• Zondag 8 Maart 2026 Show No. 1702

    VOORPROEFJE
    GRICE – Judgement Day
    Van het komende album “Filter” (Hungersleep Records, 29 mei 2026)

    Afgelopen vrijdag verscheen van GRICE de single “Judgement Day”, als voorbode op het eind mei te verschijnen “Filter”. Dat wordt het vijfde reguliere studio-album dat zanger/producer/multi-instrumentalist Grice Peters onder de naam GRICE uitbrengt sinds 2012, waarbij aangetekend dient dat de Brit daarnaast de nodige EP's en afgeleide albums heeft uitgebracht. Onder de aangekondigde medewerkers vinden we een rij vertrouwde namen die ons likkebaardend doen uitzien naar “Filter”. Ga maar na: Richard Barbieri (Japan, Porcupine Tree) is weer van de partij met zijn unieke geluidscreaturen, alsmede zijn oude Japan- en JBK-maat Steve Jansen die 'texturen' toevoegt. De David Sylvian-connectie gaat nog verder door de medewerking van David Torn, die met zijn unieke experimentele gitaarstijl zal bijdragen aan het langste nummer op “Filter”. De Italiaanse trompettist Luca Calabrese kenden we ook al van eerder GRICE-werk, alsmede van o.a. Isildurs Bane en ook hij zal weer van de partij zijn. De van onder meer Soft Machine bekende saxofonist Theo Travis wordt als speciale gast aangekondigd, bijzonder genoeg als bespeler van de duduk. Met dit team verwachten we opnieuw een GRICE-album vol rijke en zorgvuldig opgebouwde muzikale sferen. Zodoende is de eerste single naar GRICE-begrippen behoorlijk straight-ahead, al valt er voor de aandachtige luisteraar de nodige gelaagdheid te ontdekken. Qua thematiek verwijst “Judgement Day” naar de staat van de mensheid: we leven in een tijd van misleiding en afnemend humanisme, waarbij slachtoffers de mond gesnoerd wordt en de schuldigen vrijuit gaan, aldus Peters.
    Websites:
    https://gricemusic.co.uk/
    https://grice.bandcamp.com/track/judgement-day-single
    https://www.facebook.com/GRICEmusic/.

    VOORPROEFJE
    Exploring Birdsong - 42
    Van het nog te verschijnen debuutalbum (Long Branch Records, voorjaar 2026)

    Na een tweetal EP's in 2019 en 2023 werd het voor Exploring Birdsong tijd om te gaan werken aan een volwaardig album. In de tussentijd werden er een aantal losse songs uitgebracht die al dan niet op dat nieuwe album te vinden zouden zijn. Vanaf het afgelopen najaar werd er in de communicatie via social media steeds meer gehint dat er nu toch écht een werkstuk van albumlengte in aantocht is. In de vele visuele hints doet het Britse trio zich voor als een groep vastgoedondernemers die in het voorjaar van 2026 met twaalf nieuwe huizen op de markt komen. Afgelopen maand is er een eerste voorproefje in de vorm van de song "42" die duidelijk voortbouwt op de sound van de tweede EP "Dancing In The Face Of Danger", dus met een steviger, voller geluid. Hopelijk hoeven we nu niet lang meer te wachten op het volledige album.
    Websites:
    https://exploringbirdsong.bandcamp.com/track/42
    https://www.facebook.com/ExploringBirdsong.

    NIEUW
    Soen - Draconian
    - Vellichor
    Van het album “Reliance” (Silver Living Music, 2026)

    Soen brengt een krachtige mix van progressieve metal en emotionele rock. De band, opgericht door ex-Opeth-drummer Martin Lopez en zanger Joel Ekelöf, heeft sinds debuutalbum “Cognitive” uit 2012 een eigen geluid ontwikkeld. Met complexe ritmes, meeslepende melodieën en tot nadenken stemmende teksten heeft Soen zich ontwikkeld tot een krachtpatser binnen de moderne prog. De rauwe energie en sonische diepgang van Soens muziek hebben van de Zweedse band mondiaal een favoriet gemaakt onder liefhebbers van moderne prog. In januari verscheen het zevende studioalbum “Reliance”. Wat opvalt is dat de reacties op het album wisselend zijn. Er is gaandeweg een verdere verschuiving waarneembaar naar een minder progressief geluid. Zo constateert metalfan.nl dat Soen met het wat veilige “Reliance” vooral een wat groter publiek aanspreken. De songs zijn relatief toegankelijk en leunen op krachtige alternatieve metalriffs, degelijke zanglijnen en eenvoudige ritmiek. De progressiviteit is ingeruild voor een gestroomlijndere aanpak. Het album sluit wel af met twee stukken, “Draconian” en “Vellichor”, die teruggrijpen op de originelere stijl die Soen in het verleden liet horen. Uiteraard hebben we juist die twee nummers voor u geselecteerd. Het concertschema van Soen laat helaas geen Nederlandse data zien; dichtst bijzijnde optreden is in Kortrijk, België, op het Alcatraz 2026 Festival op 7 augustus.
    Websites:
    https://www.soenmusic.com/
    https://www.facebook.com/SoenMusic.

    50 JAAR / WERELD VAN MUZIEK
    Crucis - Recluso Artista
    Van "Crucis" (RCA Victor, januari 1976), met tweede album “Los Delirios Del Mariscal” (december 1976) samengevoegd op één CD getiteld “Kronologia” (Record Runner, 1995)

    De Argentijnse band Crucis bestond maar kort, maar zag toch kans wel twee albums uit te brengen en ook nog allebei in hetzelfde jaar: 1976. Januari van dat jaar, dus nu ietsje meer dan 50 jaar geleden, verscheen het naar de band vernoemde debuut, nog in december gevolgd door "Los Delirios Del Mariscal". Die laatste wordt over het algemeen beschouwd als een kleine progklassieker, zeker ook binnen de Zuid-Amerikaanse prog. Maar dat betekent niet dat het debuut een stuk minder is. Crucis hield er van om zich muzikaal te begeven in het grijze gebied tussen jazzrock en progressieve rock, waarbij het tweede album duidelijk symfonischer van karakter is en het debuut bij vlagen wat meer intense jazzrock te bieden heeft. De afsluiter van dat debuut, “Recluso Artista”, dient stilistisch gezien duidelijk als voorbode op album nummer 2.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=488.

    HERUITGAVE / LIVE-TIP
    Yes – The Ancient (Giants Under The Sun) (Steven Wilson 2026 Remix)
    Van “Tales From Topographic Oceans: Definitive Version” (Rhino, 2026 / Origineel: Atlantic, 1973)

    Rhino is al een tijd in de weer om de (voor nu) definitieve versies van de klassieke Yes-albums uit te brengen. Afgelopen februari bracht alweer de vierde release in de serie en net als de groep deed op het gebied van compositorisch uitdijen, pakt het label ook steeds meer uit en is deze box nog weer grootser dan de voorgaande. En zo tellen we in deze uitgave zelfs 15 schijven. Twee CD's en twee LP's met een nieuwe remaster van het oorspronkelijke album, twee met de mooie nieuwe stereomix van Steven Wilson, drie CD's met demomateriaal en ook 3 zilvere schijfjes met unieke live-opnames. Ook bevat de box een Blu-ray met een verse Dolby Atmos mix door de genoemde Wilson. Dit alles gaat vergezeld van een mooi uitgebreid boekwerk, boordevol info en archieffoto’s. Na het commerciële succes van “Close To The Edge” keek menig fan uit naar wat komen zou. Wat de band voorschotelde was echter voor veel fans zware kost. Verplaats je maar eens in de Yes-fan uit 1973 die naar een van de eerste shows gaat waar het album nog voor de releasedatum integraal ten gehore wordt gebracht. Maar terug naar het ontstaan van het album: frontman Jon Anderson raakte in 1973 in Tokyo in de ban van het boek “Autobiografie Van Een Yogi” van Paramahansa Yogananda waarin het Hindoeïstische concept van 'vier lichamen' wordt besproken. Hij kreeg gitarist Steve Howe ook enthousiast en samen begonnen ze in verschillende hotelkamers tijdens de “Close To The Edge”-tour aan het construeren van het concept dat indachtig de lichamen ook vier plaatkanten moest bestrijken. Na wat overredingskracht kreeg het duo de rest van de band ook zo ver om hierin mee te gaan. Hoewel: vooral Rick Wakeman hield zich steeds meer afzijdig want hij kon zich niet vinden in het voor hem wereldvreemde concept dat ten grondslag lag van het uiteindelijk in november 1973 verschenen “Tales From Topographic Oceans”. Tijdens de tournee vervreemdde de toetsenist zich steeds meer van de overige vier, wat uiteindelijk dan ook tot een breuk leidde – maar dat is een ander verhaal. Muzikaal gezien is “Tales” met terugwerkende kracht toch wel één van de meest bijzondere Yes-albums gebleken en de vier composities laten duidelijk vier gezichten zien. Om tot volledige plaatkanten te komen zijn de muzikale ideeën soms flink opgerekt, maar toch is er aldoor sprake van een in stand gehouden spanning. Waar de eerste twee plaatkanten wat energieker zijn is vooral de derde, “The Ancient”, meanderend. Steven Wilson weet in zijn nieuwe mix op geraffineerde wijze nieuwe details naar boven te halen. En dit geldt dan vooral voor de Dolby Atmos-mix, die alle muzikale elementen va het album optimaal tot leven brengt. Ondanks dat Wakeman altijd vrij denigrerend over dit album is geweest is hij toch zeker de ster van het album. “Tales” is gevuld met rijk, kamervullend toetsenwerk en vooral het veelvuldig gebruik van de Mellotron is om van te smullen. Daar waar hij op voorgaande albums zijn virtuositeit veelvuldig botvierde, speelde hij op dit album veel meer in een gedragen stijl. Drummer Alan White, die Bill Bruford meteen na de “Close To The Edge”-opnamen was opgevolgd, was nog niet eerder op een studio-album van Yes te horen geweest en hij wilde zich natuurlijk bewijzen. Die kans kreeg hij uitgebreid met de lange percussieve sectie op de vierde plaatkant, “Ritual”. We hebben nog nooit veel van dit album laten horen bij Xymphonia, ongetwijfeld mede gezien de lengte van de nummers, maar een release als deze verdient zeker aandacht en het nummer dat op deze versie het meest opvalt is toch wel “The Ancient”. Andersons stem zweeft boven de muziek en luister ook eens naar de zoemende bas van Squire. “The Ancient” sluit af met het stemmige deel “Leaves Of Green”: een van Howe’s mooiste momenten op dit dubbelalbum. Overigens speelt de huidige bezetting van Yes, waarin we nog één lid terugvinden die destijds meewerkte aan “Tales”, namelijk gitarist Steve Howe, op 6 mei op in TivoliVredenburg. Dan zal echter niet “Tales”, maar het nu 55 jaar oude “Fragile” centraal staan.
    Websites:
    https://www.yesworld.com/
    https://www.facebook.com/yestheband.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Morse Band, The Neal (NMB) – Hurt People
    Van “L.I.F.T.” (InsideOut / Sony Music, 2026)

    We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Gitarist/zanger Eric Gillette vormde intussen met voormalig Haken-toetsenist Diego Tejeida de progmetalband Temic. Toetsenist Bill Hubauer dook verrassenderwijs op in Crack The Sky, zoals u onlangs nog bij ons kon horen. Bassist Randy George bracht een soloplaat uit. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB, zoals de groep zich tegenwoordig kortweg presenteert. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”. Het gaat meteen flink hard rockend van start, waarbij Morse de coupletten zingt terwijl Gillette de lead heeft in de refreinen, waarbij hij zijn anders zo cleane stem rauwer dan ooit laat klinken. Hij speelt ook al vroeg een erg fijne gitaarsolo, maar de fraaiste instrumentale passages zitten wel in de tweede helft, waarbij Hubauer een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo laat horen. Uiteraard laten we dit “Hurt People” aan u horen. Vorige week werd aangekondigd dat er op 28 en 29 augustus in Poppodium Boerderij in Zoetermeer weer een Morsefest plaatsvindt, tijdens welke NMB zowel “L.I.F.T.” als “Question Mark” integraal zal vertolken. “L.I.F.T.” is uitgebracht in een mooi digipack met als bonus een instrumentale versie van het album. Er is ook een enkele CD-editie en een dubbel-LP, gestoken in een fraaie klaphoes.
    Websites:
    https://nealmorse.com/
    https://www.facebook.com/nealmorse/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Steensland, Johan – The Dr. Dorian Dance
    Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)

    Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! Vanavond “The Dr. Dorian Dance”. Een spanning opwekkend ritmisch patroon werkt naar een pakkend refrein waarin Steensland het duet aangaat met Gibson, maar de uitsmijter komt wederom van Nilsson, die alle ruimte krijgt voor een fraai opgebouwde en vingervlugge solo.
    Websites:
    https://johansteenslandmusic.com/
    https://johansteensland.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/JohanSteenslandMusic/
    Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”: http://johansteenslandmusic.com/duality-story-and-lyrics/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Barwick, Julianna & Mary Lattimore - Rachel's Song
    Van "Tragic Magic" (InFiné, 2026)

    Op het sprookjesachtige, ambient-getinte "Tragic Magic" komen twee werelden bij elkaar. Mary Lattimore is een begenadigd harpiste met een behoorlijke discografie achter haar naam. Op dit album, dat mede is geïnitieerd door het Musé de La Musique, bespeelt ze in dat museum aanwezige instrumenten, gemaakt in de 18de en 19de eeuw. Haar vaak repetitieve klankenreeksen worden verlevendigd door de analoge synthesizers van de eveneens productieve Julianna Barwick, zoals de Jupiter-8. Ze maakt tevens gebruik van de Vocoder VC10. Op een bewerking van het door Vangelis voor de soundtrack van "Blade Runner" geschreven "Rachel's Song" heeft ze de beschikking over de tevens voor die filmmuziek gebruikte Prophet-5. Naast een vijftal eigen composities bewerkte het tweetal nog een ander nummer en wel "Temple Of The Winds" van Roger Eno, waarop een Steinway-vleugel te horen is. We concentreren ons echter op het genoemde "Rachel's Song". Overigens treden Barwick en Lattimore zaterdag 18 april op in het Bimhuis te Amsterdam tijdens het vierdaagse Minimal Music Festival, alwaar uiteraard "Tragic Magic" centraal zal komen te staan.
    Websites:
    https://marylattimoreharpist.bandcamp.com/album/tragic-magic
    https://marylattimore.net/
    https://juliannabarwick.com/
    https://juliannabarwick.bandcamp.com/
    https://en-gb.facebook.com/JuliannaBarwick/
    https://www.muziekgebouw.nl/en/agenda/julianna-barwick-mary-lattimore-zrdf.

    50 JAAR / LIVE-TIP
    10cc - Art For Art's Sake
    Van "How Dare You!" (Mercury, 1976)

    Afgelopen januari was het 50 jaar geleden dat 10cc's vierde album verscheen, dat tevens het eindstation was van de originele bezetting, bestaande uit Lol Creme, Kevin Godley, Graham Gouldman en Eric Stewart. De eerste twee splitsten zich na dit album af om als duo verder te gaan. Eerst met deels behoorlijk experimentele muziek, maar in de jaren 80 ook als ware pioniers op het gebied van videoclips voor uiteenlopende bands en artiesten. Maar op “How Dare You!” waren beide duo's nog gezamenlijk actief, hoewel altijd duidelijk te horen was wie er verantwoordelijk was voor welke songs. De Godley & Creme-songs hadden altijd een beetje een aparte twist, de Gouldman & Stewart-songs waren prachtig uitgewerkt progressieve popsongs met altijd leuke muzikale verrassingen. Eén van die songs is “Art For Art's Sake”, die nog tot op heden regelmatig door de door Graham Gouldman geleide versie van 10cc live op de planken wordt gebracht. Wellicht ook bij het optreden in het Haagse Zuiderpark dat op 14 juni aanstaande zal plaatsvinden.
    Websites:
    https://www.10cc.world/
    https://www.facebook.com/10ccBand.

    HET DEBUUT
    Calliope – Non Ci Credo Più
    Van het album “La Terra Dei Grandi Occhi” (Vinyl Magic Productions, 1992)

    Calliope werd opgericht in 1989 in Turijn. De 'Rock Progressivo Italiano'-band stond bekend om een symfonisch jarenzeventiggeluid, waarbij veelvuldig gebruik werd gemaakt van Hammondorgel, Moog en Mellotron, natuurlijk gecombineerd met theatrale Italiaanstalige zang. Dit leidde tot rijke en gevarieerde arrangementen, gekenmerkt door een energieke aanpak. Calliope was daarmee een van de vele veelbelovende progressieve rockbands die vanaf de jaren negentig zich gingen werpen op een gemoderniseerde versie van de rijke, analoge symfonische sound uit de jaren 70. Daarbij hoor je muzikale elementen die doen denken aan Latte & Miele, Le Orme en uiteraard P.F.M. (Premiata Forneria Marconi). Wij gaan terug naar 1992, toen het debuut “La Terra Dei Grandi Occhi” verscheen. Daarvan het nummer “Non Ci Credo Più”.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=372.

    NIEUW / (verkapte) LIVE-TIP
    Durant, Jon / Colin Edwin / Chris Maitland - Stationary Orbit
    Van "The Baldock Transmission" (Alchemy Records, 2025)

    Bijna gelijktijdig met de aankondiging dat Colin Edwin met John Wesley als Voyage 35 het oude materiaal van Porcupine Tree op diverse podia ten gehore gaat brengen, druppelde het nieuws binnen dat Edwin de samenwerking met zijn Burnt Belief-collega Jon Durant nieuw leven heeft ingeblazen. Samen met oud-Porcupine Tree-drummer Chris Maitland nam dit duo in november 2024 het eind vorig jaar op Durants Alchemy Records uitgebrachte "The Baldock Transmission" op. Medewerking van de voormalige Porcupine Tree-ritmetandem suggereert wellicht een terugkeer naar uitgesponnen progressieve rock in het verlengde van, bijvoorbeeld, "On The Sunday Of Life" of "The Sky Moves Sideways". Maar omdat Durant een heel ander type gitarist is dan Steven Wilson klinken de zes composities meer als instrumentale ambient rock. Vooral de langere stukken hebben een behoedzame opbouw, waarbij Durant met behulp van de nodige effectapparatuur over slepende grooves zijn meanderende en zwevende, op al dan niet gefrette gitaren, alsmede zogenaamde Cloud-gitaren gespeelde melodieën tentoonspreidt. Natuurlijk zijn er overeenkomsten te bespeuren met de hallucinerende spinsels van Wilsons oude band, zoals in het opzwepende "Stationary Orbit". Het zal daarnaast niet verbazen dat Edwins kronkelende en zoemende fretlozebaspatronen weer een vloeiend geheel vormen met Maitlands veelzijdige, met veel gevoel voor details gespeelde slagwerkpartijen. Geconcludeerd kan dan ook worden dat "The Baldock Transmission" prima te plaatsen is tussen Durants solowerk of de Burnt Belief-CD’s en de instrumentale exercities op de oude Porcupine Tree-albums. Overigens is het nog onbekend of Maitland eveneens deel zal uitmaken van Voyage 35, dat op 10 september TivoliVredenburg in Utrecht aandoet, 11 september De Pul in Uden en 12 september Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Van "The Baldock Transmission" hebben we het genoemde "Stationary Orbit" uitgekozen.
    Websites:
    https://www.alchemyrecords.com/
    https://www.jondurant.com/
    https://www.facebook.com/jon.durant.9
    https://jondurant.bandcamp.com/album/the-baldock-transmission.