Zondag 22 november 2026 Show No. 1739
NIEUW (archiefopnames)
Western Front, The - The Law Of The Jungle
- Heartland
Van "Eureka" (Music Theories Recordings/Mascot, 2026)
Nadat Thin Lizzy in 1983 ontbonden was, wilde gitarist Scott Gorham een AOR-band oprichten, met muziek in het straatje van Toto, Journey en Foreigner. Samen met onder anderen zanger/drummer Rick "Moon" Calhoun, de van Supertramp bekende gitarist Marty Walsh en drummer Bob C. Benberg en Starship-drummer Darell Verdusco nam hij onder de naam Western Front diverse nummers op die echter direct op de plank kwamen te liggen. Gorham, die overigens ook op één track van Supertramps "Brother Where You Bound" te horen is, vormde vervolgens met deels dezelfde musici Siebenbergs Heads Up (enig wapenfeit: "The Long Shot"), waarna hij de hardrockband 21 Guns samenstelde. Opnames van Western Front werden in 2009 als de "Pre-21 Guns Demos" als officieuze CD-R uitgebracht. Onlangs zag echter eindelijk een officiële release het licht. Als The Western Front is zo'n 40 jaar na opname eindelijk "Eureka" te horen. De bezetting wijkt overigens enigszins af van genoemde demo's. Zo was Heads Up-zanger Dennis O'Donnell niet te horen op die demo's. De vraag is nu of de muziek terecht op die plank kwam te liggen. Liefhebbers van catchy AOR en stadionrock kunnen gerust zijn. De twaalf gemiddeld amper vier minuten durende, voornamelijk uptempo songs hebben een vast stramien: lekker instrumentaal openingsthema, couplet, meezingbaar refrein, bruggetje, gitaarsolo en fade-out. We hebben twee nummers voor u klaargezet: eerst opener "The Law Of The Jungle", gevolgd door "Heartland".
Websites:
https://www.thewesternfrontmusic.com/
https://thewesternfrontaor.bandcamp.com/album/eureka
https://www.mascotlabelgroup.com/products/the-western-front-eureka-cd
https://www.facebook.com/GorhamScott
https://www.discogs.com/release/8631372-Western-Front-Pre-21-Guns-Demos (de oorspronkelijke demo's).
NIEUW
Giant Sky – Dancing Alone
– Repeating Trope
Van het album “The Further We Go The Deeper It Gets“ (Imaginary Friends, 2026)
Het laatste hoofdstuk van de Giant Sky-trilogie is er dan eindelijk. Drie jaar is eraan gewerkt en het is een tweedelig slot geworden. Twee aparte albums, die verbonden zijn in vorm en inhoud. De grote man achter dit Noorse project is Erlend Aastad Viken, die ook bekend is als frontman van Soup. Hij was bang dat een dubbelalbum te overweldigend zou overkomen en dat recensenten hem daarvoor zouden afstraffen. Vandaar dus deze gescheiden maar toch ook verbonden uitgaves, als ware het een Siamese tweeling. Hij raadt aan om “Giant Sky III” eerst rustig de aandacht te geven die het verdient voordat je in je eigen tempo verder gaat met deel 2, “The Further We Go The Deeper It Gets”. Vandaar dat we even twee weken gewacht hebben, want “Giant Sky III” kwam op 8 november al bij ons aan bod. Wij gaan luisteren naar twee nummers. Eerst de albumopener "Dancing Alone": een romantisch en melancholisch instrumentaal nummer met een beklijvende viool en een weemoedige gitaar, perfect om alleen op te dansen. Aastad Viken hanteert een iets lager vocaal register in het meteen daaropvolgende “Repeating Trope”: een vrij pop-georiënteerd nummer dat indruk maakt door het harmonieuze gitaarspel. Tegen het einde worden de vocalen vervormd en neemt de sfeer een beklemmende, intensere toon aan. Aastad Viken is erg trots op hoe het allemaal heeft uitgepakt: de samenwerking met Mogwai, de weelderige strijkarrangementen, de stilistische variatie van ingetogen folk tot elektronische en ambienteske passages tot massieve geluidsmuren. Afgelopen week werd bekend gemaakt dat Giant Sky aantreedt tijdens het MidWinter Prog Festival op 30 januari in TivoliVredenburg! Overige aantredende bands zijn Weather Systems, Klone, Moon Safari en de al eerder aangekondigde headliner Haken.
Websites:
https://www.giantskyband.com
https://giantskyband.bandcamp.com
https://giantskyband.bandcamp.com/merch
https://www.facebook.com/giantskyband
https://www.instagram.com/giant.sky/.
HERUITGAVE
Roxy Music - The Pride And The Pain
B-kant van de single "Pyjamara" (Island, 1973);
bonustrack op heruitgave van "For Your Pleasure" (Island, 1973 / Virgin/Universal, 2026),
deze versie van "Singles, B-Sides And Alternative Mixes", onderdeel van "The Complete Studio Recordings" (Virgin, 2012)
Onlangs verscheen tegelijkertijd met een 3CD/DVD-set een stand-alone Blu-ray van Roxy Music's "For Your Pleasure". Voor deze laatste schijf produceerde Bob Clearmountain van het album en de non-album single "Pyjamarama" fraaie Dolby Atmos- en 5.1 surround mixen, terwijl ook Steven Wilson een 5.1 mix fabriceerde. Er staan ook stereo-mixen op van studio outtakes, singles en BBC-sessies. Speciale vermelding op het menu is de 5.1 en stereo mix van het B-kantje van "Pyjamarama", het instrumentale, door Andrew Mackay geschreven "The Pride And The Pain". "For Your Pleasure" was de tweede plaat van het kunstenaarscollectief Roxy Music. In de beginjaren had, naast bandleider Bryan Ferry, non-muzikant Brian Eno nog een flinke creatieve inbreng. Op deze LP staan klassiekers als "Do The Strand", "In Every Dream Home A Heartache" en "The Bogus Man". Wij kiezen echter voor het genoemde "The Pride And the Pain", helaas niet in een surround mix, maar van het ook prima klinkende "Singles, B-Sides And Alternative Mixes", onderdeel van "The Complete Studio Recordings".Websites:
https://www.roxymusic.co.uk/
https://www.facebook.com/roxymusic/ (momenteel niet beschikbaar)
https://www.thesdeshop.com/collections/roxy-music.
IN MEMORIAM: Kevin Gilbert (20 november 1966 – 18 mei 1996)
Gilbert, Kevin – Blank Page
Van “Bolts” (The Estate Of Kevin Gilbert, 2009)
Om twee redenen is 2026 een Kevin Gilbert-jaar. Niet alleen was het op 18 mei 30 jaar geleden dat hij als gevolg van een bizar ongeluk veel te vroeg overleed, op 20 november had hij anders z'n 60ste verjaardag gevierd. We hadden het multi-talent toen nog maar een paar maanden eerder ontdekt middels zijn solo-album “Thud”. We kwamen er al snel achter dat hij zijn sporen in de muziekwereld op allerlei plekken had achtergelaten. Zo was hij op het moment van zijn dood bezig met de opnamen van het tweede Spock's Beard-album “Beware Of Darkness”. Dat werd aan hem opgedragen, alsmede vele andere uitgaven in de maanden na zijn verscheiden. We leerden snel en kwamen erachter dat hij als tiener al met oudere muzikanten Giraffe vormde, waarmee hij tussen AOR en moderne prog laverende muziek maakte. Het winnen van een talentenjacht met Madonna-producer Patrick Leonard in de jury leidde tot een fraaie samenwerking tussen die twee, Toy Matinee. Gilbert deed een aantal optredens ter promotie van het titelloze Toy Matinee-album, zonder Leonard maar mét o.a. Marc Bonilla en Sheryl Crow. Met die eerste werkte hij ook samen aan een solo-album van Keith Emerson en met die laatste kreeg hij niet alleen een liefdesrelatie maar vormde hij met nog een aantal grote talenten de Tuesday Night Music Club. En dát werd uiteindelijk de titel van Crows debuut. Met de producer daarvan, Bill Bottrell, werkte hij aan albums van Madonna en Michael Jackson. En zo kunnen we nog wel even doorgaan met 'name dropping'. Ofwel: met zijn dood verloor de muziekwereld een groot en veelzijdig talent. Na Gilberts verscheiden maakte o.a. Spock's Beard-drummer Nick D'Virgilio de rockopera af waar het betreurde multitalent al jaren aan werkte: “The Shaming Of The True”. Dit werd in 2000 uitgebracht door The Estate Of Kevin Gilbert, die vervolgens nog veel meer nagelaten materiaal beschikbaar maakte. Daaruit bleek bij vlagen dat Gilbert in zijn jonge jaren veel meer met prog bezig was dan uit destijds officieel uitgebracht werk valt op te maken. Zo verscheen 5 jaar geleden de 4CD-set “Call Me “Kai”” met materiaal dat hij in de jaren 1985 tot 1987 als kerstcadeautjes op cassettebandjes onder vrienden en kennissen verspreidde. Daar hebben we in mei een fraai lang nummer van gedraaid, vanavond willen we het korte, maar o zo kippenvelverwekkende (althans bij een deel van de redactie) “Blank Page” draaien. Het is een outtake van het Toy Matinee-avontuur, dat later ook op het postume 'restjesalbum' “Bolts” terecht kwam.
Websites:
https://kevingilbert.com/
https://www.facebook.com/kevingilbertofficial/
https://popplusone.com/collections/kevin-gilbert.
NIEUW
Tangent, The – Was Not
Van het album “Was” (White Knight, 2026)
Naar eigen zeggen kostte het nieuwe The Tangent-album drie jaar om te maken, maar er is wel 67 jaar aan inspiratie in verwerkt. De dubbel-CD “Was” is, niet vreemd voor deze groep, een conceptalbum. Op CD1 stipt groepsleider Andy Tillison in de teksten allerlei politieke gebeurtenissen, films, TV-programma's en zaken uit zijn eigen leven van tot nu toe 67 jaar aan. De ondertitel is dan ook niet voor niets "A Nostalgia". Het gaat om twee nummers van dik 20 minuten met centraal een korte song, “Follow The River”. Niet dat we hier duidelijk alle muziekstijlen van die 7 decennia voorbij horen komen; de twee lange epics laten de nodige verwijzingen te horen naar de grote prognamen uit de jaren zeventig. Zo bevat het titelstuk een bijna-quote uit ELP's “Tarkus” en verwijst een van de terugkerende thema's van “Was Not” naar een melodie uit Yes' “Ritual”. Maar er is ook een disco-getinte passage in “Was Not” te horen en “Follow The River” is nog duidelijker deels disco-geïnspireerd. Sommigen zullen altijd wel kritisch blijven over de wat gemiddelde en grauw klinkende zangstem van Tillison, maar zij kunnen wel hun hart ophalen bij zijn fraaie en behoorlijk virtuoze toetsensolo's met gebruik van 'vintage' geluiden. De als altijd prachtig vloeiende gitaristische kunsten van Luke Machin voegen nog meer luistergenot toe. CD2 is een vrijwel geheel instrumentale suite, getiteld “Ce Que' Était”. Naar eigen zeggen klinkt het resultaat als 'een kettingbotsing met tourbussen van Miles Davis, Frank Zappa, ELP, Hatfield & The North, Roni Size en het London Symphony Orchestra.' Hoewel er met een synthesizer trompet-imitaties worden gedaan en Theo Travis behoorlijk intens spel op saxofoon en andere blaasinstrumenten ten beste geeft, horen wij toch niet niet heel veel jazz, maar toch voornamelijk herkenbare The Tangent-muziek – soms ingetogen maar in enkele langere delen van de suite ook weer met heerlijke solo's van naast Travis ook van opnieuw Tillison en Machin. Wat dat betreft houdt nieuwe bassist John Jowitt zich behoorlijk gedeisd. De drums van Steve Roberts hadden naar onze smaak wel iets warmer mogen klinken. Van “Was” is een deluxe edition te koop met een bonus-album vol outtakes, getiteld “Almost Was” en een tekstboek op handzaam 7”-formaat. Overigens verschijnt dit werk voor het eerst níet meer op InsideOut, dat in de 'liner notes' wel omstandig bedankt wordt voor 20 jaar steun. “Was” is in plaats daarvan uitgebracht door White Knight, bekend van o.a. Tiger Moth Tales. Als je genoten hebt van een eerder conceptueel werk als “Le Sacre Du Travail”, zul je “Was” niet willen missen!
Websites:
https://www.thetangent.org/
https://www.facebook.com/groups/alltangentmembers (Facebook-groep).
LIVE-TIP
Arena – Time Capsule
Van het album “The Theory Of Molecular Inheritance” (Verglas Music, 2022)
Damian Wilson heeft besloten om aan het eind van dit jaar te stoppen als zanger van Arena, zo laat de band in een officieel statement weten. In juli 2020 werd bekendgemaakt dat Wilson bij de door drummer Mick Pointer en toetsenist Clive Nolan geleide band kwam. In 2022 verscheen het studio album “The Theory Of Molecular Inheritance”. De Britse progressieve rockformatie dankt hem voor de tijd samen en voor de energie en voor het talent dat hij de groep bracht. Voor zijn afscheid geeft de band een korte tour met nu nog drie exclusieve optredens in het verschiet: 26 november in de Colos-Saal in Aschaffenburg, 27 november 2026 in Zeche Carl in Essen en tenslotte 28 november in Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Mocht u hier nog naartoe willen: het optreden is uitverkocht. Zeker voor fans in het oosten van het land is het goed om te weten dat er nog wel kaarten zijn voor het Essense concert. Arena laat verder weten bezig te zijn met de voorbereiding van nieuwe muziek en daaropvolgende concerten. Daarbij neemt een oude bekende het vocale stokje weer over: Paul Manzi keert terug. Hij was al te horen op de studio-albums die Arena uitbracht tussen 2010 en 2020, te weten “The Seventh Degree Of Separation“, “The Unquiet Sky“, en “Double Vision“. Of hij nu optreedt voor duizenden mensen in theaters en arena's of voor een festivalpubliek met niets meer dan een akoestische gitaar en een lied, Damian Wilson blijft gedreven door de overtuiging dat muziek mensen verbindt. Afgelopen week was hij nog voor soloshows in het land, in april keert hij terug met the Damian Wilson Legacy.
Websites:
https://www.arenaband.co.uk/
https://www.facebook.com/ArenaBandofficial/
https://www.damian-wilson.net/.
LIVE-TIP / OPENER TWEEDE UUR
McRae, Tom – The Girl Who Falls Down Stairs
Van “All Maps Welcome” (SonyBMG, 2005)
De Britse progressieve singer-songwriter Tom McRae vierde onlangs zijn 25-jarig jubileum als professioneel artiest en is op dit moment op tournee door Europa, waarvoor in Nederland bijzondere, zeg maar gerust gewijde concertlocaties zijn uitgezocht. Zo treedt hij 'as we speak' op deze zondagavond 22 november op in het Stadsklooster in Utrecht en morgen in het Academiehuis van de Grote Kerk in Zwolle. Dinsdag 24 november kun je nog naar de Waalse Kerk in Breda. Ja, want de laatste keer dat we checkten, waren er voor die concerten nog kaarten beschikbaar. Z'n meest recente album is “Étrange Hiver” uit 2024, maar wij gaan vandaag 21 jaar terug in de tijd toen hij z'n derde album “All Maps Are Welcome” mocht uitbrengen voor het grote SonyBMG. Het zal z'n enige echte major release blijken. Het album staat voor kleurrijk gearrangeerde, licht-progressieve toegankelijke singer-songwriterliedjes, zoals het pakkende “The Girl Who Falls Down Stairs”.
Websites:
https://tommcrae.com/
https://www.facebook.com/TomMcRaeMusic/.
ALBUM VAN DE MAAND
Downes Braide Association (DBA) - Wherever You Are Now
Van het album "Trauma" (Spirit Of The Unicorn / Magical Thinker Records, 2026)
'Never change a winning team' zou een perfecte slogan zijn voor studio-album nr. 6 van Downes Braide Association (kortweg DBA), het samenwerkingsverband tussen toetsenist en componist Geoff Downes (Asia, Yes) en zanger, toetsenist en producer Chris Braide. Vanaf 2012 komt zo om de 2 à 3 jaar een album uit van de heren, waarbij de eerste twee nog echt een soort aan The Buggles herinnerende synthpop lieten horen. Met de introductie van een echte ritmesectie en gitaren ontpopte DBA zich echter tot een fijne melodieuze rockband met wel degelijk ook flink wat progrock-trekken. De voorgaande twee albums, “Halcyon Days” (2021) en “Celestial Songs” (2023) hadden een wat pastoraler en mellower karakter maar op het onlangs verschenen "Trauma" combineert een serieuze thematiek (het omgaan met verlies, trauma's en emotionele littekens) aan uiterst opgewekte muziek. Als je wat dieper in de teksten duikt, snap je waarom dat zo is, want de songs gaan juist veel over dat je die emotionele bagage niet als ballast moet ervaren en je er niet door moet lateren belemmeren. We zeiden het al, 'never change a winning team', en inderdaad laten Downes en Braide zich weer bijstaan door de vaste ritmesectie, bestaande uit drummer Ash Soan en bassist Andy Hodge, En daar houdt het niet op, want Marc Almond levert voor alweer de vierde keer een kleine vocale gastbijdrage en de meeste gitaarpartijen zijn wederom van de hand van Dave Bainbridge. Titeltrack “Trauma” is met meer dan 8 minuten lengte één van de langere tracks van het album en kent een moment dat DBA even klinkt als Marillion in de jaren tachtig. “ Do You Remember?” zou in datzelfde decennium bij een concert absoluut het moment zijn waarop de aanstekers in het publiek omhoog gaan, waarbij Bainbridge tegen het eind even mag schitteren. Waarom zou je jouw team ook veranderen als het eigenlijk iedere keer een piekfijn album oplevert, dat altijd vertrouwd klinkt maar nooit als een zoveelste herhalingsoefening aanvoelt? Vanavond de gevoelige, bijna Beatlesque ballade “Wherever You Are Now”, waarmee het album afsluit.
Websites:
https://downesbraide.co.uk/
https://www.facebook.com/downesbraide.
NIEUW
Lori, Nicola - Beyond The Borders
- The Moon Rise
Van "Around The Earth" (eigen beheer, 2026)
Nicola Lori speelde zich bij Xymphonia in de kijker door zijn fraaie gitaar- en fretloze basbijdragen op platen van Stefano Panunzi en Fjieri. Twee jaar geleden bracht hij met "Urban Vision" zijn eerste soloalbum uit. Hierop liet hij zich, net als Panunzi op diens CD's, begeleiden door een grote hoeveelheid musici uit Italië, de V.S. en Engeland, zoals Grice, Andrea Chimenti, Robert Aceto, Colin Edwin en Nicola Alesini. Op de zojuist verschenen opvolger "Around The Earth" heeft Lori het met name op het vocale gebied anders aangepakt. In plaats van verschillende zangers in te schakelen heeft hij op de vijf vocale songs alleen de hulp van John Mitchell ingeroepen. Deze superbedrijvige Brit, die ook veel sologitaarpartijen voor zijn rekening neemt, kennen we uiteraard al van onder meer Lonely Robot, Kino, Frost*, Asia en Arena. Op het eerste gehoor lijken deze stukken Lori's muziek dan ook van de vertrouwde artrock naar neoprog te drijven. Toch blijven de composities, vooral door Alesini's elegante saxofoonsolo's en Lori's duidelijk door Mick Karn beïnvloede fretloze baspartijen, bij nadere beluistering duidelijk in artrocksferen verkeren. Dit wordt nog verstevigd door de vier instrumentale stukken. Van "Around The Earth", waarop overigens ook de vaak met Mitchell werkende Craig Blundell geregeld achter de drumkit plaatsneemt, draaien we eerst in de vorm van "Beyond The Borders" een van die instrumentals, gevolgd door het melancholieke "The Moon Rise", waarop Mitchell beduidend lager zingt dan normaal, waardoor het lied wel wat heeft van het werk van Jakko M. Jakszyk of David Sylvian.
Websites:
https://www.nicolalori.com/
https://nicolalori.bandcamp.com/album/around-the-earth
https://www.facebook.com/nicolalorimusic.
FRANS DRIELUIK
Lazuli – La Belle Noirceur: Proloque
– La Belle Noirceur
– La Belle Noirceur: Epiloque
Van het album “Réponse Incongrue À L'Inéluctable” (eigen beheer, 2009)
“Réponse Incongrue À L'Inéluctable” (“Een Onsamenhangende Reactie Op Het Onvermijdelijke”) is het vierde studioalbum van de Franse progressieve rockband Lazuli. Sinds de oprichting in Zuid-Frankrijk is Lazuli eigenlijk altijd meteen herkenbaar geweest. Niet alleen het instrumentarium (Warr-gitaar, Léode, marimba en mandoline, maar aanvankelijk géén toetsen!) verdient dit predicaat, de muziek die dit bonte gezelschap hiermee maakt is dat wellicht nog meer. De warme, emotierijke stem van Dominique Leonetti, de 'sweeping' solo's op de zelfgebouwde zogenaamde Léode (met een soort glijcontact) van diens broer Claude, gecombineerd met de Franstalige songs waar vaak toch een soort chansongevoel in doorschemerde is altijd een constante. Het type prog van Lazuli was en is daardoor typisch een product van continentaal Europa, wat een welkom alternatief oplevert op de Anglicaanse en Noord-Amerikaanse bekende namen. Wel is het zo dat door wat bezettingswijzigingen na enkele platen de arrangementen toch wat minder eigenzinnig zijn geworden omdat de rol van melodieuze slagwerkinstrumenten geminimaliseerd is en er nu wél toetsen worden bespeeld. Wij gaan terug in de tijd met “Réponse Incongrue À L'Inéluctable” (“Een Onsamenhangende Reactie Op Het Onvermijdelijke”). het vierde studioalbum van Lazuli, dat in 2009 verscheen. Muzikaal levert dit een mengeling op van het melodramatische geluid van Ange met de nodige Mediterrane invloeden (door het veelvuldig gebruik van percussie-instrumenten) en het jarentachtiggeluid van King Crimson, maar dan toegankelijker. Ook zijn, al is het in mindere mate, nog steeds de invloeden van wereldmuziek aanwezig. Het album duurt ruim 47 minuten en bestaat uit negen nummers, waaronder het drieluik “La Belle Noirceur” (“De Prachtige Duisternis”). Dit stuk, bestaande uit een proloog, het hoofdnummer en een epiloog, gaan we beluisteren, waarbij vooral het heftige Léode-spel van Claude Leonetti opvalt, naast de sterke zang van diens broer Dominque.
Websites:
https://lazuli-music.com
https://www.facebook.com/Groupe.LAZULI.
NIEUW
Crossley, Jonathan, David Kollar, Lukas Ligeti - Solace
Van "Solace" (7D Media, 2026)
Voor "Solace" bundelde Jonathan Crossley (gitaar, synthesizergitaar, bas) zijn krachten met twee geroutineerde geestverwanten: de veelvuldig in de Steven Wilson-cirkel opererende David Kollar (gitaar, synthesizers) en drummer Lukas Ligeti, de zoon van de invloedrijke Hongaarse componist die in het begin van zijn lange carrière de avant-garde jazzrockband Kombinat M vormde. Op het openende titelnummer krijgt het trio gezelschap van de Noorse grootheid Arve Henriksen. Gedurende tien minuten volstrekt zich hierin een met synthetische cello- en vioolklanken opgetrokken ambient jazzsymfonie in de beste nu-jazztraditie. Gedempt, vervormd trompetspel mengt zich met cloudguitarflarden en spooky, getokkel met een oed-achtige klank. Pas halverwege dringen zich ritmische patronen op. Eenzelfde, evenwel trompetloze atmosfeer wordt gecreëerd in het acht minuten klokkende "Coda". Subtiele percussie- en basbijdragen en met Ebow-effecten vergelijkbare gitaarfragmenten monden hier uit in een atmosferische, Terje Rypdal-indachtige gitaarsolo. Bij andere nummers draait het meer om moderne jazz of om een Noord Afrikaanse c.q. Indiase vibe die abstract getokkel en nerveuze riffs omlijsten. "Solace" is grotendeels live opgenomen en bevat op basis van gezamenlijke composities gespeelde improvisaties. Misschien niet helemaal geschikt voor Xymphonia, maar het genoemde titelnummer willen we u niet onthouden.
Websites:
https://jonathancrossley.uk/
https://www.facebook.com/people/Jonathan-Crossley/61590295993917/.














