• Zondag 23 augustus 2026 Show No. 1726

    HERUITGAVE
    Jethro Tull – Hunt By Numbers (live)
    – Recollection No. 5
    Van “J-Tull Dot Com – Another Cast Of The Net” (InsideOut/Sony Music, 2026), 'deluxe' heruitgave van “J-Tull Dot Com” (Fuel 2000/Roadrunner, 1999)

    In het heruitgaveprogramma van alle Jethro Tull-albums in de vorm van kloeke digibooks, steeds met vele extra's én multi-channelmixen, wordt van twee kanten naar een slot toegewerkt. Eind 2024 was daar namelijk de “Fresh Snow At Christmas”-editie van wat lang het laatste Tull-album leek te zijn: “The Jethro Tull Christmas Album” uit 2003, dat destijds verscheen via Fuel 2000 en Roadrunner. Eerder dit jaar was in de vrijwel chronologisch heruitgegeven Chrysalis-reeks “Under Wraps” uit 1984 aan de beurt. En nu zijn we toe aan het ándere album dat na het verstrijken van de Chrysalis-verbintenis verscheen: “J-Tull Dot Com” uit 1999, waarvan de heruitgave net als bij genoemd kerstalbum nu verschijnt via InsideOut, dat ook sinds 2022 drie verse Jethro Tull-albums uitbracht. Bijzondere overeenkomst tussen de perioden dat “Under Wraps” en “J-Tull Dot Com” tot stand kwamen is, dat frontman Ian Anderson beide keren vrijwel parallel werkte aan een solo-album. Was dat bij “The Unwrapped Edition” nog aanleiding om daar óók Andersons “Walk Into Light” geremixt aan toe te voegen, bij “ Another Cast Of The Net” is net als in 1999 alleen het titelnummer van “The Secret Language Of Birds” als 'teaser' toegevoegd. Aan de titel is al te zien dat we in de periode zijn aanbeland dat het internet een grote doorbraak beleefde; “Marillion.com” is niet voor niets uit hetzelfde jaar. Reden dat Anderson voor deze titel koos, was dat jethrotull.com was bezet door een maker van X-ratedsites. Het kostte Anderson nog flink tijd en geld om daarvoor de rechten te claimen. In de tussentijd moest hij slim reclame maken met het juiste webadres (dat overigens nog steeds óók bestaat). We waren “J-Tull Dot Com” eerlijk gezegd een beetje vergeten, maar toen we “AWOL”, “El Niño” en “Wicked Windows” weer hoorden, wisten we ook meteen weer waarom we die destijds enthousiast voor de uitzending hadden geselecteerd. De songs zijn prima, Andersons fluitspel is erg sterk (volgens zijn eigen toelichting in het uitgebreide boekwerk zelfs beter dan ooit) en de licks van Martin Barre zijn heerlijk scherp. Dat blijkt uit hoogtepunt “El Niño” (nu weer actueel!), maar ook uit vele andere songs, zoals “Hunt By Numbers”. Toetsenist Andrew Giddings is ook op dreef, vooral als hij zich kan uitleven op orgel. Dat kan hij uitgebreid op één van de bonustracks “Recollection No. 5”. Anderson zegt daarover in de 'liner notes' dat hij hier klinkt als 'Jon Lord meets Keith Emerson'. Het is niet de enige sterke bonustrack en dit is ook niet de enige boxset waarbij je je bij die niet eerder uitgebrachte stukken regelmatig afvraagt waarom die destijds op de plank zijn blijven liggen. Bruce Soord heeft het weer allemaal gemixt en zorgt ook voor fijne Dolby Atmos- en 5.1-mixen waarbij hij de surroundspeakers vindingrijk benut zonder dat het 'overdone' is. Enfin, we kunnen weer even vooruit met al dit materiaal. De volgende die aangepakt wordt is zonder twijfel “Crest Of A Knave”, die volgend jaar de 40 jaar aantikt. We gaan luisteren naar het genoemde "Recollection No. 5", alsmede naar de albumtrack "Hunt By Numbers", maar dan wel in een live-versie uit 2000, zoals te vinden op de bonus-CD.
    Websites:
    https://jethrotull.com/
    https://www.facebook.com/officialjethrotull.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Sleeping Pulse – Dreams & Limitations
    – Rise
    – Two Wreaths (Orchestral)
    Van het album “Dreams & Limitations” (Prophecy Productions, 2026)

    Wanneer je de melancholie van Noord-Engeland, afkomstig uit groene en grijze valleien, laat samensmelten met het eeuwige verlangen dat uitgaat van fado uit Portugal, waar de woeste Atlantische Oceaan de zomerhitte aan het einde van de wereld ontmoet, dan krijg je Sleeping Pulse. Wat het duo, bestaande uit zanger Mick Moss (Antimatter) en de Portugese gitarist Luís Fazendeiro, zo bijzonder maakt, is de artistieke prestatie om existentiële pijn hoorbaar te maken met elke noot op “Dreams & Limitations”. Met een sombere, progressieve, soms ook postrock-achtige basis componeert Sleeping Pulse muziek die op de beste manier diep emotioneel en tegelijkertijd opwindend is. De nummers op dit tweede Sleeping Pulse-album wentelen zich naar eigen zeggen niet in verdriet; ze omarmen juist het onvermijdelijke en leven ermee zolang het duurt. Het kostte het tweetal meer dan tien jaar om een meer dan waardige opvolger van "Under The Same Sky" (2014) te creëren. Met "Dreams & Limitations" is net als de voorganger gericht op diegenen voor wie rockmuziek niet alleen draait om feesten en keihard rocken en geeft een muzikale stem aan verlies en pijn, maar biedt ook troost, hoop en begrip, en is een begripvolle metgezel in deze donkere tijden. Het duo krijgt daarbij hulp van een drummer, een fluitist/saxofonist, een achtergrondzangeres en een solo-gitarist. “Dreams & Limitations” is verkrijgbaar als CD, LP en download én in een 'deluxe artbook'-editie. Naast fraai artwork krijg je er dan ook een extra schijf bij met afwijkende, maar minstens net zo mooie versies van een aantal songs. We beginnen met het titelnummer, dat een kort intro blijkt op ”Rise”. Vervolgend kiezen we van de bonus-CD uit de deluxe editie de orkestrale versie van “Two Wreaths”.
    Websites:
    https://www.sleepingpulse.com/
    https://sleeping-pulse.bandcamp.com/album/dreams-limitations-dluxe-edition
    https://www.facebook.com/SleepingPulse.

    HERUITGAVE
    Hogarth, Steve - The Evening Shadows
    - Until You Fall (live in Amsterdam)
    Van “Ice Cream Genius – Deluxe Edition” (When! Records, 1997 / earMUSIC/Edel, 2026)

    Dit jaar is Steve Hogarth al 50 jaar actief als muzikant, toch gek dat er maar één echt solo-album van de man is verschenen. Eén van zijn eerste bandjes was Harlow waar hij drie singles mee maakte, waarna hij in 1980 toetrad tot Europeans. Er volgden voorprogramma’s voor The Cure en avonturen op een cruiseschip. John Otway nam het kwartet vervolgens mee op tournee als begeleidingsband, wat in 1982 zelfs tot een album leidde, maar succes leverde het niet op. Bijzonder detail is dat Otway uit Aylesbury komt en daar veel samen met Wild Willy Barrett optrad, Laat Marillion nu toevallig in de vroege jaren, toen Fish net was toegetreden, vaak te vinden zijn geweest in de Leyland Farm Studios, waar Barrett eigenaar van was. Maar terug naar Hogarth, na het uiteenvallen van Europeans richtte hij met bandmaat Colin Woore How We Live op, dat in 1987 het in Peter Gabriels Real World Studios opgenomen “Dry Land” uitbracht. Ondanks een tour als als voorprogramma van Chris De Burgh en wat festivalgigs schiet promotionele ondersteuning door het label verder te kort waarna het duo gefrustreerd de pijp aan Maarten geeft. Hogarth overwoog zelfs de professionele muziekwereld te verlaten. ...Maar toen volgde het befaamde telefoontje om auditie te doen voor Marillion en die geschiedenis kennen we natuurlijk. Toen Marillion midden jaren negentig gedropt werd door EMI en de groep bij Castle Music uitkwam, kreeg Hogarth ook de kans een solo-album te maken. Veel van zijn muzikale ideeën waren (toen) niet geschikt voor Marillion, dus dit was een uitgelezen kans om daar mee aan de slag te gaan. Met zijn staat van dienst wist hij een exquise begeleidingsband op de been te krijgen, bestaande uit XTC-gitarist Dave Gregory, Japan- en Porcupine Tree- toetsenist Richard Barbieri, Blondie-drummer Clem Burke en veel gevraagd sessiebassist Chucho Merchan. Bijdragen waren er verder van Luis Jardim en Steve Jansen op percussie en violist Stuart Gordon (die ook al te horen was bij How We Live). Onder de naam h (geen hoofdletter!) kwam in februari 1997 het resultaat uit onder de titel “Ice Cream Genius”, gevuld met sfeervolle intelligente popliedjes waar invloeden van onder andere Japan, David Sylvian en XTC in te horen zijn. Achteraf gezien was het stilistisch deels een voorbode op wat Marillion jaren later op “Hapiness Is The Road” zou gaan doen. Ondanks een korte tour, met onder andere een concert in de Amsterdamse Melkweg, gebeurde er qua verkoop weinig buiten de vaste Marillion-fankringen. Wel bleef Hogarth met wat inmiddels de h Band heette af en toe wat concerten te geven, tot in Hellendoorn aan toe. Ondanks de steeds wisselende bezetting waren Gregory en Barbieri wel steeds van de partij, evenals vaste gitarist Aziz Ibrahim. Die concerten waren vaak een waar feest, waarbij het solowerk gelardeerd werd met menig bijzondere, soms behoorlijk obscure cover en hier en daar een Marillion- of Europeans-nummer. Je zou overigens kunnen verdedigen dat er in 2012 in de vorm van “Not The Weapon But The Hand” toch een verkapt vervolg was; dit was namelijk een duoplaat van Hogarth en Barbieri waaraan ook Dave Gregory zijn medewerking verleende. Nu is er, vlak voor het 30-jarig jubileum, een deluxe editie uitgekomen van “Ice Cream Genius”, met op de tweede en derde CD een complete concertopname, plus een Blu-ray met een registratie van de show die de band in 2002 in Amsterdam Paradio gaf (destijds door Fabchannel vastgelegd). De Blu-ray bevat ook de nodige audio-only-extra's in de vorm van een aantal nummers van het Melkweg-concert en veel demo- en 'work in progress'-versies. Bijzonder is wel dat daar een aantal probeersels tussenzit met teksten die later voor Marillion zijn gebruikt. Het is jammer dat er na 2003 geen h band-concerten meer zijn gegeven. De bandleden willen maar al te graag, maar financieel is het gewoon niet meer haalbaar. Misschien dat door de release van deze deluxe editie daar toch verandering in gaat komen. Wat we wel zeker weten is dat Hogarth met Marillion in oktober weer in ons land is te aanschouwen, onder andere op 19 oktober in het Enschedese Muziekcentrum. We hebben twee nummers uitgekozen voor u vanavond. Natuurlijk kiezen we een opname uit de Melkweg-show uit dat eerste tourtje, nog met Clem Burke: “Until You Fall”. Eerst gaan we echter luisteren naar de opener van het reguliere album, “The Evening Shadows”. Met deze twee nummers laten we mooi twee uiteenlopende kanten van het album horen.
    Websites:
    https://www.marillion.com/shop/search.php?s=hsolo
    https://www.facebook.com/IceCreamGenius/.

    ONE AND DONE
    La Dottrina Degli Opposti - Fra Le Dita
    Van "Arrivederci Sogni" (Fading Records, 2018)

    Als zijspoor in onze langlopende serie 'Het Debuut' zijn we sinds kort bezig met zogenaamde 'one-and-done'-groepen of -artiesten, waarbij de koek schijnbaar na één album op was. We vertelden al eens eerder dat dit voor opvallend veel Italiaanse groepen geldt. Meestal bands uit de seventies, maar al gravend door onze collectie stuitten ook op het recentere La Dottrina Degli Opposti, opgezet door Andrea Lotti. Deze toetsenist/gitarist maakte deel uit van de oerbezetting van La Coscienza Di Zeno maar verliet die groep al na het debuut in 2011. Pas 7 jaar later dook hij op met zijn eigen project. Op "Arrivederci Sogni" werd hij bijgestaan door leden van La Coscienza Di Zeno en Il Tempio Delle Clessidre op bas en drums en werd de zang verzorgd door Il Tempio Delle Clessidre-zanger Filippo Rua. Lotti tekende zelf voor alle toetsen- en gitaarpartijen. Bijdragen door het orkest van het conservatorium van Cuneo boden nog eens extra verrijking. Het resultaat is muziek zoals alleen Italianen die lijken te kunnen maken: gloedvolle symfonische rock met soms een klassiek tintje, die met beide benen in de lange traditie van RPI (Rock Progressivo Italiano) staat maar toch fris klinkt. Sinds het verschijnen van dit album is het angstvallig stil geworden rondom Andrea Lotti en zijn La Dottrina Degli Opposti, wat jammer is want we hadden wel meer muziek van dit niveau van hem willen horen.
    Websites:
    https://altrockproductions.bandcamp.com/album/arrivederci-sogni
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=10507.

    IN HET NIEUWS / (OP)NIEUW / LIVE-TIP
    Deep Purple – Sacred Land
    Van het album “Splat!” (earMUSIC/Edel, 2026)

    Het kan weinigen ontgaan zijn dat er onlangs een bijzondere gebeurtenis plaatsvond bij een Deep Purple-optreden: op 12 augustus bij het concert in Wantagh, New York liep tijdens “Smoke On The Water” zowaar Ritchie Blackmore het podium op om zo voor het eerst in 33 jaar eventjes met zijn oude band te spelen. De aldaar in de buurt wonende 81-jarige gitarist, die naar verluidt kampt met diverse gezondheidsproblemen, bedankte later Deep Purple waarbij hij aangaf dat het misschien wel eens een van de laatste keren was geweest dat ze elkaar zagen... U hoeft er dus niet op te rekenen dat hij op 9 november ook in de Amsterdamse Ziggo Dome het podium op komt. Toch is er een goede reden om het concert te bezoeken, want Deep Purple leverde vorige maand met “Splat!” een energiek en dynamisch nieuw rockalbum af, dat nog eens duidelijk maakt dat leeftijd geen rol hoeft te spelen als het om gedreven muziekmaken gaat: Ian Gillan werd afgelopen woensdag 80 en drie van zijn bandleden zitten daar niet ver van af. De nu 47-jarige gitarist Simon McBride is verreweg de Benjamin en hij excelleert op dit opvallend stevige werkstuk. Dat kon u vorige maand al horen en dat is ook het geval in “Sacred Land”, dat daarnaast virtuoos toetsenwerk van Don Airey laat horen. Opnieuw zorgt Bob Ezrin ervoor dat alles klinkt als een klok.
    Websites:
    https://deeppurple.com/
    https://www.facebook.com/officialdeeppurple
    https://deeppurpleofficial.bandcamp.com/album/deep-purple.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Onségen Ensemble – A Thought
    Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

    Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “Oldest Father”.
    Websites:
    http://onsegen.com/
    https://www.facebook.com/onsegenensemble/
    https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

    HERUITGAVE
    Gentle Giant - A Reunion
    - In A Glass House
    - Index
    Van "In A Glass House" (Vertigo/WWA Records 1973 / Madfish/Alucard Publishing, 2026)

    Een van de meest besproken heruitgaven van dit jaar is ongetwijfeld "In A Glass House", het oorspronkelijk in 1973 verschenen vijfde studioalbum van Gentle Giant. Met name de berichten over het gebruik van kunstmatige intelligentie wierp er een schaduw over. Wat er precies met AI is gedaan, wordt mooi uitgelegd door de verantwoordelijke mixer, Eber Penheiro, in een interview met surroundsoundkenner Ian Beabout en host Anthony Garone van online-platform Make Weird Music. Waar het in het kort op neer komt is dat de tool gebruikt is om de bestaande geluiden op de stereomasters op natuurlijke en vooral evenwichtige wijze te scheiden om zodoende 5.1 surround- en Dolby Atmos-mixen te vervaardigen. Er zijn dus geen zangpartijen of muziekinstrumenten gegenereerd door AI. Met dat in gedachten draaien we de laatste drie nummers van deze ook in de nieuwe stereomix robuust en helder klinkende klassieker, en wel het korte "A Reunion", gevolgd door het titelnummer en "Index", waarin het geluid van brekend glas, waarmee openingsnummer "The Runaway" start, terugkeert. Wie trouwens meer wil weten over de totstandkoming van deze heruitgave en de geschiedenis van de band Gentle Giant in zijn algemeenheid, raden we het vorig jaar uitgebrachte boek "Giant Steps: My Improbable Journey From Stage Lights To Executive Heights" van Gentle Giant-leadzanger Derek Shulman aan.
    Websites:
    https://gentlegiantband.com/
    https://gentlegiantmusic.com/GG/Gentle_Giant_Home_Page
    https://www.facebook.com/gentlegiantband
    https://www.youtube.com/watch?v=vdySFTlCbQI
    (het genoemde interview met mixer, producer en masteraar Eber Pinheiro).

    50 JAAR / HET DEBUUT
    Shadowfax - Book Of Hours
    Van "Watercourse Way" (Passport Records, 1976 / eerste officiële CD-uitgave: Belle Antique, 2019)

    We slaan met “Book Of Hours” van Shadowfax gelijk twee vliegen in één klap als het gaat om rubrieken: het komt zowel van een debuutalbum als ook dat het nu 50 jaar geleden is dat dit "Watercourse Way" verscheen. Die mede door Larry 'Synergy' Fast geproduceerde LP werd in 1976 uitgebracht door Passport Records en bevatte een intrigerende mix van aan Mahavishnu Orchestra schatplichtige progressieve jazzrock, door Chamberlin-spel gedomineerde symfonische rock en een vroeg soort wereldmuziek of jazzfolk. De muziek had bij vlagen een lekker scherp randje door het gitaarspel van Greg (ook wel G.E.) Stinson maar de band vond met dat album niet gelijk het gedroomde succes. Er volgden een aantal jaren in de muzikale wildernis, maar na een heroriëntering richting meer ingetogen muziek met beduidend meer wereldmuziekinvloeden kwam de band onder contract bij Windham Hill. Vanaf dat moment kwam de carrière prima op stoom en volgde er een reeks albums die zeer goed werd ontvangen. Via Windham Hill verscheen ook een versie van “Watercourse Way”, maar die was opnieuw gemixt en geproduceerd en aangevuld met nieuwe opnamen. De scherpe randjes van het origineel waren er zo wel af. Helaas kwam aan het bestaan van Shadowfax een eind in 1995, toen bandleider, saxofonist, fluitist en lyriconspeler Chuck Greenberg kwam te overlijden. Hij maakte de eerste officiële uitgave van "Watercourse Way" in originele 1976-staat niet mee, want die volgde pas in 2019 via het Japanse Belle Antique, middels een verzorgde set, waarin ook de 1985-versie is te vinden.
    Website:
    https://www.facebook.com/shadowfaxmusic/ (fanprofiel)
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=4792.

    HET DEBUUT
    Tritop – Island Of Servitude
    Van “Rise Of Kassandra” (MStudio Center, 2023)

    Begin mei introduceerden we Tritop bij u met muziek van het eind 2025 verschenen “Tritop120”. We gaven toen al aan dat we het twee jaar eerder uitgebrachte debuut onterecht over het hoofd hadden gezien, maar dat we daar nog wel op terug zouden komen. Dat doen we dus nu! Net als de opvolger bevat dit “Rise Of Kassandra” een epic van meer dan 20 minuten. Het titelnummer klokt ook altijd nog 13 minuten en daartussen bevinden zich twee songs van iets meer dan 5 minuten. Een klassiek opgebouwd progalbum dus eigenlijk wel. De afwisseling is groot, met verstilde door Mellotron-akkoorden gedragen passages en hier en daar ook tegen progmetal aanhangende passages (vooral halverwege de epic “The Sacred Law Of Retribution”). Bewondering voor de Britse en Italiaanse seventiesprog klinkt verder zeker wel door: vooral in het titelnummer zijn er overduidelijke referenties aan Yes (“Ritual”!). Ondanks die invloeden staat de muziek Tritop toch voldoende op zichzelf en geeft de dynamiek en stijlenmix de groep een originele inslag. Genieten kunnen we van een zanger met goed getrainde stembanden in de persoon van Mattia Fagiolo. Zijn warme en wendbare vocalen deden ons denken aan de van Ritual en Kaipa bekende Patrik Lundström. En ja, “Island Of Servitude” heeft ook wel wat van die bands (ach, toch nog weer een referentie...).
    Websites:
    https://www.tritopmusic.com/
    https://tritop120.bandcamp.com/album/rise-of-kassandra
    https://www.facebook.com/Tritopband/.

    30 JAAR / ONE AND ONLY
    Victor - Strip And Go Naked
    Van het album “Victor” (Anthem/Atlantic, 1996)

    Alex Lifeson, die eigenlijk Aleksandar Živojinović heet (Lifeson is een letterlijke vertaling van die naam), is een zoon van Servische immigranten die naar Canada verhuisden. In 1968 was hij in mede-oprichter van Rush, waarmee hij zoals we weten wereldfaam verwierf. Victor, vernoemd naar een gedicht van W.H. Auden, is het enige soloproject van Lifeson. Het gelijknamige album werd opgenomen tijdens de pauze die Rush had tussen de albums "Counterparts" (1993) en "Test For Echo" (1996); optredens volgden er niet. Het album week af van het klassieke Rush-geluid en verving dit door een zwaardere en agressievere benadering van de muziek. Het resultaat is een mix van het "Counterparts"-geluid en eigenzinnige experimenten. Op “Victor” hoor je een bittere, boze en cynische Lifeson, die zowel verpletterende riffs als eigenzinnige melodieën creëert en met zijn gitaarspel refereert aan dat van Frank Zappa. De band die hij voor dit project koos, was weliswaar niet van hetzelfde niveau als Rush, maar brengt Lifesons materiaal goed ten gehore. Edwin (achternaam Ghazal, van I Mother Earth, dat opende voor Rush tijdens de laatste “Counterparts”-show) heeft een rauw randje in zijn zang, maar dat past perfect bij de muziek. Eén nummer wordt trouwens gezongen door Lisa Dalbello. Blake Manning is een solide drummer die zorgt voor een stevige beat te midden van de muzikale chaos. Les Claypool (van Primus, dat ook voorprogramma's voor Rush speelde) bast op één song mee. Samenvattend is “Victor” een beetje een mengelmoes. Toch zijn er momenten dat Lifesons gitaarspel bekoort en zijn er aangename uitstapjes naar grunge en alternatieve rock. Wie Lifeson in levende lijve aan het werk wil zien kan op 23 februari naar het Rush-concert in de Amsterdamse Ziggodome en 28 februari naar de Lanxess Arena in Keulen. Voor wat betreft Victor hebben wij gekozen voor het instrumentale ”Strip And Go Naked”.
    Websites:
    https://alexlifeson.com/
    https://www.facebook.com/people/Alex-Lifeson/61582682821801/# (persoonlijk account)
    https://www.facebook.com/rushtheband/.

    CURIOSITEIT
    Solution - Carousel (live with orchestra, 1979)
    Van "Last Detail: Anthology 1969-2006" (Pseudonym, 2025)

    Vorig jaar besteedden we uitgebreid aandacht aan de magnifieke Solution-boxset "Last Detail: Anthology 1969-2006". Samen met band-archivaris Wouter Bessels bespraken we de vele details die deze set ons bracht, waarbij we zes opmerkelijke stukken uit de geschiedenis van de Groningse band lieten horen. Uiteraard was één uur niet voldoende, maar gelukkig konden we thuis ook nog genoeg curiositeiten ontdekken. Zo staan op CD13 "Tape Archive: 1978-1979)" drie mono, live in Studio 1 in Hilversum opgenomen nummers, die uitgezonden werden in een radioprogramma van Herman Stok. Het meest in het oog, ehm oor, springende stuk is "Carousel", oorspronkelijk afkomstig van "Fully Interlocking" uit 1977. Tijdens deze uitvoering werd de band begeleid door zangeressen Letty de Jong en Arjen Bras, de zanggroep Balloon en een door Charlie Nederpelt gedirigeerd orkest. Laatstgenoemde had speciaal voor deze track een arrangement geschreven. Bij ons weten is dit de enige uitgebrachte song van Solution met orkest, goede reden om deze in Xymphonia te laten horen.
    Websites:
    https://www.xymphoniaradio.nl/april2025.html (informatie over de boxset, zoals gepresenteerd in Xymphonia 1655)
    https://www.facebook.com/p/Solution-music-page-100087600758066
    https://www.facebook.com/p/Centertainment-Pseudonym-100056493015312/
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Solution (verre van actueel)
    https://poparchiefgroningen.nl/zoeken?mizig=398&miadt=5&miaet=14&micode=POPACTS&minr=11714373&miview=ldt
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1176.