• Zondag 26 April 2026 Show No. 1709

    NIEUW
    Mecano Unlimited - Noble Bliss
    - Yonder
    Van "Modus Videndi" (Tonefloat Records, 2026)

    Bij de Xymphonia-redactie zijn we ons altijd bewust van het verschil tussen 'het laatste album' en 'de meest recente plaat'. In het geval van het onlangs uitgebrachte "Modus Videndi" van Mecano Unlimited zouden beide uitdrukkingen wel eens van toepassing kunnen zijn. 46 Jaar na de debuut-EP "Untitled" wordt de nieuwe plaat van de als Mecano opgerichte band door mede-oprichter en het nog enige oorspronkelijke lid, de 72 jarige Dirk Polak, nadrukkelijk als laatste wapenfeit omschreven. We zullen zien. De recente live-shows van de vooral in het buitenland populaire act zijn nog immer levendig, mede door de musici die Polak omringen. Mecano begon ooit als kunstzinnige New Wave-band, die vooral met het eerste volwaardige album "Autoportrait" uit 1982 bewondering afdwong. De band viel daarna echter uit elkaar, hoewel via diverse afsplitsingen zoals Flue nog fraaie werkstukken werden gemaakt. In 2005 volgde een reünie en sindsdien zijn er alweer vijf albums verschenen, hoewel sinds 2017 noodgedwongen onder de iets gewijzigde groepsnamen Mecano Un-Ltd. en Mecano Unlimited. De groepssound is steeds meer opgeschoven naar artpop/rock met hints naar het werk van, bijvoorbeeld, David Bowie. Ook "Modus Videndi" beweegt zich in die contreien, aangevuld met voorzichtige synthipop- en volksmuziekaccenten. De immer literaire teksten van Polak en zijn gedragen zang zijn daarnaast ook nu weer mede bepalend voor het eigen geluid van Mecano. Van het afgelopen week in De Brouwerij te Alkmaar gepresenteerde "Modus Videndi" hoort u openingsnummer "Noble Bliss" en het met een fraaie gitaarsolo van Frank Steyn opgetuigde "Yonder".
    Websites:
    https://www.facebook.com/mecanounltd/
    https://mecanomusic.com/
    (op deze site wordt Mecano Unlimited en Mecano Un-Ltd. als nieuw project van Polak beschouwd, terwijl Tejo Bolten als enig origineel lid het vaandel van de naam Mecano in ere houdt)
    https://mecanoun-ltd.bandcamp.com/album/modus-vivendi.

    NIEUW
    Atsuko Chiba – Pretense
    – Future Ways
    Van het album “Atsuko Chiba” (Mothland, 2026)

    Begin 2023 lieten we u voor het eerst kennismaken met Atsuko Chiba. Hoewel de naam Japans aandoet, gaat het hierbij om een Canadees gezelschap dat ietwat dromerige, psychedelische arty rock maakt. Zelf noemt de band Mark Lanegan, Talk Talk, Can en Portishead als voorbeelden. Vooral Can kunnen we wel terughoren in de muziek op het afgelopen vrijdag verschenen naar de band vernoemde vierde album. Can kon vele minuten een hypnotiserend ritme door laten dreinen (in de positieve zin van dat laatste woord) en Atsuko Chiba doet dat soms ook. Het vijftal laat een bijzondere clash horen van wat in aanleg timide gitaarliedjes zijn met psychedelische synthesizerdrones en bijbehorende ritmes. Meest intrigerend gebeurt dit nog wel in het tweeluik “Pretense” en “Future Ways”. Na een voorzichtig begin met een vibrerend dun synthesizergeluid weerklinkt de wat verlegen klinkende zang van Karim Lakhdar, die vooral hier nogal doet denken aan Jonathan Donahue van Mercury Rev. In de naadloze overgang naar “Future Ways” wordt het kleine liedje “Pretense” weggespoeld door gestapelde synth-drones en een 'robotik'-drumritme, dat “Future Ways” verder op hypnotiserende wijze domineert. Het meeste materiaal op “Atsuko Chiba” voelt op die manier aan als een duel tussen 'de song' en 'de drone'. Meest afwijkend is dan nog wel het openingsnummer “Retention”: een afgeronde song rond een behoorlijk funky hook, waaronder ook wel een doorgaande synthesizer-scape is te horen, maar die wordt nooit dominant. Hoe dan ook weet Atsuko Chiba opnieuw te intrigeren.
    Websites:
    https://www.facebook.com/atsukochibamusic
    https://atsukochiba.bandcamp.com/album/atsuko-chiba.

    (OP)NIEUW
    Diaspro - Verso La Tana Di Gelso
    Van “Diaspro” (eigen beheer, 2026)

    De aandachtige luisteraar zal het zijn opgevallen dat we regelmatig oude maar ook veel nieuwe prog laten horen van Italiaans bodem: de zogeheten R.P.I. (Rock Progressivo Italiano). De kwaliteit is vaak sowieso prima, maar zo af en toe is er een band die boven het maaiveld uitsteekt en ons doet verrassen met een album dat zich kan meten met de klassiekers van weleer. En nu hebben we er zoeen ontdekt, namelijk het debuut van Diaspro. De groep is al wel een tijdje bezig, maar was zonder releases nog weinig bekend. Na een aantal bezettingswisselingen verscheen vorig jaar herfst de eerste single, afgelopen maand gevolgd door het naar de groep vernoemde debuutalbum: meteen al een conceptueel werk. Diaspro is duidelijk schatplichtig aan de grote R.P.I.-namen uit de jaren zeventig met een geluid dat laveert ergens tussen het klassieke werk van PFM en Le Orme, maar is zeker niet zomaar een kloon. Luister maar naar bijvoorbeeld “Piccola Stazione” met heerlijk opzwepend drum- en basspel, wat de solisten ruimte geeft om het geheel in te kleuren met o.a. aan Le Orme refererende toetsenriedeltjes. De karakteristieke wat declamerend klinkende zang van Dante Campora maakt het plaatje compleet. Het bijtende tintje geeft de composities de nodige eigenheid; er zijn zelfs wat passages met de 'heaviness' van Black Sabbath en als je goed luistert hoor je daarnaast wat verwantschappen met A.O.R.-getinte bands. De plaat sluit af met 4 miniatuurtjes. Daaraan vooraf gaat “Verso La Tana Di Gelso”.
    Websites:
    https://diasprog.bandcamp.com/album/diaspro
    https://www.facebook.com/diasproband/.

    50 JAAR
    Camel - The White Rider (live)
    Van "Air Born (The MCA & Decca Years 1973 - 1984) Live At The Hammersmith Odeon, 14th April 1976" (Universal Music Recordings, 2023)

    Je kunt muzikale jubilea op allerlei manieren invullen: oprichting van een band, geboortejaar van een artiest, release-datum van een album maar ook bijvoorbeeld een datum van een memorabel concert. Op 14 april jl. was het exact 50 jaar geleden dat Camel optrad in de befaamde Hammersmith Odeon in Londen. Het was het laatste concert van het Britse deel van de succesvolle “Moonmadness”-tournee. Met “Music From The Snow Goose” was de Britse band doorgebroken naar een groter publiek dat met “Moonmadness” zelfs verder werd uitgebouwd. Maar de toernee, en dan specifiek het eerste deel er van, bleek ook een belangrijk markeerpunt in de Camel-geschiedenis, want terugkijkend weten we nu dat het de laatste reeks was met de originele bezetting van Peter Bardens, Doug Ferguson, Andy Latimer en Andy Ward. Tijdens het tweede deel van de toernee deed voor het eerst een extra muzikant mee, namelijk saxofonist Mel Collins. Het luidde een periode in van vele personele wisselingen, met als bijzonder detail dat het juist bassist Doug Ferguson was die met het idee kwam Mel Collins te vragen. Diezelfde Ferguson was een jaar later het eerste opstappende originele lid, omdat hij de muzikale richting die de band leek op te gaan te jazzy vond. Dankzij de grote overzichtsboxset "Air Born (The MCA & Decca Years 1973 - 1984)" hebben wij nu de beschikking over dat concert in de Hammersmith Odeon zoals de originele bezetting dat op die avond in april 1976 speelde, speciaal voor deze boxset gemixt door Stephen W. Tayler.
    Websites:
    https://www.camelproductions.com/ (niet actueel)
    https://www.facebook.com/camel.latimer/.

    KRAUT
    Streetmark – Dreams
    Van “Eileen” (Sky Records, 1977), heruitgegeven op CD als “Dreams” (Sky Records, 1989)

    Weer een Duitse band waar we in Xymphonia nog nooit aandacht voor hadden: Streetmark, dat eind jaren zestig in Düsseldorf werd opgericht door Dorothea Raukes, Thomas Schreiber en Bernd Schreiber. In eerste instantie werden voornamelijk covers gespeeld van o.a. The Beatles en Deep Purple. Al snel werd er eigen werk geschreven dat stilistisch meer aansloot bij bijvoorbeeld Procol Harum en ELP. Ondanks dat Streetmark toen in feite nog een hobbyband was en er voornamelijk locaal werd opgetreden, kwam er een platencontract met Sky Records, dat in 1975 “Nordland” uitbracht. Deze productie van niemand minder dan Conny Planck viel op door het plaatkantlange titelnummer op kant 2. Een tweede album volgde in1977 met een gewijzigde bezetting met nieuwe zanger Wolfgang Riechmann, die ooit in een schoolband zat met Michael Rother (Neu!, Harmonia). Op dit album werd het geluid meer elektronisch met ook invloeden van landgenoot Kraftwerk. Dramatisch genoeg werd Riechmann in 1978 door een toevallige dronken passant uit het niets neergestoken op straat. Vier dagen later overleed hij, vlak voor het verschijnen van zijn eerste soloalbum. Streetmark ging door, maar het derde album “Dry” bleek geheel instrumentaal. Zwanenzang “Sky Racer” uit 1981 liet nog maar één origineel lid horen, namelijk Dorothea Raukes. De poppy muziek bleek intussen ver afgedreven van waar het ooit mee begon. Raukes vervolgde haar carrière onder de naam Deutsche Wertarbeit. Het enige, titelloze album verscheen nog in datzelfde jaar 1981 en bevatte elektronische muziek. Voor de progliefhebbers zijn de eerste twee Streetmark-albums zeker interessant en wij gaan het langste nummer laten horen van het album dat eerst onder de naam “Eileen” verscheen maar in 1989 op CD omgedoopt werd in de titel van dat stuk: “Dreams”.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1915
    https://www.facebook.com/StreetmarkMusic/ (onofficieel).

    NIEUW
    Morgendust – Raised On Concrete
    – And He Reads His Bible
    Van de streaming-EP “Monuments Of Men” (eigen beheer, 2026)

    Drie jaar geleden liet Morgendust weten dat de bandactiviteiten stil waren gelegd omdat de motivatie verdwenen was. Maar zie: de groep rond zanger Marco de Haan is nu op volle kracht terug en is van plan in 2026 in totaal drie EP's uit te brengen! Er is wel een bezettingswijziging aan vooraf gegaan. De link met de ninetiesprogband PTS is verkleind tot alleen De Haan. De andere ex-PTS'ers, gitarist Ron van Kruistum en bassist Dario Pozderski, zijn vertrokken en ook Pozderski's drummende zoon Patrick, die in 2022 - niet lang voor het titelloze albumdebuut - aanhaakte, is er niet meer bij. De Haan en toetsenist Iwan Blokzijl hebben versterking gekregen van gitarist Goemel van Tienhoven en bassist René Westra. Speelde De Haan in de vorige incarnatie van Morgendust nog slaggitaar, nu is hij weer net als vroeger bij PTS een zingende drummer. De licht-progressieve poprock van de jaren tachtig blijft een belangrijke inspiratie voor het kwartet, dat zelf zegt een herdefinitie te geven van cinematografische indie-rock. Er is nu één EP uit, “Monuments Of Men” en de Zwolse topproducer Guido Aalbers (met rijen internationale artiesten, zoals Coldplay, op zijn palmares, maar ook het fraaie project Lorrainville) zorgde er opnieuw voor dat alles werkelijk fenomenaal uit je speakers knalt. Twee songs, het spannende “Predators” en het catchy “King Of Lonely Souls”, verschenen al als videosingle met opvallende, duidelijk met AI gemaakte videoclips. Het volgens ons begrip behoorlijk sarcastische “And He Reads His Bible” is wel het hoogtepunt, mede ook door de fraaie solo van Blokzijl op elektrische piano aan het slot. Slotnummer “Unconditional Love” klinkt als een eerbetoon aan Depeche Mode. “Raised On Concrete” wordt voortgestuwd door een door Phil Collins' jarentachtiggeluid geïnspireerd drumritme en kent binnen een compact en toegankelijk kader een spannende opbouw.
    Websites:
    https://morgendust.com/
    https://morgendust.bandcamp.com/album/monuments-of-men
    https://www.facebook.com/morgendust.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Oldhill, Mike - Tierra Enferma
    Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)

    Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Als laatste bijdrage van dit Album van de Maand draaien we nu het ruim acht minuten klokkende "Tierra Enferma", waarin we zelfs wat van het oude Neuschwanstein terughoren.
    Websites:
    https://oldhill.de/
    (FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
    https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .

    50 JAAR
    Caravan - All The Way (With John Wayne's Single-Handed Liberation Of Paris)
    Van "Blind Dog At St. Dunstans" (BTM Records, 1976 / Repertoire Records, 1994)

    In het eerste uur draaiden we live-muziek van Camel van precies 50 jaar geleden. Daar waar Camels ster in 1976 nog rijzende was, leek landgenoot Caravan muzikaal de weg een beetje kwijt te zijn. Op het jaar daarvoor verschenen "Cunning Stunts" was de groep al een wat andere weg ingeslagen met voornamelijk compacte songs, maar die waren van prima kwaliteit en werden aangevuld met “The Dabsong Conshirtoe”: een sterke, typische Caravan-epic, van de hand van toetsenist David Sinclair, die vervolgens echter vertrok. Zijn plek bleek op opvolger "Blind Dog At St. Dunstans" ingenomen door Jan Schelhaas. Een muzikaal gezien veel groter verschil met voorheen was dat zanger/gitarist Pye Hastings op één na alle songs aanleverde. Die waren nog poppier dan die op de voorganger, met ertussen helaas ook een paar iets mindere. Niet geheel onverwacht leverde het werkstuk niet het gehoopte succes op. Nu 50 jaar na dato weten we dat het vanaf hier muzikaal gezien helaas nog behoorlijk verder bergafwaarts ging met Caravan. In dat licht bezien is "Blind Dog At St. Dunstans" zelfs niet eens zo'n heel erg tegenvallend album, het is alleen niet van het hoge niveau van de illustere voorgangers. Slotsongs “All The Way” met de typisch Caravanesque ondertitel “(With John Wayne's Single-Handed Liberation Of Paris)” is het langste nummer een een sfeervolle symfonische ballade met dromerige synthstrings van Schelhaas en mooie gastrol voor Jimmy Hastings (de broer van Pye) op fluit en saxofoon.
    Websites:
    https://officialcaravan.co.uk/
    https://www.facebook.com/OfficialCaravan.

    SONGCYCLUS
    Singularity - Between Sunlight And Shadow VII – XV
    Van het album “Between Sunlight And Shadow” (eigen beheer, 2002)

    Het is 14 jaar geleden dat we voor laatst aandacht hebben besteed aan Singularity. Van deze band uit Colorado verschenen drie albums: “Color Of Space” (1999), “Between Sunlight And Shadow” (2002) en “Of All The Mysteries” in 2007. Wij pakken daaruit de middelste, een 44 minuten durend progressief epos bestaande uit 15 veelal korte delen die in de meeste gevallen vloeiend in elkaar overlopen. Het muzikale karakter wisselt van sereen tot ronduit bombastisch en weer terug naar zachte akoestische gitaarmelodieën. Er valt volop te genieten van meeslepende Moog-lijnen en krachtige gitaarriffs. We hebben vandaag gekozen voor een aaneengesloten stuk van 8 nummers: “VII – In Passing”; “VIII - All Comes Down”; “IX - Ground Zero”; “X - Still”; “XI - Hold A Candle”; “XII - Traces”; “XIII - Metamorphosis”; “XIV - Coming Undone” en “XV - Infractus”. Mooie muziek van getalenteerde muzikanten: toetenist/zanger John Green, drummer/zanger Jamie McGregor en gitarist/bassist/zanger Matt Zafiratos. Hoewel er na 2007 geen albums meer verschenen, bestaat het officiële Facebook-kanaal nog steeds, met helaas een treurig laatste bericht van drie jaar geleden: op 25 mei 2023 overleed namelijk Zafiratos.
    Websites:
    https://www.facebook.com/p/Singularity-100063773231698/
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=687#biography.