026)

    Eind 2024 was daar het nieuws dat Bill Bruford na bijna 10 jaar niet meer live te hebben gespeeld zijn drumstokken uit de wilgen had gehaald. Dat beviel 'm zo goed dat hij, in eerste instantie op kleine schaal in Groot-Brittannië, als lid van het jazztrio van gitarist Pete Roth, weer live ging spelen. Roth was overigens geen onbekende van hem, want die werkte ooit een tijdje als drumtechnicus voor Bruford. De van oorsprong Duitse jazzgitarist woont en werkt al jaren in de UK en heeft sindsdien een redelijke naam opgebouwd. Bassist Mike Pratt is het derde triolid. Na dat voorzichtige begin volgde er een flinke tournee met optredens in de rest van Europa, Canada, Japan en op Cruise To The Edge. Een Xymphonia-afvaardiging zag een aangenaam concert, mei vorig jaar in Poppodium Boerderij in Zoetermeer. Van die tournee is nu een opname verschenen onder de titel “Group Chat”: een CD met 9 stukken en een DVD van 35 minuten waarop helaas maar 5 ervan een plaats hebben gekregen, maar die wel een mooi sfeerbeeld geeft van een Pete Roth Trio-optreden. Hoewel muzikaal als fusion te kenschetsen is de spelstijl van Roth op zijn 'hollow body'-gitaar absoluut meer in de jazz- dan in de rockhoek te plaatsen. Maar met zijn niet geringe hoeveelheid effectpedalen roept hij hier en daar, in fraaie muzikale samenspraak met Bruford en Pratt, sferen op die de jazzrockliefhebber zal bekoren. Dat is zeker zo in “Looking Forward To Looking Back”, dat de titel indachtig, in de eerste helft in feite de uptempo climax laat horen, dan even helemaal stil valt om rustig af te bouwen, waarbij Roth een mooi sustain-effect op z'n gitaar gebruikt. Overigens: begin volgend jaar volgt er alweer een nieuwe tournee waarbij zowaar TivoliVredenburg wordt aangedaan. Niet de grote zaal, maar Cloud Nine, een fiks aantal roltrappen naarboven dus, op 6 februari 2027.
    Websites:
    https://www.peterothtrio.com/
    https://www.facebook.com/PeteRothTrio/.

    LIVE-TIP
    Verheyen, Carl - Fusioneers Disease
    Van "Mustang Run" (Cranktone Entertainment, 2013)

    Aanstaande zaterdag, 17 oktober, treedt Carl Verheijen met zijn band op in de Almelose vestiging van Metropool in het kader van zijn Light Shine-tour door Europa. De in 1954 in Santa Monica, Californië geboren gitarist is van alle markten thuis. Hij speelt net zo makkelijk bluesrock, jazzrock, fusion en pop. Mede daardoor is hij een veelgevraagd sessiemuzikant, producer en leraar. Internationaal brak hij door toen hij in 1985 Supertramp kwam versterken. Het eerste album onder eigen naam kwam drie jaar later uit. Op "No Borders" (in 1994 heruitgebracht als "No Borders Plus") is een gastrol weggelegd voor Allan Holdsworth. In augustus bracht hij met zijn band in eigen beheer (= Cranktone Entertainment) "Promised Future" uit, waarop al de stijlen die hij beheerst ongetwijfeld weer te bewonderen zijn. Wij gaan terug naar 2013 en de CD "Mustang Run". Daarop staat niet alleen het door ons al eens ten gehore gebrachte "Bloody Well Right" van Supertramp, maar ook het nummer "Fusioneers Disease", waarop hij terzijde wordt gestaan door Simon Phillips, bassist Cliff Hugo en zijn trouwe toetsenist Jim Cox.
    Websites:
    https://carlverheyen.com/
    https://www.facebook.com/CarlVerheyenOfficial.

    LIVE-TIP / DESTIJDS GEMIST
    Loma – How It Starts
    – A Steady Mind
    Van “How Will I Live Without A Body?” (Sub Pop, 2024)

    Onlangs draaiden we muziek van het nieuwe Shearwater-album “The New World”, daarbij aankondigend dat de groep rond Jonathan Meiburg binnenkort vier keer in het land optreedt: 31 oktober in de Maastrichtse Muziekgieterij, 1 november in Bitterzoet Amsterdam, 10 november in MEZZ Breda en 11 november in Vera Groningen. Maar Shearwater komt niet alleen, want ook twee gerelateerde 'acts' treden aan: Any Kind, het soloproject van Meiburgs Shearwater-compaan Don Duszynski én Loma, waarin het duo samenwerkt met zangeres Emily Cross. Laatstgenoemde trio heeft intussen drie platen uit, maar alleen het debuut uit 2018 kwam bij ons (zij het veel later) aan de orde. Recentste worp is het twee jaar oude “How Will I Live Without A Body?”. Ondanks dat Meiburg zijn mond houdt, hoor je aan de arrangementen (de gitaar-'twangs' die zo van een laat Talk Talk-album hadden kunnen komen, de houtblazers) de Shearwater-connectie. De algehele muzikale sfeer heeft echter iets broeierig triphop-achtigs, wat door de raadselachtige vocalen van Cross nog versterkt wordt. We willen er alsnog graat twee stukken van laten horen. Eerst het door de piano-arpeggio's bezwerende “How It Starts”, met tekstuele hulp van Laurie Anderson, die ook weer bijdraagt aan Shearwaters nieuweling. Dan “A Steady Mind”, dat als Meiburg de zang hier had verzorgd, al snel als Shearwater-nummer had kunnen doorgaan, mede door de soms in het arrangement opduikende klarinetten. Cross geeft er nochtans met haar haast gefluisterde zang een heel eigen lading aan.
    Websites:
    https://lomatheband.com/
    https://www.facebook.com/lomatheband.

    ALBUM VAN DE MAAND
    A Liquid Landscape – Consequence
    Van het album “Rogue Planet” (Glassville Records, 2026)

    Na een pauze van bijna tien jaar is A Liquid Landscape terug met nieuwe muziek. Het derde bandalbum heet “Rogue Planet” en is vier maanden geleden verschenen via Glassville Records. De basis voor de band werd in 1999 gelegd door de broers Niels en Robert van Dam, respectievelijk lead- en basgitarist, samen met zanger/gitarist Fons Herder. Na onder verschillende namen en met verschillende drummers te hebben gewerkt, voegde Coen Speelman zich in 2007 bij de band en uiteindelijk werd in 2009 de naam A Liquid Landscape aangenomen. Debuut-EP “Long Lost Traveler” werd nog datzelfde jaar in eigen beheer uitgebracht, wat al snel leidde tot een contract bij Glassville Records. Bij dat label verschenen vervolgens ”Nightingale Express” (2012) en “The Largest Fire Known To Man” (2014) plus de EP “Stories Left Untold” (2016). De band trad ook veelvuldig live op, zowel in Nederland als in het buitenland, als support act voor o.a. Anathema, Karnivool, Soen, Thrice, Riverside en Crippled Black Phoenix. Toen werd het stil, al liet frontman Fons Herder van zich horen middels de groep Inhalo. Maar nu is het weer tijd voor A Liquid Landscape! Muzikaal gezien is “Rogue Planet” een voortzetting van de artrockmix die het eerdere werk liet horen, maar Rogue Planet leunt zwaarder op de alternatieve rock van rond de eeuwwisseling. Dit album is een waarschuwing, een flirt met de ondergang en een sprankje hoop voor de gedesillusioneerden, aldus A Liquid Landscape. Op 20 november is de groep te aanschouwen in De Gelderlandfabriek in Culemborg en op 9 januari, samen met Hackberry en Perfect Storm in Vera, Groningen. Deze week hebben we het nummer ”Consequence” geselecteerd.
    Websites:
    https://aliquidlandscape.nl/
    Facebook.

    HERUITGAVE
    Big Big Train - Brambling
    Van "Far Skies Deep Time" (English Electric Recordings, 2010 / 2026)

    In het kader van de "Woodcut And Other Stories"-tournee was de multinationale band (met een Engels hart) Big Big Train vorige weekend in Nederland voor een tweetal concerten. Een Xymphonia-delegatie (en minstens één vaste luisteraar) waren in Uden getuige van een uitmuntende en zeer intense integrale uitvoering van het eerder dit jaar verschenen conceptalbum "Woodcut". Uit een bezoek aan de merchandise-stand bleek dat een groot deel van de bandcatalogus was bijgeperst en heel stiekem zit daar een ook een heruitgave bij van “Far Skies Deep Time”, volgens de band zelf een EP, maar wat ons betreft 'gewoon' een album. De ruim 50 minuten lang geworden editie, origineel utigebracht in 2010, is gevuld met songs die voor een deel stammen uit de schrijf- en opnamesessies voor het een jaar eerder verschenen "The Underfall Yard". Daarop maakte zanger David Longdon zijn debuut en hoewel Nick D'Virgilio al wel aan “The Difference Machine” (2007) bijdroeg, was hij nu ook echt de vaste drummer geworden. Deze nieuwe heruitgave is de meest complete variant waarop we zowel de deels herschreven nieuwe opname van oer-BBT-song “Kingmaker” als ook de Big Big Train-bewerking van het door ex-Genesis-lid Anthony Phillips alleen als demo uitgebrachte “Master Of Time” aantreffen. Wij kiezen echter eens keer voor een minder voor de hand liggende track in de vorm van “Brambling”, dat vooral door het gitaarspel van Dave Gregory klinkt als vroege Yes.
    Websites:
    https://www.bigbigtrain.com/discography/far-skies-deep-time/
    https://www.facebook.com/bigbigtrain/.

    (OP)NIEUW
    Polis – Pilger
    Van het album “Pilger” (Sireena, 2026)

    Onlangs schonken we al aandacht aan het nieuwe, vierde studioalbum van Polis. De muziek van deze Duitse band wijst duidelijk terug naar muziek uit begin jaren zeventig: enerzijds de progressieve hardrock uit die tijd, zoals gemaakt door bijvoorbeeld Uriah Heep, maar anderzijds ook naar de vroege vormen van symfonische en psychedelische rock. Deze oosterburen geven daar wel een alternative rockrandje aan, wat een verwantschap met Motorpsycho geeft. Dat was al zo op “EINS” (2011), “SEIN” (2014) en “Weltklang” (2020), waarvan de laatste twee al door ons in eerdere uitzendingen belicht werden. Ook “Pilger” volgt weer dat pad, al zijn de contrasten tussen de opnieuw Duitstalige nummers nog groter: er zijn denderende hardrockpassages – er is ook intieme verstilling. Dit alles komt samen in het titelnummer “Pilger”, tevens het langst klokkende nummer van de schijf.
    Websites:
    https://polisband.de/
    https://www.facebook.com/polisband.de
    https://polisklang.bandcamp.com/music.