• Zondag 18 oktober 2026 Show No. 1734

    BIJNA 40 JAAR / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
    Rush – Mission
    Van het album “Hold Your Fire” (Anthem / Mercury, 1987)

    Rush is momenteel op tournee door de Verenigde Staten en zal volgend jaar ook Europa aandoen, onder andere de Ziggo Dome op 23 februari. De berichten van diegenen die al concerten hebben bezocht zijn meer dan enthousiast; nieuwe drummer Anika Nilles wordt met open armen ontvangen en blijkt helemaal op haar plek in de band. We keren vanavond terug naar een plaat die alweer bijna 40 jaar op de teller heeft: “Hold Your Fire”. Na het succes van “Power Windows” haalde het Canadese trio hiermee wederom een top 10-notering in de Billboard 100. Naast de ballad “Time Stands Still” (met een verrassende gastrol voor Aimee Mann!) is het nummer “Mission” een van de hoogtepunten, met misschien wel een van Neil Pearts mooiste teksten, gezet op een fraaie zanglijn van Geddy Lee. Over Peart gesproken: sinds kort is op videostreamingkanalen gratis de meeslepende documentaire “No One's Disciple” over de 6 jaar geleden veel te vroeg overleden drummer/tekstschrijver te bekijken, met medewerking van o.a. de drummers Stewart Copeland, Gavin Harrison, Chad Smith, Danny Carey en Duane Perry die allen een warme vriendschap met Peart onderhielden. Maar dit is zoveel meer dan de zoveelste 'talking heads'-docu: echt een kijktip. Dit, samen met het naderende 40-jarige jubileum van “Hold Your Fire”, is een mooie gelegenheid om “Mission” weer eens te draaien.
    Websites:
    https://www.rush.com/
    https://www.facebook.com/rushtheband/
    Neil Peart – No One's Disciple op YouTube:.

    NIEUW
    Downes Braide Association (DBA) - Trauma
    - Do You Remember?
    Van het album "Trauma" (Spirit Of The Unicorn / Magical Thinker Records, 2026)

    'Never change a winning team' zou een perfecte slogan zijn voor studio-album nr. 6 van Downes Braide Association (kortweg DBA), het samenwerkingsverband tussen toetsenist en componist Geoff Downes (Asia, Yes) en zanger, toetsenist en producer Chris Braide. Vanaf 2012 komt zo om de 2 à 3 jaar een album uit van de heren, waarbij de eerste twee nog echt een soort aan The Buggles herinnerende synthpop lieten horen. Met de introductie van een echte ritmesectie en gitaren ontpopte DBA zich echter tot een fijne melodieuze rockband met wel degelijk ook flink wat progrock-trekken. De voorgaande twee albums, “Halcyon Days” (2021) en “Celestial Songs” (2023) hadden een wat pastoraler en mellower karakter maar op het onlangs verschenen "Trauma" combineert een serieuze thematiek (het omgaan met verlies, trauma's en emotionele littekens) aan uiterst opgewekte muziek. Als je wat dieper in de teksten duikt, snap je waarom dat zo is, want de songs gaan juist veel over dat je die emotionele bagage niet als ballast moet ervaren en je er niet door moet lateren belemmeren. We zeiden het al, 'never change a winning team', en inderdaad laten Downes en Braide zich weer bijstaan door de vaste ritmesectie, bestaande uit drummer Ash Soan en bassist Andy Hodge, En daar houdt het niet op, want Marc Almond levert voor alweer de vierde keer een kleine vocale gastbijdrage en de meeste gitaarpartijen zijn wederom van de hand van Dave Bainbridge. Titeltrack “Trauma” is met meer dan 8 minuten lengte één van de langere tracks van het album en kent een moment dat DBA even klinkt als Marillion in de jaren tachtig. “ Do You Remember?” zou in datzelfde decennium bij een concert absoluut het moment zijn waarop de aanstekers in het publiek omhoog gaan, waarbij Bainbridge tegen het eind even mag schitteren. Waarom zou je jouw team ook veranderen als het eigenlijk iedere keer een piekfijn album oplevert, dat altijd vertrouwd klinkt maar nooit als een zoveelste herhalingsoefening aanvoelt? Een aanrader voor de liefhebber van melodieuze rock en lichte prog.
    Websites:
    https://downesbraide.co.uk/
    https://www.facebook.com/downesbraide.

    NIEUW
    Sad Lovers & Giants - Asylum Town
    - Astolat
    Van het album "The Weight Of Forgotten Dreams" (Voight Kampf Records, 2026)

    De naam Sad Lovers & Giants is voor deze in 1980 in het Engelse Watford opgerichte groep raak gekozen. Al sinds debuut "Epic Garden Music" uit 1982 weerklinkt melancholieke, aanvankelijk in new wave gewortelde rock, met gedragen zang, ijle gitaarlijnen en subtiele keyboardakkoorden. In de beginjaren wilde een saxofoonsolo daar overigens nog wel eens doorheen scheuren. De band heeft daarnaast een geschiedenis van vallen en opstaan. Zo is het onlangs verschenen "The Weight Of Forgotten Dreams" de opvolger van "Mission Creep" uit 2018. Tussendoor waren er overigens wel de nodige optredens, waarbij ook Nederland werd aangedaan. Een andere link met Nederland is de documentaire die in de maak is. Regisseur is namelijk Marc Waltman van de Stichting Opposite Direction, die ook verantwoordelijk was voor de film "Walking In The Opposite Direction" over The Sound-frontman Adrian Borland. Voor die film uitkomt raden we dit nieuwe werkstuk van Sad Lovers & Giants aan in de vorm van de nummers "Asylum Town" en "Astolat".
    Websites:
    https://sadloversandgiants.co.uk/
    https://www.facebook.com/sadloversandgiants/
    Kickstarter.com Sad-lovers-and-giants-documentary
    Kickstarter-website over documentaire (recent interview).

    NIEUW
    Pure Reason Revolution – Terrifying Angels
    Van het album “Terrifying Angels” (InsideOut/Sony Music, 2026)

    Toen we iets meer dan twee jaar geleden muziek draaiden van het destijds net verschenen “Coming Up To Consciousness” meldden we het al: stilistisch kun je met Pure Reason Revolution al sinds het 20 jaar geleden verschenen debuut “The Dark Third” alle kanten op. We noteerden in het verleden de stijlen rock, pop, dance, gothic en metal... Op het nu verschenen zevende studio-album “Terrifying Angels” lijkt de groep rond oprichter Jon Courtney gekozen te hebben voor een harde, donkere, metalgerichte aanpak. De eerste drie compacte songs denderen met flinke vaart over de luisteraar heen en nét voordat sommige progliefhebbers misschien zouden afhaken is daar het vierde stuk: het meer dan twaalf minuten lange titelnummer. Na sfeertekenende openingsgeluiden ontvouwt zich in eerste instantie een stijl die verwijst naar Pink Floyds “Echoes” inclusief glijdende gitaartonen en warme Hammond-akkoorden. Nadat er toch een overgang is naar een meer uptempo, vet en metalgetint tussenstuk keren we weer terug naar meer weidse proggy sferen en is er zelfs ruimte voor een synthesizersolo met een Moog-achtig geluid. De volgende twee songs zijn weer compact: eerst gaan we weer meer de metalkant op met “Runination Ruin” om met “Below Radiance” juist heel ingetogen, deels haast ambientesk tot rust te komen rond een Satie-achtig pianothema. Slotstuk “Hold Your Wrath” is met bijna 15 minuten de langste compositie en weer van het wervelende en afwisselende soort à la het titelnummer. Kortom: door de breed uiteenlopende stilistische verkenningen zullen velen niet alle kanten van “Terrifying Angels” kunnen waarderen, maar luister als argeloze verkenner vooral verder dan alleen de openingstrits, want anders heb je een verre van volledig beeld over wat Pure Reason Revolution allemaal vermag.
    Websites:
    https://www.purereasonrevolutionofficial.com/
    https://www.facebook.com/purereasonrevolution.

    ACTUEEL / LIVE-TIP
    Nightwish – Lanternlight
    Van het album “Yesterwynde” (Nuclear Blast, 2024)

    Nightwish neemt afscheid van zangeres Floor Jansen. De Finse supersterren van de symfonische metalband Nightwish noemen de scheiding 'het einde van een werkelijk geweldige reis' en voegen eraan toe dat ze volgend jaar weer de studio in zullen duiken (met dus een nog te introduceren nieuwe frontvrouw). De voormalige After Forever-zangeres sloot zich in 2012 aan bij Nightwish, dat op dat moment bezig was met de wereldtournee ter promotie van het album “Imaginaerum”. Ze verving de tweede zangeres van de band, Anette Olzon, die op haar beurt de vervangster was van de oorspronkelijke zangeres Tarja Turunen. Jansen werd kort daarna een volwaardig groepslid en was te horen op “Endless Forms Most Beautiful” (2015), “Human :||: Nature” (2020) en “Yesterwynde” (2024). Jansen zegt er zelf over op haar website: 'Eindes creëren weer nieuwe beginpunten, en hoewel het een moeilijke beslissing was, geloof ik dat er een mooie muzikale reis voor me ligt. Ik nodig jullie uit om me op dit pad te volgen, zoals jullie dat ook in al die geweldige jaren ervoor hebben gedaan. Bedankt voor jullie steun tijdens de ups en downs van het leven. Mijn solocarrière krijgt nu al mijn aandacht en geeft mijn nieuwe album “Hytress” (uit in januari 2027) en de tournee alle ruimte om te groeien. Ik hoop jullie in de nabije toekomst weer op tournee te zien. Met liefde en respect, Floor'. We kunnen Jansen op 30 oktober al aanschouwen in de Oosterpoort in Groningen en een dag later in Paradiso, Amsterdam. We gaan nu luisteren naar een passend lied gezien Jansens afscheid: “Lanternlight”, het slotnummer van het recentste Nightwish-album “Yesterwynde”.
    Websites:
    https://www.nightwish.com/
    https://www.facebook.com/nightwish/
    www.floorjansen.com News Nightwish and Floor Jansen part ways
    https://www.facebook.com/floorjansen.singer/.

    NIEUW (ietwat verlaat) / LIVE-TIP
    ORBI – Supremacy
    Van “The Age Of Greed” (eigen beheer, 2026)

    Aanstaande zaterdag, 24 oktober, treedt ORBI op in het Muziekcentrum in Enschede. Deze groep hebben we wel al eens eerder in de concertagendarubriek genoemd, maar het debuut uit 2019, waarvan de titel “The Oscillating Revenge Of The Background Instruments” verraadt waar de letters van de groepsnaam voor staan, hebben we destijds laten passeren. Toch zou je zeggen dat een groep die klassieke kamermuziek kruist met stevige rock en zelfs metal nou juist échte prog maakt. Vandaar alsnog verlate aandacht voor deze kamermuziek-rockgroep, 5 maanden nadat het tweede album “The Age Of Greed” verscheen. Fagottist Bram van Sambeek en contrabassist Rick Stotijn zijn grote namen de internationale klassieke wereld, maar deze mid-veertigers zijn ook opgegroeid met Metallica, Muse en Dream Theater, om maar wat te noemen. Slagwerker Marijn Korff de Gidts is ook klassiek opgeleid en beweegt zich ook graag in diverse muzikale werelden. Organist Sven 'Hammond' Figee kennen we van soul, rock en funk maar vooral sinds hij meewerkt aan Podium Klassiek weten we dat hij meer muzikale liefdes heeft. Deze bijzondere instrumtale samenstelling waagt zich op “The Age Of Greed” enerzijds aan werken van Mahler en Wagner, om via Morricone ook songs van The Doors, Muse, Dream Theater en ja zelfs het harde Avenged Sevenfold onder handen te nemen. Dat gaat vast op zaterdag 24 oktober in Enschede nog meer vlammen dan op plaat. Wij gaan luisteren naar de ORBI-versie van “Supremacy” van Muse. Dat Britse trio treedt overigens op 29 en 30 november op in de Ziggo Dome in Amsterdam, dan weet u dat!
    Websites:
    http://www.orbimusic.com/ (geen https, dus geen beveiligde verbinding!)
    https://www.facebook.com/people/ORBI
    Dit nummer op YouTube:.

    ALBUM VAN DE MAAND
    A Liquid Landscape – Raven Song (Part I)
    – Raven Song (Part II)
    Van het album “Rogue Planet” (Glassville Records, 2026)

    Na een pauze van bijna tien jaar is A Liquid Landscape terug met nieuwe muziek. Het derde bandalbum heet “Rogue Planet” en is vier maanden geleden verschenen via Glassville Records. De basis voor de band werd in 1999 gelegd door de broers Niels en Robert van Dam, respectievelijk lead- en basgitarist, samen met zanger/gitarist Fons Herder. Na onder verschillende namen en met verschillende drummers te hebben gewerkt, voegde Coen Speelman zich in 2007 bij de band en uiteindelijk werd in 2009 de naam A Liquid Landscape aangenomen. Debuut-EP “Long Lost Traveler” werd nog datzelfde jaar in eigen beheer uitgebracht, wat al snel leidde tot een contract bij Glassville Records. Bij dat label verschenen vervolgens ”Nightingale Express” (2012) en “The Largest Fire Known To Man” (2014) plus de EP “Stories Left Untold” (2016). De band trad ook veelvuldig live op, zowel in Nederland als in het buitenland, als support act voor o.a. Anathema, Karnivool, Soen, Thrice, Riverside en Crippled Black Phoenix. Toen werd het stil, al liet frontman Fons Herder van zich horen middels de groep Inhalo. Maar nu is het weer tijd voor A Liquid Landscape! Muzikaal gezien is “Rogue Planet” een voortzetting van de artrockmix die het eerdere werk liet horen, maar Rogue Planet leunt zwaarder op de alternatieve rock van rond de eeuwwisseling. Dit album is een waarschuwing, een flirt met de ondergang en een sprankje hoop voor de gedesillusioneerden, aldus A Liquid Landscape. Op 20 november is de groep te aanschouwen in De Gelderlandfabriek in Culemborg en op 9 januari, samen met Hackberry en Perfect Storm in Vera, Groningen. Deze week hebben we het beide delen van “Raven Song” geselecteerd.
    Websites:
    https://aliquidlandscape.nl/
    Facebook.

    IN MEMORIAM: David Surkamp
    Pavlov’s Dog – Episode
    Van het album “Pampered Menial” (Columbia, 1975)

    David Surkamp is dinsdag 13 oktober gestorven. Hij was hét gezicht maar vooral die unieke stem van Pavlov’s Dog. Zijn hoge vocalen met flinke vibratie was altijd een kwestie van 'love or hate'. Midden jaren 70 ontwikkelde de groep uit St. Louis, Missouri zich tot een echte cultband met een aardige following. Met het succes van debuut “Pampered Menial” (1975), dat nog steeds beschouwd wordt als een cultklassieker en het een jaar later daarop volgende “At The Sound Of The Bell” was de band goed op weg. Helaas besloot de platenmaatschappij de stekker eruit te trekken omdat de platen toch te weinig verkochten, dat terwijl een derde album al klaar was. In 1990 werd Pavlov’s Dog nieuw leven ingeblazen en verscheen er een album, maar vervolgens duurde het tot 2004 eer er echt weer met grote regelmaat werd opgetreden (onder andere op Arrow Classic Rock in Winterswijk) en er af en toe nieuw studiowerk werd uitgebracht. Ook het 'verloren' album dat eind jaren 70 voltooid was, verscheen uiteindelijk in 2007. Vorig jaar verscheen nog het sterke “Wonderlust” en daarmee werd tot eind vorig jaar ook nog getourd door Europa. Eerder dat jaar was Pavlov's Dog ook al op tour om het 50-jarige jubileum van het debuut te vieren, met een nog altijd sterke Surkamp, de man met die unieke stem. Helaas had Surkamp vorig jaar al flink wat klappen te verduren gekregen. In juni overleed David Hamilton met wie hij de band oprichtte en die nu juist teruggekeerd was in de line-up ter ere van het gouden jubileum. In november 2025 overleed zijn vrouw Sara, tevens bandlid, op 72-jarige leeftijd. David Surkamp is zelf 73 jaar geworden. (licht aangepaste brontekst van Maxazine)
    Foto: David Surkamp met Pavlov's Dog op Arrow Rock Festival, Lichtenvoorde 2006
    Websites:
    https://www.davidsurkamp.com/
    https://www.facebook.com/pavlovsdogband.

    NIEUW (sterk verlaat)
    Days Between Stations - Being
    Van het album "Perpetual Motion Machines (Music For A Film)" (eigen beheer, 2024)

    Al vanaf het titelloze debuut uit 2007 hebben we bij Xymphonia Days Between Stations een warm hart toegedragen. Album nummer 3, "Giants", kozen we in november 2020 zelfs tot ons album van de maand. Het is dan ook vreemd dat opvolger "Perpetual Motion Machines (Music For A Film)" uit 2024 ons min of meer is ontgaan. Nu is dit ook wel een afwijkende plaat in de discografie van de band rond Oscar Fuentes Bills en Sepand Samzadeh. De eerste drie CD's van deze multi-instrumentalisten uit de V.S. bevatten namelijk pure symfonische rock, waarbij het duo vanaf "In Extremis" uit 2013 hulp kreeg van enkele grootheden uit de progressieve rockscene. Zo verleenden Peter Banks, Billy Sherwood, Rick Wakeman, Colin Moulding en Durga McBroom hun medewerking. Op de laatste plaat is alleen McBroom nog van de partij en wel in het afsluitende "Being". Op zich is dat niet vreemd, aangezien de bandleiders met dit album een totaal ander pad wilden verkennen. Zoals de titel al doet vermoeden is de muziek filmisch, ingetogen, terwijl van rock zelden sprake is. Piano, accordeon en percussie overheersen vooral het eerste gedeelte van de schijf. Pas halverwege horen we de eerste serieuze gitaarsolo. Het afsluitende "Being" is dan ook - mede door de lengte van bijna negen minuten - een buitenbeentje, maar wel een erg fraaie. Vandaar met enige vertraging aandacht voor de meest recente werkstuk van Days Between Station in de vorm van dit nummer.
    Websites:
    https://www.daysbetweenstations.com/
    https://daysbetweenstations.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/DaysBetweenStations.

    HET IS STIL ROND... / ZWANENZANG?
    Malady - Dyadi
    Van het album “Ainavihantaa” (Svart Records, 2021)

    Tussen 2015 en 2021 bracht de Finse band Malady een drietal albums uit, gevuld met sterke retro-getinte progrock met hints richting vroege Pink Floyd en King Crimson maar ook naar de Canterbury Scene. Op de eerste twee albums diende gitarist Tony Björkman de ronkende orgel- en andere toetsenpartijen van Ville Rohiola van repliek. Op het vervolgens verschenen “Ainavihantaa” (2021) was hij niet meer van de partij en werd de vrijgekomen ruimte wat meer ingenomen door saxofonist/klarinettist Taavi Heikkilä en vooral door toetsenist Ville Rohiola. Over een hypnotiserende groove van de ritmesectie legt laatstgenoemde in “Dyadi” een kamerbreed Mellotron-tapijt neer, waarover de blaasinstrumenten wervelen en Babak Issabeigloo met zijn gitaar het hoofdthema dubbelt. Helaas is het na een laatste optreden in maart 2023 angstvallig stil geworden rondom Malady, hoewel de individuele leden zo te zien nog wel in diverse bands actief zijn.
    Websites:
    https://maladyband.bandcamp.com/album/ainavihantaa
    https://www.facebook.com/maladyband/.

    DESTIJDS GEMIST
    Echofield – Epic
    Van het album “Echofield” (Headstrong Music, 2023)

    Het uit Braunschweig afkomstige Echofield timmert lokaal al een tijd aan de weg. Wij hadden echter nog niet van de band gehoord. Gitarist Christian Schweyda is de drijvende kracht achter de band die initieel als kwartet begon maar al snel als trio verder ging. Drummer Boris Borreck is de andere vaste waarde. In 2023 verscheen het naar de groep vernoemde debuut, waarop Schweyda naast gitaar ook toetsen beroert en Michael Schmidt basgitaar speelt. Onlangs vond de Duitse groep overigens een vaste nieuwe bassist. Echofield maakt neo-prog zoals we van veel huidige Duitse bands gewend zijn: geënt op de Marillion-school en zeker ook met stilistische verwantschap met bijvoorbeeld Sylvan. Officieel staat het debuut overigens te boek als EP maar met vier nummers die allen rond of net boven de 10 minuten klokken wordt gewoon een albumlengte van drie kwartier gehaald. We hebben gekozen voor de tweede mini-epic op de plaat, toepasselijk “Epic” getiteld.
    Websites:
    https://www.facebook.com/TheEchofield
    https://www.headstrong-music.rocks/artist/echofield/.