• Zondag 10 Mei 2026 Show No. 1711

    NIEUW (verlaat) / A.O.R.
    Streetlight - Long Distance Runner
    Van het album “Night Vision” (Frontiers, 2025)

    Streetlight is een melodische rockband uit Jönköping, Zweden. De band blijft trouw aan het AOR-genre: pakkende melodieën en refreinen in de stijl van bands als Journey, Toto en Kansas. Het debuut “Ignition" uit 2023 heeft Streetlight over de hele wereld fans opgeleverd en ook de albumrecensies waren lovend. De muziek van Streetlight is melodisch en op gitaar gebaseerd met een sound die je doet denken aan de hoogtijdagen van AOR. Vorig jaar verscheen het tweede album “Night Vision”. Het debuutalbum liet de wereld zien dat Streetlight een band is om rekening mee te houden en met "Night Vision" consolideren deze Zweden hun stijl, middels songs met kenmerkende melodieën en pakkende refreinen. De sound bevat nog steeds elementen die we ook terugvinden in de klassiekers uit het AOR-genre, maar dan wel verpakt in hun eigen, eigentijdse stijl van 2025.
    Websites:
    https://streetlighttheband.com/
    https://www.facebook.com/streetlighttheband/ .

    NIEUW
    Amos, Tori – St. Teresa
    Van “In Times Of Dragons” (Fontana / Universal, 2026)

    Tori Amos heeft er net enkele optredens in Carré opzitten maar vlak erná pas verschijnt haar nieuwe album. Dit “In Times Of Dragons” is als we goed geteld hebben haar 17de reguliere studioalbum, geteld vanaf “Little Earthquakes”, waarmee ze in 1992 als vaak met Kate Bush vergeleken talent doorbrak. Niet al haar albums maakten sindsdien even diepe indruk, maar “In Times Of Dragons” is toch wel een bijzondere. Het is een meer dan 5 kwartier lang conceptalbum of, zoals ze het zelf formuleert 'a metaphorical story about the fight for Democracy over Tyranny, reflecting the current abhorrent non accidental burning down of democracy in real time by the ‘Dictator believing Lizard Demons’ in their usurpation of America.'. We waren de laatste jaren al gewend geraakt aan haar wat lager geworden stem. De emotionele expressiviteit is er nog wel, maar voelt anders aan. Ze klinkt nu wat raadselachtiger. Vaker dan voorheen is haar trouwe Bösendorfer-vleugel niet het lead-instrument, in ruil voor soms haast onheilspellende synthesizersferen. Die elementen maken dat deze songs echt onder de huid gaan kruipen. Vooral ook als je een van de gelukkigen was die via de SDE Shop beslag wist te leggen op een unieke Blu-ray-editie met Dolby 5.1- en Atmos-mix. Nummers als “Flood” of het bij haast naar ambient neigende slot “23 Peaks” omringen je met een aangename muzikale sferenmist (waarop uiteindelijk een kerkorgel opduikt). Haar trouwe ritmische ondersteuner Matt Chamberlain past zich goed aan op het muzikale materiaal, waarbij hij zich soms beperkt tot ingetogen ritmeprogrammering in plaats van echte drums, die soms de sfeer maar zouden breken. Mark Hawley draagt hier met subtiel ingehouden gitaarwerk aan bij, zoals goed naar voren komt in “St. Teresa”. Voor wie haar in Amsterdam gemist heeft: Amos is deze week nog in Europa, o.a. in Hamburg en Bremen.
    Websites:
    https://toriamos.com/
    https://www.facebook.com/toriamos.

    NIEUW
    We Stood Like Kings - The Land Of Toys
    - Dead Blue Fairy
    Van het album "Pinocchio" (Kapitän Platte, 2026)

    We Stood Like Kings bracht sinds 2014 een serie albums uit die fungeerden als alternatieve filmsoundtrack. Daarop volgde in 2023 "Away", met daadwerkelijk originele filmmuziek. Nu, iets meer dan drie jaar later, vindt de Belgische groep het tijd voor wat anders. Om te beginnen is het nu verschenen “Pinocchio” geen (alternatieve) soundtrack, maar een conceptalbum. Dé grote wijziging zit 'm echter in de muziek. We kenden de groep van klassiek getinte, traag opbouwende postrock, die door de inbreng van pianist Judith Hoorens een muzikaal niveau bereikte die binnen het genoemde genre zelden wordt geëvenaard. Op "Pinocchio" wordt nu behoorlijk zwaar van leer getrokken: er wordt niet meer aan trage opbouw gedaan; de muziek dondert gelijk vol gas uit de speakers met zware gitaarriffs. We Stood Like Kings 2.0, want zo typeert de band de wijziging, neemt daar mee een risico maar dat pakt wonderwel goed uit. Muzikaal doet het ons daarbij een beetje denken aan Monkey3, maar daar waar die Zwitserse band instrumentale metal met spacy klanken combineert, doet We Stood Like Kings dat dus met klassieke invloeden. Het resulteert wat ons betreft in het sterkste album in de discografie van We Stood Like Kings tot nu toe.
    Websites:
    https://www.westoodlikekings.com/
    https://www.facebook.com/westoodlikekings/
    https://wslk.bandcamp.com/album/pinocchio .

    ACTUEEL / (OP)NIEUW
    Refestramus - The Cossack's Dream (featuring Joe Deninzon)
    Van "Morri’s Rock Boutique" (Melodic Revolution Records, 2026)

    In maart draaiden we nieuwe muziek van Refestramus. Deze band uit de V.S. werd opgericht in 2020 door de progressieve rockdrummer Derek Ferguson en internetradiomaker/technicus Ian Beabout. Samen met onder andere multi-instrumentalist Jerry King werd een jaar later gedebuteerd met "Decoupage". Inmiddels is men, na vijf singles, een EP, het in 2024 verschenen "Intouríst" en enkele bezettingswisselingen, aanbeland bij "Morri’s Rock Boutique". Belangrijkste nieuwkomers daarop zijn de smaakmakers van Potter’s Daughter en Octarine Sky: zangeres/toetseniste Dyanne Potter Voegtlin en multi-instrumentalist/zanger Jan Christiana Voegtlin. Daarnaast bevatten diverse tracks bijdragen van gastvocalisten en -musici, inclusief prog-iconen als violist Joe Deninzon (Kansas), saxofonist David Jackson (Van Der Graaf Generator) en gitarist Rick Witkowski (Crack The Sky). De eclectische doch melodieuze rock schiet alle kanten op. Rockende, typische AOR-kenmerken worden opgevolgd door progressieve rockbreaks, Yes- en Queen-achtige meerstemmige vocalen en poppy refreinen. Potters klinkt in de hoge passages overigens als Nikki Squire (Esquire), wat zeker in de hardrockende passages een aan Heart verwante sound oplevert. De band voelt zich trouwens zelf verwant met onder meer Sparks en de momenteel hippe Miley Cyrus en The Last Dinner Party. De reden dat we nu weer een nummer van deze CD draaien is dat Ian Beabout op het Progressive Ears-forum een 30 minuten durende clip heeft gepost, met daarin een deel van een live-show en interviews met de belangrijkste bandleden. Leuk detail van het concert is dat naast Steven Wilson- en Flame Dream-gitarist Alex Hutchings ook David Jackson een prominente plek inneemt, waarbij hij geregeld op zijn befaamde manier met twee saxofoons tegelijk soleert. Aangezien er op de plaat echter maar één nummer met hem staat, draaien wij het op een Russische traditional gebaseerde "The Cossack's Dream" featuring Joe Deninzon.
    Websites:
    https://refestramus.com/
    https://www.facebook.com/refestramus
    https://refestramus.bandcamp.com/album/morri-s-rock-boutique
    https://www.youtube.com/watch?v=S3Hz03xU4C8 (de genoemde mini-special).

    NIEUW
    Karmamoi – Nothing But (featuring Randy McStine)
    Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)

    Vorige week presenteerden we Tritop, een Italiaanse moderne progband waarover we vertelden dat de muziek soms lichtelijk tegen progmetal aanschuurt. Dat valt ook te zeggen over landgenoot Karmamoi. Hoewel de zaadjes voor beide groepen in 2008 werden gelegd, heeft Karmamoi een flink grotere discografie opgebouwd. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt.
    Websites:
    https://www.karmamoi.it/
    https://karmamoi.bandcamp.com/album/eternal-mistake
    https://www.facebook.com/Karmamoi.

    HET DEBUUT
    Abigail’s Ghost – Love Sounds
    Van het album “Selling Insincerity” (Aesperus Music (= eigen beheer), 2007)

    Abigail's Ghost is een vijfkoppige band, opgericht in de Noord-Amerikaanse staat Louisiana, door Joshua Theriot (leadzang, gitaar) en Kenneth Wilson (basgitaar, achtergrondzang). Beiden bezochten het prestigieuze Berklee College Of Music en bleven daarna via email muzikale ideeën uitwisselen. Dit leidde uiteindelijk tot het formeren van een band, waar ook andere Berklee-alumni voor gevraagd werden. Het debuut "Selling Insincerity" verscheen in 2007 en is grotendeels gebaseerd op het genoemde al eerder geschreven materiaal. Het werd in een week tijd opgenomen in New Orleans en uitgebracht op het eigen label Aesperus Music. De composities gaan uit van een goede mix van keyboardpartijen en samples die samen een fijne sfeer creëren, waarbij de zangmelodieën en gitaarsolo’s het geheel completeren. Wij denken dat “Selling Insincerity” een aanrader is voor fans van Porcupine Tree. Van Abigail’s Ghost verschenen nog twee albums: “D_Letion” in 2009 en “Black Plastic Sun” in 2015. Van het concert dat de groep op Rosfest (ofwel het Rites Of Spring Festival) gaf werd in 2009 een DVD-registratie uitgebracht. In onze onregelmatig opduikende rubriek 'Het Debuut' richten we ons nu op “Selling Insincerity” met het nummer “Love Sounds”.
    Websites:
    https://www.facebook.com/abigailsghost/
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=4343 .

    NIEUW (verlaat) / LIVE-TIP / BAROKPOP
    Florence + The Machine – Kraken
    Van het album “Everybody Scream” (Republic Records / Polydor, 2025)

    “Everybody Scream” is het op 31 oktober vorig jaar verschenen zesde studioalbum van Florence + Machine. Die datum was, met deze albumtitel, goed gekozen: dat was namelijk de dag van Halloween! Na een ernstige gezondheidscrisis (een spoedoperatie redde haar leven) keerde de Britse zangeres Florence Welch terug met een album dat hoorbaar uit de diepte komt. Achteraf bleek dat ze een buitenbaarmoedelijke zwangerschap heeft gehad (twee nummers van het album gaan hier expliciet over). Florence + The Machine maakt sinds de debuutplaat “Lungs” meeslepende barokpop vol drums en harpen. Welch' theatrale manier van zingen wordt verpakt in grootse arrangementen, waarbij niet gekeken wordt op een koor, orkest of bak galm meer of minder. Het album klinkt indrukwekkend, soms haast euforisch. Maar er is ook plaats voor ingetogenheid en kwetsbaarheid. Wie Florence + The Machine dit jaar live wil zien, dient het festival Down The Rabbit Hole te bezoeken, dat van 3 t/m 5 juli plaats vindt op de Groene Heuvels in Beuningen.
    Websites:
    https://florenceandthemachine.net/
    https://www.facebook.com/florenceandthemachine .

    ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
    Esthesis – The Frame
    Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

    “Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. Deze week hebben we gekozen voor “The Frame”.
    Websites:
    https://www.esthesismusic.com/
    https://www.youtube.com/c/esthesismusic
    https://www.facebook.com/esthesismusic/
    https://www.instagram.com/esthesismusic/.

    AOR VAN EIGEN BODEM
    Peters, Maarten & The Dream - Sometimes
    Van "Burn Your Boats" (Dureco, 1987)

    In 1985 verliet gitarist/zanger Maarten Peters de Frank Boeijen Groep. Hij vormde vervolgens Maarten Peters & The Dream, waarmee hij twee albums maakte: "Hunting The Queenbee" (1986) en "Burn Your Boats" (1987). Ook maakte hij twee échte solo-albums, die verschenen in 1989 en 1991. Daarna richtte hij zich vooral op het schrijven van songs voor andere artiesten, met name ook voor zijn partner, zangeres Margriet Eshuijs. Met Maarten Peters & The Dream maakte hij prima in het gehoor liggende melodieuze rock, waarvan je zou verwachten dat het succes had moeten vinden maar helaas bleven de meeste singles hangen in de tipparade. De ballade “Sometimes” is een van de betere songs op het tweede album "Burn Your Boats". De mooie gitaarsolo van Bert Meulendijk had wat ons betreft wel wat nadrukkelijker in de mix naar voren mogen komen.
    Websites:
    https://www.facebook.com/maarten.peters.14/
    https://soundcloud.com/maarten-peters-official .

    IN MEMORIAM: Alex Ligertwood
    Sancious & Tone, David - Matter Of Time
    Van "True Stories" (Arista, 1978 / BGO, 2016)

    Afgelopen week bereikte ons het nieuws dat Alex Ligertwood 30 april j.l. overleden is. De in Glasgow geboren zanger kreeg vooral bekendheid toen hij in 1979 Greg Walker verving in Santana. Met onderbrekingen zou hij zo'n 16 jaar voor de gitarist werken. Eind jaren zestig richtte hij met enkele Britten in Italië de beatrockband Sopworth Camel op, later herdoopt tot Camel, overigens niet te verwarren met de symfonische rockband met diezelfde naam die in 1971 werd gevormd. Een van de eerste professionele band waarin hij zong was Brian Auger's Oblivion Express, waarmee hij vanaf 1971 singles en LP's opnam. Daarvoor had hij trouwens ook al in de Jeff Beck Band gezeten. Voordat hij met Santana furore maakte was zijn stem al op menig album te beluisteren. Zo was hij kortstondig lid van David Sancious & Tone, waarmee hij in 1978 de plaat "True Stories" maakte. Verder is hij te horen op platen van onder anderen (Dixie) Dregs (inclusief soloalbums van bandleden), Billy Squire, Andy Pratt, Carly Simon, David Garfield en Glenn Hughes. De meest bekende song waaraan hij meewerkte is ongetwijfeld "Winning" van Santana's "Zebop". De afgelopen jaren tourde hij veelvuldig met de tributeband The Magic Of Santana en was daarmee ook in Hengelo te aanschouwen. Ter herinnering van de 79 jaar geworden Ligertwood draaien wij echter "Matter Of Time" van het genoemde "True Stories" van David Sancious & Tone.
    Websites:
    https://web.archive.org/web/20030401125608/http://www.alexligertwood.com/site/ligertwood.html
    https://www.westcoast.dk/artists/l/alex-ligertwood/
    https://www.facebook.com/magicsantana
    https://www.therealdavidsancious.com/
    https://www.facebook.com/therealdavidsancious/ .

    KLASSIEK(KER) / MONUMENT
    Williamson, Harry & Anthony Phillips – Tarka – Movement 2
    Van “Tarka” (PRT, 1988 / Blueprint/Voiceprint, 1996)

    We weten dat Anthony Phillips een veelzijdig muzikant is, veelvuldig geroemd om zijn akoestischegitaarspel en natuurlijk als een van de medeoprichters Genesis, waarbij hij een aanzienlijke rol had in het vormgeven van het bandgeluid. Sinds 1968 werkte Phillips al samen met Harry Williamson: ook een begaafd muzikant (en vooral ook gitarist), met name bekend om zijn medewerking aan veel aan Gong gelieerde projecten. Na Phillips' vertrek uit Genesis werd de samenwerkeng versterkt en in de zomer van 1971 begon het duo te werken aan de ambitieuze “The Gypsy Suite”. Jong en onbezonnen sloegen de heren een aanbod voor een platendeal met een klein label af in de hoop dat er wat beters op hun pad kwam. Dit mocht niet zo zijn. Wel werkte het tweetal door aan nieuwe muziek en al in 1976 is er een nieuwe suite, gebaseerd op het boek “Tarka The Otter” van Henry Williamson, Harry’s vader. De heren kregen de kans om een eerste versie op te nemen met het London Philharmonic Orchestra die in 1981 alleen op cassette verscheen. Pas in 1988 kwam er een volwaardige uitgave via het label PRT op zowel LP als CD. Dit betrof een nieuwe opname, deze keer met het National Philharmonic Orchestra. Het is een indrukwekkend werkstuk waarbij de orkestratie duidelijk de hand van Phillips verraadt. PRT ging echter snel na de release ter ziele, maar in 1996 kwam het Blueprint-label van Voiceprint met een nieuwe editie, die nog wat extra muziek bevat. De originele demoversie uit 1975 was in 1995 ook al uitgebracht, op een CD met de titel “Gypsy Suite” waar ook het eerder geschreven titelstuk op te vinden is. Hierop spelen Williamson en Phillips alle instrumenten zelf. Dit geeft een mooi kijkje in het ontstaan van het werkstuk en je hoort ook duidelijk een parallel met heel vroeg werk van Genesis, wat nog weer een bevestiging is van de invloed die Phillips hierop had. We hebben gekozen voor de tweede “Movement”, waar zo nu en dan een naar “Trespass” terug te leiden sfeer doorschemert.
    Websites:
    http://www.anthonyphillips.co.uk/
    https://www.facebook.com/AnthonyPhillipsOfficial
    https://springstudio.com.au/about-harry/
    https://www.facebook.com/springstudioOz/ ">https://www.facebook.com/therealdavidsancious/ .