Sunday 04 Januari 2026 Show No. 1693
NIEUW (DVD)
Electric Asturias - La Porte De L'Enfer
Van "Dimensions" (eigen beheer, 2023) in het kader van het verschijnen van de DVD "Live In Tokyo" (eigen beheer, 2025)
"Live In Tokyo" is de tweede DVD van Electric Asturias. Het hier vastgelegde optreden vond plaats op 5 mei 2025 tijdens het in de knusse Silver Elephant gehouden festival ProgTokyo. De eerste DVD "Live In USA" die exact 12 jaar daarvoor gedurende het Rites Of Spring Festival werd opgenomen, concentreerde zich op "Fractals" en "Elementals", de eerste twee CD’s van het Japanse instrumentale gezelschap. Op de december vorig jaar uitgebrachte nieuwe registratie bestaat de setlist voornamelijk uit tracks van de twee meest recente albums, "Trinity" en "Dimensions". Een aantal andere nummers, zoals "Aerial City" en "Beyond The Dawn", zullen op de komende studioplaat verschijnen. Hoewel het podium van de Silver Elephant vrij donker oogt, is violiste Tei Sena het stralende, strijkende middelpunt van het vijftal. Op haar elektrisch versterkte instrument wisselt ze klassiek geïnspireerde, staccato of zwierig gespeelde melodieën af met sterk vervormde solo’s. De stoïcijns ogende gitarist Satoshi Hirata kringelt zijn bijdragen daar in harmonie of contrapuntisch omheen of produceert uitwaaierende akkoorden of subtiele tokkelreeksen. Samen met de symfonische accenten aanbrengende en freakerige solo’s fabricerende toetsenman Eiji Nakamura en ondersteund door de losjes maar efficiënt slaande drummer Kiyotaka Tanabe en bandleider annex basgigant Yoh Ohyama, wordt een enigszins aan U.K. herinnerende sound gecreëerd. Soms klinkt de band zelfs als de beoogde bezetting van die superformatie met niet Allan Holdsworth maar Robert Fripp als gitarist. “Live In Tokyo” bevat anderhalf uur op rustige wijze geregistreerde en in stereo gemixte virtuoze progressieve rock. Helaas kunnen we hier in de studio geen muziek van de DVD draaien. In plaats daarvan hoort u nu het openingsnummer van de CD "Dimensions", waarmee overigens ook het gefilmde optreden begon.
Websites:
https://asturias754.wixsite.com/eleas/en-home
https://www.facebook.com/yoh.ohyama
https://asturias.bandcamp.com/.
IN HET NIEUWS
Karcius – Absence Of Light
Van het album "The Fold" (eigen beheer, 2018)
Xymphonia liet u al in een vroeg stadium kennismaken met Karcius. De Canadese groep maakte aanvankelijk eclectische instrumentale prog. Sinds het vierde album "The First Day" uit 2012 is er een zanger aan boord in de persoon van de over een uiterst wendbare stem bezittende Sylvain Auclair. Op het zes jaar daarna verschenen “The Fold” bleek de band nog immer niet vast te pinnen op een (sub)genre. Stukjes pure, meeslepende symfonische rock kunnen zomaar afgewisseld worden met soepele, meer swingende jazzrockende passages. Sommige zanglijnen zijn catchy en melodieus als in de fijnste AOR. Het titelnummer is uiterst intens en bij vlagen loodzwaar en nog het best te vergelijken met Pain Of Salvation op z'n diepzinnigst. De gitaren grommen hier soms vervaarlijk en Auclair weet met zijn stem hier bij vlagen een soort bijna-grunt neer te zetten. "Goodbye" neigt met z'n harmonieuze koortjes eerst haast naar Westcoast rock, maakt ook ruimte voor een Floydeske toetsensolo en een duizelingwekkend jazzmetaltussenstuk, maar kent daarnaast zelfs een folkrock-achtige passage met heldere mandoline-klanken. Knap dat Karcius dit caleidoscopische werkstuk niet als muzikaal hutjemutje weet te laten klinken (wat het op papier is), maar juist toch een compact geheel laat zijn. In 2022 kwam de opvolger “Grey White Silver Yellow & Gold” waar de populariteit nog wat verder mee werd uitgebouwd. Momenteel werken de Canadezen aan nieuw materiaal. Alvorens dat in de komende lente het licht ziet, vallen we nog weer even terug op het vijfde studio-album “The Fold” middels het tien minuten lange openingsnummer “Absence Of Light”.
Websites:
http://www.karcius.com
https://karcius.bandcamp.com/album/the-fold
https://www.facebook.com/Karciusmusic/.
NIEUW
Cervello – La Seduzione Di Chiaro Ulivo
– La Danza Dei Guardiani
Van “Chaire & Live At Pomiglioano D'Arco - 1973” (eigen beheer / Sony Music, 2025)
Cervello was een van de wat minder bekende exponenten van Rock Progressivo Italiano, die in 1973, middenin de tijd dat dit genre dankzij o.a. PFM, Banco en Le Orme zijn piek beleefde, debuteerde met “Melos”. Dat bleek een album waarop invloeden te horen waren van de wat stekeliger musicerende namen der Britse prog, zoals King Crimson en Van Der Graaf Generator. Opvallend lid was de piepjonge gitarist Corrado Rustici, broertje van Danilo Rustici, gitarist in het bekendere Osanna. Lang leek het erop dat ook Cervello één van die vele Italiaanse progbands zou blijken die maar één album wisten uit te brengen. Rustici vertrok al snel naar Londen om daar met hulp van onder meer Phil Collins jazzrock te gaan maken in Nova. In de jaren tachtig groeide hij uit tot een veelgevraagd sessiespeler die te horen is op miljoenenverkopende platen van o.a. Whitney Houston maar ook van zijn landgenoot Zucchero. Later in zijn carrière ging hij ook soloplaten maken die we veelvuldig aan u hebben laten horen. Zijn gitaarkunsten bleken daarop geëvolueerd naar een jazzrockstijl met veel legatopassages die refereren aan het spel van Allan Holdsworth. Verrassend genoeg klom Rustici in 2017 op een Japans podium met twee oude Cervello-maten: saxofonist/fluitist Giulio D'Ambrosio en bassist Antonio Spagnolo. De al in 2005 overleden originele zanger Gianluigi Di Franco bleek overtuigend vervangen door de jonge popzanger Virginio Simonelli; verder namen Osana-toetsenist Sasà Priore en drummer Davide Devito deel aan dit eenmalige concert dat hetzelfde jaar nog werd uitgebracht onder de titel “Live In Tokyo 2017”. Het geslaagde concert bood een fraaie mix van de aloude RPI van “Melos” met de jazzrockaspecten die Rustici's spectaculaire huidige gitaarstijl in bracht. Vorige maand was er zowaar een vervolg met een heus nieuw studio-album! Dit “Chaire” bevat tracks die tussen 1974 en 1982 zijn gecomponeerd, maar recent zijn opgenomen door Rustici, Spagnolo en Ambrosio, waarbij (en we citeren nu het persbericht) 'door technieken die de laatste drie jaar beschikbaar zijn gekomen' vocalen van Di Franco konden worden gebruikt. Die cryptische omschrijving doet vermoeden dat AI hier een rol in heeft gespeeld. Drummer van dienst was dit keer Roberto Porta. Het mooie is dat Cervello's muziek hier, net als op het live-album uit 2017 helemaal van nu klinkt. Zeker: je hoort duidelijk trekjes van het vroege King Crimson, vooral door het saxofoonspel dat teruggrijpt op dat van Ian MacDonald en Mel Collins destijds. De verrassend welluidende zangpartijen, de verdere muzikale invulling en zeker de hier en daar als een duveltje uit een doosje schietende Rustici met zijn virtuoze gitaarlijnen voorkomen dat de nostalgiefactor overheerst. Jammer genoeg is het na 36 minuten alweer over, maar hé: dat was ook de lengte van “Melos”. We krijgen er wel een bonus bij: “Live At Pomigliano d'Arco 1973”. Dit is bepaald geen hifi-opname, maar wel is goed te horen dat Cervello destijds live veel intenser en heftiger klonk dan op plaat, waarbij Rustici zich vooral veel meer laat gelden met priemende partijen. Het slot van deze 28 minuten lange opname neigt met freaky spel naar wat het avantgardistisch ingestelde Area destijds op de podia liet horen. Wij concentreren ons op de nieuwe studio-CD, met twee nummers waarin Rustici's spel nog wel het meest op de voorgrond treedt.
Websites:
https://www.corradorustici.com/news
https://bio.to/cervello
https://www.facebook.com/CervelloOfficial/
https://www.youtube.com/channel/UCjbq3PV88FOSerED1isLYcg
https://www.facebook.com/corrado.rustici.
HERUITGAVE
Nektar - Crying In The Dark (2025 mix)
- King Of Twilight (1976 US mix)
Van "A Tab In The Ocean" (United Artist Records/Bellaphon, 1972 / Esoteric Recordings, 2025)
"A Tab In The Ocean", Nektars tweede LP, verscheen in 1972. In het kader van het heruitgaveprogramma van deze in Duitsland gevormde Engelse band werd er onlangs, na boxsets van het debuut "Journey To The Centre Of The Eye" (1971), "Remember The Future" (1973) en "Recycled" (1975), een 4CD/Blu-ray-set van uitgebracht. Het kwartet beschikte destijds over een 16-track bandrecorder, wat een avontuurlijke 5.1 surround mix mogelijk maakte, die op de Blu-ray te vinden is. Na het psychedelische rockdebuut neigt deze opvolger meer naar op groepsthema’s, gitaarriffs en orgelakkoorden leunende vroeg-progressieve rock. Slechts incidenteel, zoals in "Desolation Valley/Waves", waagt gitarist Roye Albrington zich aan een jazzy solo. Die song bevat trouwens een op "Preparation" van Camels "The Snow Goose" lijkende passage met woordloze falsetzang en rustig getokkel. Ook toetsenman Taff Freeman uit zich enkel tijdens het als Pink Floyd ten tijde van "Meddle" klinkende "Crying In The Dark" werkelijk solistisch. Toch boeien de composities, mede door klassieke invloeden zoals het beroemde bolero-ritme in het 16 minuten durende titelnummer. De fraaie harmonievocalen zijn eveneens een handelsmerk, zeker als ze in het rockende "King Of Twilight" worden ondersteund door voorzichtig aangezette Mellotron-koren. Dat stuk werd trouwens door Iron Maiden gecoverd op de EP "Aces High". Naast de Blu-ray bevat de boxset verschillende mixen en remasters, waaronder de in 1976 door Larry 'Synergy' Fast voor de V.S.-markt vervaardigde albummix, waarop het orgel, mogelijk ten faveure van enkele overdubs, minder ronkend klinkt. Tot slot zijn er nog een boekwerkje en een over twee CD’s verdeeld, voorheen onuitgebracht concert uit 1973 toegevoegd. Opvallend aan dit rauwe, bluesrockende en optreden in een aan Family en Iron Butterfly verwante stijl, is dat er voornamelijk werk van het later dat jaar uitgebrachte "...Sounds Like This" werd gespeeld. Van deze set laten we de 2025 mix van "Crying In The Dark" horen, gevolgd door de geremasterde versie van de '1976 US mix' van het genoemde "King Of Twilight". Overigens treedt Nektar nog steeds geregeld op, hoewel Nederland al lang niet meer wordt aangedaan.
Websites:
https://nektarsmusic.com/
https://www.facebook.com/nektarRocks/
https://nektar.bandcamp.com/.
IN BLIJVENDE HERINNERING: Tony Clarkin
Magnum – The Word (Alternative Orchestral Version)
Van “The Eleventh Hour! - Expanded Edition” (Jet Records, 1983 / Sanctuary/BMG, 2005)
Op 7 januari is het alweer twee jaar geleden dat gitarist/componist Tony Clarkin is overleden. Hij vormde samen met zanger Bob Catley de vaste kern van Magnum, de Britse band die een eigen mengsel van progressieve rock en hardrock produceerde. Clarkins kracht was dat hij in zijn songschrijfvaardigheden goed gebruik maakte van een fantasierijke mix van stijlen en invloeden om zijn muzikale verhaal te vertellen. In 1983 verscheen “The Eleventh Hour”, niet het elfde maar het vijfde bandalbum. In 2005 werd een zogenaamde “Expanded Edition” uitgebracht. Het reguliere album bleek aangevuld met twee bonusnummers plus een ook in 1983 opgenomen BBC Friday Rock Session. Eén van de bonusnummers is de 'Alternative Orchestral Version' van het nummer “The Word”, dat in 1985 als single-B-kant was gebruikt. Hiervoor werden in 1982 de beroemde Londense Abbey Road Studios opnamen gemaakt met het London Philharmonic Orchestra, dat een arrangement speelde van de hand van Louis Clark. Die had voor vele rock- en popartiesten dergelijke arrangementen gemaakt, maar is vooral bekend om de orkestraties die hij voor Electric Light Orchestra had verzorgd. Clarkin vertelde ooit in een interview dat het horen van dat orkest dat zijn nummer speelde een echt kippenvelmoment was.
Websites:
http://www.magnumonline.co.uk/
https://www.facebook.com/magnumbandpage.
HET DEBUUT / 50 JAAR
Schicke, Führs & Fröhling - Dialog
Van "Symphonic Pictures" (Brain, 1976 / Esoteric Recordings, 2010)
Schicke, Führs & Fröhling, of ook wel SFF genoemd, had een bijzondere bezetting: Eduard Schicke speelde drums en percussie, Gerhard Führs tekende voor de toetsenpartijen en Heinz Fröhling speelde ook toetsen maar met name ook gitaar en bas. En dat laatste deed hij middels door een deels door midden gezaagde elektrische gitaar en basgitaar die als een soort monster van Frankenstein in elkaar waren gezet als een dubbelnek-instrument. De muzikale verrichtingen van de Duitsers maakten al snel indruk: Frank Zappa was in 1975 aanwezig bij een Duits festivaloptreden en bood zich meteen aan als producer van het triodebuut, maar had daar uiteindelijk toch geen tijd voor. De band werd vervolgens gekoppeld aan gerenommeerde producer Dieter Dierks, leidend tot "Symphonic Pictures", dat in 1976 op het Duitse label Brain verscheen. De titel dekt volledig de lading want symfonisch is de sound zeker, met twee muzikanten die geregeld de Mellotron bespelen. Maar wat zeker liefhebbers van de band Änglagård, actief vanaf begin jaren 90, zal opvallen is hoeveel invloed SFF moet hebben uitgeoefend op deze Zweden. Het grillige karakter en de sinister klinkende Mellotrons die we bijvoorbeeld horen in het SFF-stuk “Dialog”, zijn aspecten die absoluut later bij Änglagård nog verder werden uitgewerkt. We gaan het nummer beluisteren van de heruitgave die Esoteric Recordings in 2010 uitbracht met een extra schijf vol live-opnamen van een jaar vóór het studiodebuut waardoor je een idee krijgt wat Zappa destijds meemaakte.
Websites:
http://www.nordsee-records.de/
https://www.facebook.com/schickefuehrsfroehling
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1640.
ALBUM VAN DE MAAND
Tribe³ - Voyager
Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)
We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Die aan Egdon Heath refererende sound horen we zeker terug in de bijna 14 minuten lange album-opener "Voyager", waarmee we de maand aftrappen.
Websites:
Tribe³ Website
Bandcamp.
40 JAAR
Cutting Crew – The Broadcast
Van het album “Broadcast” (Siren/Virgin, 1986)
We kennen allemaal de hitsingle “(I Just) Died In Your Arms Tonight” van Cutting Crew. De Britse band rond zanger/gitarist Nick Van Eede beleefde hiermee in 1986 een vliegende start, met een sound die ergens tussen pop en rock laveert. Van Eede had in 1982 al een bescheiden succes in Canada met zijn toenmalige band The Drivers. Daar ontmoette hij gitarist Kevin MacMichael. Pas in 1985 kwam het echter tot een samenwerking nadat MacMichael naar Londen was verhuisd. Met het toetreden van bassist Colin Farley en drummer Martin "Frosty" Beedle in 1986 was Cutting Crew een feit en al snel kon een contract getekend worden met het label Siren, onderdeel van Virgin. De eerste single was het voornoemde “(I Just) Died In Your Arms Tonight” en de bandleden snapten eenvoudigweg niet wat hen overkwam: zowel in de V.S. als Canada werd dit een enorme hit en ook Europa gaat plat. De tweede single deed vervolgens maar weinig, maar de derde single in de V.S., “I've Been in Love Before”, bereikte de 9de positie in de Hot 100. Gedoe met het management was er vervolgens de oorzaak van dat het momentum vervloog en na het derde album werd Cutting Crew ontbonden. Van Eede deed vervolgens auditie om Phil Collins op te volgen bij Genesis en werkte daarna samen met Steve Hogarth, wat leidde tot de song “Map Of The World” op het Marillion-album “Anoraknophobia” in 2001. Met zijn nieuwe band Grinning Souls nam hij in 2005 het album “Capture” op. Om dit album meer exposure te geven, volgde een jaar later een heruitgave, maar nu onder de bandnaam Cutting Crew, waarbij “Grinning Souls” de albumtitel werd. De band trad vervolgens weer regelmatig op onder de vertrouwde naam en fungeerde ook als voorprogramma bij Marillion-concerten. Pas in 2015 kwam het tot een vers studio-album, met weer een andere line-up rond Van Eede. En nu, opnieuw een decennium later, is een opvolger in de maak. In afwachting daarvan vieren we het 40-jarig jubileum van het debuut en gaan we luisteren naar het bijna-titelnummer, dat ten opzichte van de albumtitel een lidwoord meekreeg: “The Broadcast”.
Websites:
https://cuttingcrew.biz/
https://www.facebook.com/CuttingCrewMusic/.
SEVENTIES
Isopoda – Considering
Van “Acrostichon” (Twinkle, 1978 / Musea, 1995)
Isopoda werd in 1972 opgericht in het West-Vlaamse Aalst, in eerste instantie onder de naam Tarantula. De groep speelde toen nog covers van o.a. Uriah Heep en The Who. Nadat de muzikale interesse verlegd was naar de symfonische rock van Camel en Genesis werden de covers vervangen door eigen materiaal naar voorbeeld van genoemde Britse bands én werd de naam gewijzigd naar Isopoda. Na de nodige podiumervaring te hebben opgedaan werd eind 1976 voor het eerst een studio-opname gemaakt voor de plaatstelijke compilatie-LP “Raalst”. In dit “Male And Female” klinkt het embryonale talent van de Belgen door. Een jaar later was er genoeg sterk materiaal om een hele eigen LP op te nemen, die in 1978 werd uitgebracht onder de titel “Acrostichon”. De sterkste tracks, waaronder albumhoogtepunt “Considering”, laten een duidelijke invloed horen van het Camel van rond diezelfde tijd, wat mede in de hand wordt gewerkt door de sferen die met keyboards en fluit worden neergelegd. Onder andere het gebruik van akoestische 12-snarige gitaar verwijst dan weer naar het Genesis van een paar jaar eerder. Zoals met meer obscure Europese prog het geval was, pikte Musea dit werk in de jaren negentig op. Als bonustrack werd het enigszins detonerende “Male And Female” toegevoegd en uiteraard ontbreekt een uitgebreide biografie met vele foto's niet. Bassist Arnold de Schepper (die soms ook o.a. fluit en gitaar speelt en in één song de leadzang overneemt van zijn broer Dirk) was dan ook betrokken bij de heruitgave. Die Arnold zou in 2014 terugkeren aan het progfront met twee zoons, onder de naam Fossil Evolution. FREIA Music bracht dat jaar het enige album “World In Motion” uit. Wij gaan luisteren naar “Considering”, het slotnummer van de oorspronkelijke LP-editie van “Acrostichon”.
Websites:
https://belgianmetalhistory.be/isopoda/
https://www.facebook.com/FossilEvolution.
(OP)NIEUW
Ambient Den – Future History Part 1
- For All Mankind
Van “Ambient Den” (Desert Comb Music (=eigen beheer), 2025)
Twee weken geleden lieten we u kennismaken met Ambient Den, de nieuwe band van Ben Craven, van wie we bijna 10 jaar geleden al solomateriaal in Xymphonia lieten horen. Ambient Den is een samenwerking van de Australiër met Tim Bennetts en Dean Povey, die al tijdens de lockdownperiode is begonnen. Muzikaal ligt het simpelweg “Ambient Den” getitelde werkstuk zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Vanavond opnieuw aandacht voor dit album, middels de albumopening: eerst het korte intro “Future History Part 1”, dat overgaat in “For All Mankind”, waar de voornoemde kenmerken in optima forma te horen zijn.
Websites:
https://www.ambientden.com/
https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
https://www.facebook.com/AmbientDen/.