• Zondag 30 augustus 2026 Show No. 1727

    WERELD VOL MUZIEK
    Kennedy - Explorer 1958 Alpha (live)
    Van "Kennedy!" (Monolith Records, 1987 / Musea, 1999)

    Het Japanse Kennedy debuteerde in 1986 met "Twinkling Nasa". De titel van het album, evenals vele aanduidingen van de nummers, refereren aan ruimte en ruimtevaart. Toch is de muziek wel degelijk aards van karakter: progressieve jazzrock met soms behoorlijk furieus overkomend saxofoonspel van Kohji Itoh. Opvallend is verder dat de tweede plaat "Kennedy!" direct al een live-album was. Naast nummers van het debuut speelde het kwartet enkele nieuwe stukken en een cover van de Mahavishnu Orchestra-compositie "Birds Of Fire". Het frivole karakter van de muziek uitte zich onder meer doordat dat nummer gevolgd werd door eigen werk met de titels "Birth Of Fire" en "Birds Of Higher". Na deze plaat leek het over en uit voor Kennedy, mede door het overlijden tijdens een live-optreden van toetsenist Juju Kitaoka. In 2015 kwam echt de CD "Triangle Motion" uit met de nieuwe keyboardspeler Wolli. Van de oorspronkelijke bezetting waren met het vertrek van de saxofonist alleen gitarist Mitsuhiko Izumi (ex-Dada) en drummer Takashi Yasuda nog over. Compositorisch sloot de plaat echter aan op de voorgangers, met bijvoorbeeld nieuwe uitvoeringen van bestaande nummers. In aflevering 372 draaiden we van "Kennedy!" als eens "Kremlin Dream", vanavond keren we terug naar deze live-plaat met "Explorer 1958 Alpha".
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=5844
    https://remywiki.com/Mutsuhiko_Izumi (gewijd aan gitarist/toetsenist Izumi).

    NIEUW
    Pattern-Seeking Animals – Slowly Falls The Flying Man
    Van “Grimalkin” (GEP (= Giant Electric Pea), 2026)

    Songwriter, multi-instrumentalist en producer John Boegehold houdt het tempo er goed in. Ga maar na. Eerst was hij een belangrijke aandrager van songmateriaal voor Spock's Beard na het vertrek van Neal Morse. De laatste plaat waar zijn songs op te vinden zijn is “Noise Floor” uit 2018. Vanaf 2019 verschenen er 6 albums van zijn Pattern-Seeking Animals. De nieuwste, “Grimalkin”, anderhalf jaar na de naar ons oordeel zeer sterke voorganger “Friends Of All Creatures”, is nu net uitgekomen. De link met de 'moederband' gaat ver: net als op de vijf eerdere platen wordt Boegehold omringd door de Spock's Beard-leden Ted Leonard (zang, gitaar plus één gedeelde songcredit) en Dave Meros (bas) en voormalig Beard-drummer Jimmy Keegan. Opnieuw brengt het viertal toegankelijke, ambachtijke symfonische rock. Sommigen zullen het scherpe randje dat nu juist Ryo Okumoto en Alan Morse bij The Beard inbrengen missen, maar door de afwisselende compositie-opbouw en de klasse van de muzikanten blijf je als luisteraar bij de les en bovendien is de attractiewaarde verder vergroot door gastbijdragen op altviool, fluiten en achtergrondzang én meer, want speciaal noemen we Kansas-violist Joe Deninzon en trompettist John Fumo die te horen zijn in het door ons uitgekozen “Slowly Falls The Flying Man”.
    Websites:
    https://www.psanimals1.com/
    https://www.facebook.com/psanimals1.

    NIEUW/ LIVE TIP
    Samurai Of Prog, The – Guided By The Moon
    – Sinbad The Sailor
    Van het album “The 7 Voyages Of Sinbad” (Seacrest Oy, 2026)

    In 2009 richtte bassist Marco Bernard The Samurai Of Prog op. Al snel kwamen daar drummer Kimmo Pörsti en multi-instrumentalist en zanger Steve Unruh bij, om zo de kern van dit progressieve rockcollectief te vormen. In hoog tempo verschenen er sindsdien filmische conceptalbums, steeds gestoken in fantasievol en kleurrijk artwork van Ed Unitsky. Het trio nodigt daarvoor altijd vele gastmuzikanten en -zangers voor uit en laat ook vaak de compositietaak over aan die extra krachten. Daardoor is er veel afwisseling in de muziek die wel aldoor onder pure symfonische rock is te categoriseren. Afgelopen juni verscheen “The 7 Voyages Of Sinbad” en zoals bij de meeste albums van The Samurai Of Prog, draait dit album om een bekend fantasyverhaal: inderdaad, “De Zeven Reizen Van Sinbad”. Het verhaal van Sinbad die de zee op gaat, aanvankelijk om rijkdom te vergaren, maar later op zoek naar avontuur. Tijdens deze reizen komt hij vele obstakels tegen, waaronder reusachtige dieren, monsters en wrede kannibalen, maar hij lijkt er altijd een nog grotere schat aan over te houden dan waarmee hij begon. Onder de gasten vinden we deze keer o.a. gitarist Roine Stolt en de toetsenisten Octavio Stampalia (van Jinetes Negros) en Alessandro Di Benedetti (van Mad Crayon). We hebben gekozen voor het openings- en slotnummer. Henri Strik schreef daarover op de site van Background Magazine: “Het beginnummer zet meteen de toon. Toetsenist Beppe Crovella (van Arti & Mestieri, tevens de componist van dit stuk) levert een uitstekend muziekstuk af met invloeden van jazz en progressieve rock. Zijn keyboardpartijen omvatten prachtig spel op de Mellotron, orgel en synthesizers. Ook de geweldige gitaarpartijen van Toni Jokinen zijn het vermelden waard. Steve Unruh levert een uitstekende vocale bijdrage en zijn vioolspel is eveneens subliem. Slotstuk “Sinbad The Sailor” is geschreven door de Duitse multi-instrumentalist Chris Engels, die we vooral kennen van zijn albums onder de naam Cen Project. Dit is zijn eerste bijdrage aan Samurai Of Prog. Op dit melancholische muziekstuk verzorgt hij de zang en de keyboardpartij. Het is een prachtige afsluiting met fijn akoestisch gitaar- en keyboardspel. Uiteraard mag de synthesizersolo niet ontbreken.” Overigens gaat The Samurai of Prog dit jaar voor het eerst op tournee. Drummer Kimmo Pörsti is de enige van het vaste trio die op de podia zal staan. Marco Bernard tourt namelijk sowieso niet en voor Steve Unruh is de oversteek van de Atlantische Oceaan waarschijnlijk te kostbaar. Naast Pörsti bestaat de tourband uit toetsenist Marco Grieco, gitarist Toni “Tony Riveryman” Jokinen, saxofonist Risto Salmi, zanger Bona Sandström en bassist Jan-Olof Strandberg. Op 9 september is er een exclusieve Nederlandse show in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
    Websites:
    https://www.seacrestoy.com/
    https://www.facebook.com/thesamuraiofprog/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Shearwater – The Only Sound I'm Afraid Of
    – More And More
    Van “The New World” (eigen beheer, 2026)

    Vier jaar na “The Great Awakening” is Shearwater terug met “The New World”. Opnieuw krijgen we een staaltje zorgvuldig gearrangeerde artrock voorgeschoteld, die tegelijkertijd door de klaaglijke zang van frontman Jonathan Meiburg een grote emotionele lading heeft. Shearwater presenteert zich tegenwoordig als driekoppig kerngezelschap, maar laat zich wel bijstaan door een fikse rij gastmuzikanten die in de meerderheid akoestische instrumenten bespelen: diverse percussie, strijk- en houtblaasinstrumenten. Met de manier waarop die worden ingezet in de meermaals wat schetsmatig aandoende arrangementen in combinatie met Meiburgs stem, kun je niet om vergelijkingen met het late werk van Talk Talk heen. Vooral in “More And More” ligt die dicht tegen de oppervlakte. Kon er bij Talk Talk af en toe een gitaar doorklieven in de raadselachtige sfeertekeningen, in “The Only Sound I'm Afraid Of” gebeurt ook zoiets in de vorm van een lang ingehouden toewerking naar de ontlading die na een minuut of drieënhalf komt met een even simpele als doeltreffende herhaalde gitaarriff. Verrassenderwijs zijn de vocalen in het slotnummer van Laurie Anderson: met haar bezwerende stem declameert ze haar tekst “You And Your Dog”, dat aansluit bij haar eigen “Heart Of A Dog” (2015), maar hier dan omkleed met onmiskenbare, herfstige Shearwater-muziek. Overigens hebben Meiburg en Don Duszynski in de vorm van Loma nog een zijproject. Werkt het duo in Shearwater met Emily Lee, bij Loma horen we de zang van Emily Cross. Dat maakt een gezamenlijke tournee handig en zodoende zijn beide bands, met als extra voorprogramma Duszynski's soloproject Any Kind, dit najaar vier keer in het Nederlandse clubcircuit te aanschouwen: 31 oktober in de Maastrichtse Muziekgieterij, 1 november in Bitterzoet Amsterdam, 10 november in de MEZZ in Breda en tenslotte 11 november in Vera Groningen.
    Websites:
    http://www.shearwatermusic.com/
    https://www.facebook.com/ShearwaterBand
    https://shearwater.bandcamp.com/album/the-new-world-2026.

    NIEUW / JAZZROCK
    Kawaguchi Band, Senri - Raging Spur (live)
    Van "E-Magination Live At Blues Alley Japan" (King Records, 2026)

    Het talent van Senri Kawaguchi werd al vroeg ontdekt en ook aldoor verder gestimuleerd en zo treedt de Japanse drumster al sinds haar 16de regelmatig op met professionale Japanse jazzrock- en fusionmuzikanten. Ook begon ze al vlot met sessiewerk in de Japanse studio-scene en dankzij haar YouTube-account met veel live-video's werd ze wereldwijd bekend onder drummers en jazzrockliefhebbers. Recentelijk draaiden we muziek van het Nankai Trio, waar ze deel van uit maakt, en afgelopen week verscheen een live-album van haar eigen Senri Kawaguchi Band getiteld "E-Magination Live At Blues Alley Japan". Daarop wordt ze bijgestaan door gitarist Yuya Komoguchi, bassist Yoshiki Takahashi én Dezolve-toetsenist Jun Tomoda. Als voorproefje verscheen er onlangs een live-video van het nummer “Raging Spur”, geschreven door Komoguchi, waarvan het origineel te vinden is op Kawaguchi's album "Dynamogenic" (2020). Een fijne jazzrockcompositie in de traditie van Jeff Beck, met een drumpartij die onmiskenbaar geïnspireerd is door Simon Phillips' spel bij die betreurde gitarist.
    Websites:
    http://www.senridrums.com/
    https://www.facebook.com/senridrums
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/Qlo4Kvp2C-g?si=Ajn5CYmWxYTtf1sh.

    10 JAAR GELEDEN Electric Light Orchestra (ELO), Jeff Lynne's - Do Ya (live)
    - When I Was A Boy (live)
    Van "Wembley Or Bust" (Big Trilby Records / Columbia / Sony, 2017)

    2014 was een bijzonder jaar voor wat betreft progressieve popartiesten die terugkeerden naar het podium. Niet alleen Kate Bush maakte die stap, ook Jeff Lynne gaf, met begeleidingsband, voor het eerst in een kwart eeuw weer een optreden. Dat concert van Jeff Lynne's ELO in het Londense Hyde Park was dusdanig succesvol dat het Lynne aanzette tot het maken van een nieuw studio-album: het in 2015 verschenen "Alone In The Universe". Die titel gaf wel aan dat Electric Light Orchestra nu definitief een soloproject was geworden en Lynne bespeelde dan ook alle instrumenten zelf. Een uitgebreide tournee volgde, die eindigde in het Wembley-stadion voor een 60.000-koppig publiek. Van dat concert verscheen later dat jaar een registratie, verkrijgbaar als DVD/CD-set of Blu-ray/CD-combi. De setlist zat ramvol met ELO-klassiekers, uitgevoerd door een ijzersterke begeleidingsband (met daarin o.a. bassist Lee Pomeroy en achtergrondzanger Iain Hornall) aangevuld met een drietal strijkers. Tussendoor bleek er ook plek voor Lynne-werk buiten ELO, zoals “Handle With Care” van The Travelling Wilburys. Om het 10-jarig jubileum van het Wembley-concert te vieren kiezen we voor twee opeenvolgende songs: allereerst “Do Ya”, een nummer van The Move, de band waaruit ELO is ontstaan, dat overigens gerecycled werd op ELO's nu 50 jaar oude “A New World Record”. We vervolgen met het duidelijk autobiografische “When I Was A Boy” van het voornoemde "Alone In The Universe". Vier laar later verscheen trouwens de opvolger "From Out Of Nowhere", waarna Lynne afscheid nam van het podium middels de “Over And Out”-tournee. Die kreeg helaas niet de bedoelde finale in Hyde Park in juli 2025: dat concert werd een dag van tevoren afgezegd i.v.m. gezondheidsproblemen van Lynne en later ook niet ingehaald.
    Websites:
    https://www.jefflynneselo.com/
    https://www.facebook.com/JeffLynnesELO/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Onségen Ensemble – Crystal Waters Of Spring
    Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

    Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag als maand-uitwuiver de albumafsluiter “Crystal Waters Of Spring”.
    Websites:
    http://onsegen.com/
    https://www.facebook.com/onsegenensemble/
    https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

    LIVE-TIP
    Big Big Train – The Sharpest Blade
    – Albion Press
    Van het album “Woodcut” (InsideOut / Sony Music, 2026)

    Op 6 februari verscheen “Woodcut”, het 16de reguliere studioalbum van Big Big Train. Het is een mijlpaal voor de in 1990 in Bournemouth opgerichte band, want het betreft het eerste verhalende conceptalbum van oprichter Gregory Spawton en consorten. De in elkaar overlopende nummers onderzoeken artistieke creativiteit, opoffering en de dunne lijn tussen inspiratie en waanzin. Centraal personage is De Kunstenaar, die worstelt met zijn creativiteit en met het leven. Op een dag lukt het hem een houtsnede te maken die hij bijzonder mooi en anders vindt. Misschien is het een droom, misschien is het de werkelijkheid, maar hij stapt ineens de wereld van de houtsnede binnen en betreedt een alternatieve realiteit. Een diepe menselijke verkenning van kunst, geloof en doorzettingsvermogen is het resultaat. Bijzonder is dat alle zeven bandleden compositorische én vocale bijdragen leveren. De meeste teksten zijn van Spawton én, verrassend genoeg, violiste Claire Lindley waarbij frontman Alberto Bravin de leiding nam als producer. Hij bewerkte en stroomlijnde de meer dan 400 afzonderlijk opgenomen tracks, waarbij hij de samenhang van het verhaal in de gaten moest houden, wat naar eigen zeggen 'een gigantische klus' was. “Woodcut” voelt absoluut aan als een Big Big Train-album, maar is toch ook anders dan alle voorgaande bandwerkstukken: een zelfverzekerde combinatie van muziek, verhalen en visuele inventiviteit. Episch, maar nergens langdradig. Het opvallend hoesontwerp is van de hand van kunstenaar Robin Mackenzie uit Dorset: een zwart-wit afbeelding, gemaakt met de houtsnede die speciaal voor dit album door hem gemaakt is. Daarbij werd de zogenaamde Albion press gebruikt, die op dit album ook bezongen wordt. Het album is verkrijgbaar op CD en op dubbel-LP in diverse kleuren én in de vorm van een mediabook waarin we naast de CD ook een Blu-ray vinden met Dolby Atmos- en 5.1-mix. Als u de apparatuur daarvoor bezit is dat zeker een aanrader. En onlangs is er een deluxe digitale versie uitgebracht waaraan de werkdemo’s zijn toegevoegd. “Woodcut” zal vast centraal staan bij de concerten op 2 oktober in Poppodium Boerderij te Zoetermeer en 3 oktober in De Pul in Uden. Wij hebben vanavond gekozen voor twee nummers uit het begin van het verhaal: “The Sharpest Blade”, mede gezongen door Lindley, en het genoemde “Albion Press”.
    Website:
    https://www.bigbigtrain.com/
    https://www.facebook.com/bigbigtrain/.

    DESTIJDS GEMIST
    Mask Of Confidence - Costa
    - Tooth & Nail
    - The Spinistry Of Men
    Van "Mask Of Confidence" (MoonJune Records/Ritmo&Blu, 2022)

    In de lange geschiedenis van Xymphonia hebben we meermaals aandacht besteed aan albums die op MoonJune Records verschenen. Op één of andere wijze is het titelloze album van Mask Of Confidence uit 2022 echter aan onze aandacht ontsnapt. Wel vreemd, aangezien een van de oprichters Fabio Trentini is, een Italiaan die met zijn kenmerkende fretloze basspel op menige CD die we in ons programma gedraaid hebben zijn stempel drukte. Denk hierbij aan de "TRUCE"-reeks van Markus Reuter en de platen van Marco Mattei en Stefano Panunzi. Met Mask Of Confidence lijkt hij een eerbetoon aan zijn grootste invloed Mick Karn te willen brengen, zo sterk lijken de baspartijen op met name het solowerk van de voormalige bassist van Japan, Rain Tree Crow en JBK. Voeg daarbij de inbreng door gastmusici op klarinet en saxofoon, instrumenten die Karn ook beheerste, de soms als David Sylvian klinkende zanger Jeff Collier, de atmosferische klanken die Stefano Castagna voortbrengt op onder meer keyboards en gitaren en het plaatje is compleet. Dat onder de gastmuzikanten zich ook nog Pat Mastelotto en Markus Reuter bevinden mag dan ook niet als een verrassing klinken. We vermoeden overigens dat Mask Of Confidence een eenmalig project is, maar dat weerhoudt ons er niet van vanavond drie korte nummers van dit intrigerende album te laten horen, en wel "Costa", "Tooth & Nail" en "The Spinistry Of Men".
    Websites:
    https://maskofconfidence.bandcamp.com/album/mask-of-confidence
    https://maskofconfidence-moonjune.bandcamp.com/album/mask-of-confidence-2
    http://www.fabiotrentini.com/
    https://www.facebook.com/fabio.trentini?fref=ts.

    AOR / HET DEBUUT
    Venice - Change In The Season
    Van "Venice" (Modern Records / Atlantic, 1990)

    De Californische groep Venice, bestaande uit twee sets broers die elkaars neven zijn, is vanaf eind jaren 90 vooral in Nederland bekend geworden met verzorgde, West Coast-georiënteerde pop. De muzikale wortels reiken echter een stuk verder. Hun moeders en tantes zaten in een zanggroep genaamd The Lennon Sisters, die actief was sinds de jaren 50 en in latere jaren soms werd uitgebreid naar The Lennon Sisters & Cousins. Venice zelf debuteerde al in 1978 met een single voor een Amerikaanse TV-show maar het titelloze debuutalbum kwam pas in 1990, bij Modern Records, dat in 1978 wast opgezet was om Stevie Nicks' solo-debuut uit te brengen. De Venice op dat debuut is muzikaal gezien toch wel heel anders dan de Venice van nu, hoewel er heel af en toe wel een kiem van de latere sound is te horen. We horen hier sterke AOR en melodieuze rock, geproduceerd door niemand minder dan Danny Kortchmar, gitarist bij o.a. James Taylor, Carole King en Linda Ronstadt en later de producer van onder meer Don Henley. Je zou dan verwachten dat de kaartenbak met sessie-muzikanten wel opengetrokken zal zijn, maar het waren de Venice-leden zelf met aanvullende muzikanten uit de eigen podiumband die alles inspeelden en zongen en ook zelf de nummers schreven. Al met al een verrassend sterk debuut en zeker een tip voor AOR liefhebbers.
    Websites:
    https://www.venicetheband.com/
    https://www.facebook.com/venicetheband/.