Zondag 4 oktober 2026 Show No. 1732
NIEUW
Wakeman, Rick & The English Rock Ensemble – Noctis Labyrinthus
– Bowie's Vision
Van het album “Return To The Red Planet” (Madfish, 2026)
Zoals er in 1999 een “Return To The Centre Of The Earth” verscheen, als vervolg op Rick Wakemans succesvolle tweede solo-album “Journey To The Centre Of The Earth” dat een kwart eeuw daarvoor het licht zag, is er nu “Return To The Red Planet”, al komt de Britse keyboardwizard hier nu al zes jaar na “The Red Planet” mee. Er is een versie met naast een CD ook een Blu-ray beschikbaar met daarop niet alleen een Dolby Atmos- en DTS-mix, maar ook een documentaire met interviews en beelden van de studio-opnamen. Daaruit blijkt dat Wakeman bijzonder enthousiast is over dit opnieuw met The English Rock Ensemble gemaakte vervolg. Alles zat gewoon mee deze keer: een prachtig geoutilleerde studio (Decoy Studios in Woodbridge), constant opborrelende inspiratie en vooral ook een excellerende band. De jonge drummer Adam Falkner is mede debet aan nieuwe energie die sinds enige jaren door de 77-jarige toetsenist/componist en de overige bandleden Lee Pomeroy (bas) en Dave Colquhoun (gitaren) waait. Zangeres Mollie Marriott (ja, inderdaad dochter van Steve) werd hem aangeraden door haar voorgangster Hayley Sanderson, die andere verplichtingen had en haar bijdragen vallen goed in de smaak. Ze zingt o.a. in “Bowie's Vision”, uiteraard een eerbetoon aan de overleden maker van “Life On Mars?”, die veel met Wakeman werkte. Het is het enige stuk dat niet vernoemd is naar een landschap op Mars (want dat is natuurlijk de rode planeet waar dit album over gaat) en heeft een grootse finale van Awakeneske proporties met pompeuze koorzang (uit een kastje, dat dan weer wel). In de surroundmixen word je volledig omringd door die koorsamples. Maar eerst gaan we luisteren naar “Noctis Labyrinthus” waarin Falkner zijn drijvende drumstijl in optima forma presenteert.
Websites:
https://www.rwcc.com/
https://www.rwcc.com/notices/returntotheredplanet.php
Facebook: Rick Wakeman Music/
Bandcamp Return To The Red Planet.
IN HET NIEUWS / NIEUW
Dim Gray – Sun In Your Eyes
Van de Bandcamp-single “Sun In Your Eyes” (eigen beheer, 2026) en een nog te verschijnen vierde Dim Gray-album (eigen beheer, maart 2028(!))
We volgen Dim Gray al sinds het debuutalbum “Flown”, dat een van onze Albums van de Maand was in 2020. En gisteren konden we zanger/toetsenist Oskar Holldorff aan het werk zien met Big Big Train, waar hij ook alweer een paar jaar lid van is. Afgelopen maand kwam het nieuws dat de Noorse band afscheid heeft genomen van drie leden en dat gitarist/zanger Håkon Høiberg en genoemde Holldorff doorgaan als duo. Er wordt gewerkt aan een nieuw album waarvoor een Kickstarter-campagne is opgezet. Er is al een voorproefje verschenen op Bandcamp, het nummer “Sun In Your Eyes”. Overig materiaal moet nog geschreven worden. Het duo is van plan noordelijke folkinvloeden duidelijker uit te lichten, maar de evocatieve, melancholieke filmische rock die we van Dim Gray kennen blijft de basis. We mogen iets donkerder en rauwere muziek verwachten van het tweetal dan we van Dim Gray gewend waren, aldus de omschrijving op de Kickstarter-website. Dit nieuws is een mooie gelegenheid om weer eens aandacht aan deze eigenzinnige band te besteden, uiteraard middels het nieuwe nummer “Sun In Your Eyes”.
Websites:
https://www.dimgray.no/
Facebook: Dim Gray Music/
Genoemde nummer op Bandcamp
Kickstarter: Dim Gray The Fourth Studio Album.
NIEUW (ietwat verlaat)
Kalix Elektriska - Dagens Drōm Om Natten
- Allt Vi Har Kvar
Van "Kalix Elektriska" (eigen beheer, 2026)
In mei kwam het titelloze, alleen op LP en als stream te beluisteren debuut van Kalix Elektriska uit. De Zweedse band bestaat uit Johan Drougge (zang, keyboards, drums) en voormalig Liquid Scarlet-musici Joel Lindberg (bas) en Olov Andersson (gitaren, klarinet, zang). De muziek wordt op Bandcamp omschreven als het muzikale equivalent van William Turners klassieke landschapsschilderij "Dido Building Carthage". Daarnaast verwoorden de teksten de levens van gebroken zielen in een afbrokkelende beschaving, zoals in T.S. Eliots "The Waste Land". Helaas worden de teksten in het Zweeds gezongen, maar gelukkig is de muziek uitermate beeldend. Zo worden symfonische en bombastische, aan de muziek van Änglagård verwante passages afgewisseld met dromerige, van fluisterzang en akoestische gitaarakkoorden voorziene folky ballades. Psychedelische, reminiscenties aan het oude Pink Floyd oproepende spanningsbogen, inclusief monotoon gedeclameerde praatzang, werken daarnaast toe naar classic rock- en protoprog-climaxen vol orgeluitbarstingen en gierende gitaarsolo’s. De overeenkomsten met een Zweedse 'crime noire'-soundtrack worden daarbij versterkt door constant zoemende, pruttelende analoge synthesizers en unheimische klanken van al dan niet gestemde percussie-instrumenten en echoënde elektrische pianoaanslagen. De aan Genesis en Steve Hackett herinnerende lyrische gitaarsolo in "Dagens Drōm Om Natten" (“Nachtelijke Dagdroom”) en een elegante Minimoog-solo in "Allt Vi Har Kwar" (“Alles Wat We Nog Hebben”) bieden echter enige ontspanning. Het intrigerende "Kalix Elektriska" zit derhalve net zo ingenieus in elkaar als het gehaakte hoesontwerp. We draaien van deze plaat de twee genoemde nummers.
Websites:
Bandcamp: Kalix Elektriska
Spotify: Kalix Elektriska
Soundcloud: Kalix Elektriska
Facebook: Kalix Elektriska
Instagram: Kalix Elektriska.
NIEUW
Hammill, Peter – For A Rainy Day
Van “Tears In Time” (Esoteric Antenna, 2026)
Het lijkt misschien dat we lang hebben moeten wachten op een nieuw solo-album van Peter Hammill, maar dat komt misschien omdat er ooit een tijd was dat de releases van hem en van zijn band Van Der Graaf (Generator) over elkaar heen buitelden. Toch valt het wachten wel mee als je bedenkt dat in 2023 er nog heropnamen verschenen van zijn voor het failliete Enigma-label gemaakte platen van eind jaren tachtig en begin jaren negentig en in 2021 “In Translation” het licht zag. En dat coveralbum volgde op de hielen van een originele samenwerking met Amorphous Androgynous en zelfs twee met Isildurs Bane. Sommigen dachten dat het om een restjesalbum zou gaan omdat Esoteric Antenna de plaat aankondigde met de mededeling dat er materiaal op staat dat tussen 1991 en 2026 werd opgenomen. Hammill nuanceert dat in interviews: twee nummers zijn gebaseerd op naar eigen 'experimentele instrumentals' van zo'n 35 jaar oud. Extra lagen en gezongen teksten zijn veel recenter toegevoegd. Wel kun je stellen dat het album behoorlijk tijdloos klinkt, want nauw aansluitend bij het solo-werk dat hij sinds Van Der Graaf Generator in 2005 weer bij elkaar kwam uitbracht: écht solo dus, zonder gastbijdragen. Nu is er toch eentje: “The Wheels” met Saro Cosentino, de Italiaan waar hij in het verleden al een paar keer mee samenwerkte. De typische zelf ingezongen koortjes, het herkenbare elektrische gitaarwerk en de onnavolgbaar eigenzinnige frasering van zijn keyboardspel zijn weer omnipresent. Teksten zijn vaak ietwat filosofisch en (leven)beschouwend, soms ook observerend van aard. Nieuwe zieltjes gaat hij hier waarschijnlijk niet mee winnen: dit is voer voor de vaste schare liefhebbers. Door het gelaagde arrangement is opener “For A Rainy Day” voor de progliefhebber waarschijnlijk het aangenaamst. Dat is dan ook het nummer dat we gekozen hebben.
Websites:
https://www.sofasound.com/
https://peterhammill.com/
Facebook: Peter Hammill Official/.
NIEUW
Telegraph – Field Of Fade Memory
Van “Topography Of Mind” (eigen beheer, 2026)
Het is alweer acht jaar geleden dat “Mir” verscheen, het debuut van Telegraph uit Tel Aviv. Die plaat was in fysieke vorm al snel uitverkocht en is al jaren alleen nog als download verkrijgbaar. De Israëliërs toonden zich op “Mir” zwaar schatplichtig aan het jarenzeventiggeluid van met name Camel en Caravan. Nu is er middels “Topography Of Mind” een opvolger met vier lange nummers. Camel blijkt opnieuw een grote invloed. Luister maar naar het heerlijke orgel- en overig keyboardwerk op bijvoorbeeld het albumopenende titelnummer dat duidelijk de Pete Bardens-school volgt. Daarbij komt nog mooi slepend gitaarspel en een speelse ritmesectie, waarbij we het flitsende spel van drummer Avi Barak nog even apart willen prijzen. Het tweede nummer “Field Of Fade Memory” refereert met onder andere het psychedelisch flanger-effect op de zang aan Camels “Air Born”. en pulserend baswerk. Ook in “Valley Of Delerium” is dat effect te horen op de zang, maar hier is het omringd door een donkerder atmosfeer à la Pink Floyds “Animals”; het pulserende basritme in de tweede helft verwijst ook naar dat album. Slotnummer “Somewhere Along These Lines” heeft dan weer meer van de Floyd van de vroege jaren zeventig, hoewel Camel ook hier nooit ver weg is. Alles overziend is “Topography Of Mind” een zeer afwisselend album. Voor vanavond hebben we gekozen voor het genoemde “Field Of Fade Memory”.
Websites:
Facebook: Telegraph The Band/
Bandcamp Telegraph - Topography Of Mind.
(OP)NIEUW
Exploring Birdsong - You Like It Best When It Hurts
Van "Every House We Built" (Long Branch Records, 2026)
Een paar weken geleden lieten we al het nodige horen van het debuutalbum van Exploring Birdsong. Maar dat was zeker niet onze eerste kennismaking, want het Britse trio kwam al in 2020 op onze muzikale radar toen we de eigenzinnige muziek ontdekten van de debuut-EP "The Thing With Feathers" (2019), waarop uitsluitend vocalen, piano, bas en drums waren te horen. Vanaf dat moment was het wachten op méér. Dat de groep niet kiest voor kwantiteit maar voor kwaliteit blijkt wel uit het feit dat nieuw materiaal er pas in 2023 kwam middels opnieuw een EP: "Dancing In The Face Of Danger". Daarop bleek het muzikale arsenaal flink uitgebreid met de nodige synths, maar wederom geen gitaren! Daarna werd er eindelijk gewerkt aan een volledig album, dat er uiteindelijk afgelopen juni kwam in de vorm van "Every House We Built". De muzikale lijn van de tweede EP is doorgezet, waarbij de songs nog net iets compacter zijn geworden en tegelijk zeer melodieus, maar wel stuk voor stuk voorzien van interessante vondsten en wendingen. En nee, ook dit keer is er geen gitaar te horen op het album, maar wordt de trucendoos flink opengetrokken voor de wel degelijk opduikende stevige uitbarstingen. Centraal staat de prachtige stem van Lynsey Ward, die ook regelmatige in oneindig lijkende harmonielagen word ingezet, en de ijzersterke songs die door alle drie de individuele leden zijn aangedragen. Daar waar voor de EP's de inspiratie meer extern werd gevonden, is "Every House We Built" tekstueel een zeer persoonlijk album met teksten die relaties en liefdeservaringen als basis hebben. En als of het niet genoeg is heeft de band voor dit album ook nog eens een bijzondere visuele stijl geadopteerd, zich daarbij presenterend als projectontwikkelaars van Birdsong Property Development. Die stijl is doorgetrokken in de kleding, online uitingen, de video's en zelfs de optredens. En leuk voor de fans: de video's zijn ook nog eens onderling met elkaar verbonden door allerlei kleine details en verhaallijnen die in elkaar overlopen. Een van de stevigste tracks van "Every House We Built" is “You Like It Best When It Hurts”, dat een bijna Meshuggah-achtige break in het midden heeft.
Websites:
https://exploringbirdsong.com/
Bandcamp: Exploring Birdsong
Facebook: Exploring Birdsong
Instagram: Exploring Birdsong
Youtube: Exploring Birdsong.
ALBUM VAN DE MAAND
A Liquid Landscape – Few And Far Between (pt 1)
– Few And Far Between (pt 2)
Van het album “Rogue Planet” (Glassville Records, 2026)
Na een pauze van bijna tien jaar is A Liquid Landscape terug met nieuwe muziek. Het derde bandalbum heet “Rogue Planet” en is vier maanden geleden verschenen via Glassville Records.
De basis voor de band werd in 1999 gelegd door de broers Niels en Robert van Dam, respectievelijk lead- en basgitarist, samen met zanger/gitarist Fons Herder. Na onder verschillende namen en met verschillende drummers te hebben gewerkt, voegde Coen Speelman zich in 2007 bij de band en uiteindelijk werd in 2009 de naam A Liquid Landscape aangenomen. Debuut-EP “Long Lost Traveler” werd nog datzelfde jaar in eigen beheer uitgebracht, wat al snel leidde tot een contract bij Glassville Records. Bij dat label verschenen vervolgens ”Nightingale Express” (2012) en “The Largest Fire Known To Man” (2014) plus de EP “Stories Left Untold” (2016). De band trad ook veelvuldig live op, zowel in Nederland als in het buitenland, als support act voor o.a. Anathema, Karnivool, Soen, Thrice, Riverside en Crippled Black Phoenix. Toen werd het stil, al liet frontman Fons Herder van zich horen middels de groep Inhalo. Maar nu is het weer tijd voor A Liquid Landscape! Muzikaal gezien is “Rogue Planet” een voortzetting van de artrockmix die het eerdere werk liet horen, maar Rogue Planet leunt zwaarder op de alternatieve rock van rond de eeuwwisseling. De astronomische term 'zwervende planeet' verwijst naar een vrij zwevende planeet die niet door de zwaartekracht aan een ster gebonden is. In het geval van het album dient het als een sociaal commentaar op de huidige staat van de beschaving. De wereld ligt letterlijk binnen handbereik en tóch heerst er een wereldwijd gevoel van vervreemding. Dit album is een waarschuwing, een flirt met de ondergang en een sprankje hoop voor de gedesillusioneerden, aldus A Liquid Landscape. Op 20 november is de groep te aanschouwen in De Gelderlandfabriek in Culemborg en op 9 januari, samen met Hackberry en Perfect Storm in Vera, Groningen. We trappen de maand af met de opening van “Rogue Planet”: het tweedelige “Few And Far Between”.
Websites:https://aliquidlandscape.nl/
Facebook.
ZWANENZANG
Automatic Man - What's Done
Van "Visitors" (Island, 1977 / Lemon Recordings, 2005)
Automatic Man werd in 1975 opgericht door drummer Michael Shrieve, nadat hij Santana had verlaten. De eerste muzikant die hij erbij betrok was toetsenist/zanger Todd Cochran, de voormalig kindster die destijds Bayeté werd genoemd. Tijdens de opnames van Stomu Yamashta's "Go" had Shrieve verder Pat Thrall leren kennen en ook die gitarist sloot zich bij de nieuw te vormen groep aan. Als laatste werd bassist Doni Harvey aangetrokken. Het titelloze debuut uit 1976 bestond uit een verfrissende mix van funky progressieve rock, hardrock, AOR en synthesizermuziek. Uiteraard stonden Shrieves drumpartijen hierbij vooraan in de mix. Alfred Lagarde plugde het liedje "My Pearl" veelvuldig in zijn radioprogramma Betonuur. Na enkele moeizame optreden, vooral het gevolg van de ingewikkelde, lastig live uit te voeren muziek, viel de eerste line-up echter al snel uit elkaar, met nota bene Shrieve als meest opvallende vertrekker. Met een nieuwe ritmesectie, bestaande uit drummer Glenn Symmonds en bassist Jerome Rimson werd in 1977 nog het tweede album "Visitors" uitgebracht, waarop vooral op kant A de funk de overhand kreeg. Kant B bevat echter nog een paar nummers in de stijl van het debuut, waaronder "What's Done". Toch bleek dit de zwanenzang van Automatic Man te zijn. Van "Visitors" hebben we genoemd "What's Done" klaarstaan.
Websites:
Progarchives: Automatic Man
Allmusic: Automatic Man
Myspace: Automatic Man
Archive.org
Interview Shrieve over onder meer Automatic Man
Bio van Bayetél.
HET DEBUUT
Kocsis, Zoltán - Bela Bartok's Allegro Barbaro BB 63, Sz.49
Van de box-set "Bartók Complete Solo Piano Works" (Decca, 2010)
Emerson, Lake & Palmer - The Barbarian
Van het album "Emerson, Lake & Palmer" (Island Records, 1970)
De naar de groep genoemde eersteling van Emerson, Lake & Palmer uit 1970 wordt over het algemeen beschouwd als één van de meest illustere debuutalbums allertijden. Drie muzikanten met ieder al een redelijk grote staat van dienst als leden van respectievelijk The Nice, King Crimson en Atomic Rooster, vonden elkaar in hun ongebreidelde ambitie. Nog voor ze ook maar één concert hadden gegeven doken ze de studio in om dit album op te nemen. Het is een soort 'rock meets klassieke muziek meets cocktail-jazz' dat we voorgeschoteld krijgen, met Keith Emersons grommende Hammond- en furieuze pianospel op de voorgrond, voortgestuwd door Carl Palmers drukke drums en Greg Lake die regelmatig zijn bas met een fuzzpedaal van een vuige sound voorziet. Het is een ambitieus werkstuk dat echter niet helemaal geslaagd genoemd kan worden omdat het allemaal misschien iets te veel als los zand aanvoelt.
Websites:
https://www.emersonlakeandpalmer.com/
Facebook: Emerson Lake & Palmer
Zoltán Kolcis' versie op YouTube.
IN HET NIEUWS
Leap Day – Ancient Times (reprise)
Van het album “From The Days Of Deucalion – Chapter 2” (Oskar, 2015)
Afgelopen week kwam Leap Day met een vreselijk bericht. Op de officiële Facebook-pagina is te lezen: “Het is moeilijk om hier de juiste woorden voor te vinden. Onze toetsenist en dierbare vriend Gert [van Engelenburg] is zeer ernstig ziek. In korte tijd is er veel veranderd en dat komt bij ons allemaal hard binnen. Gert wil de komende tijd samen met zijn gezin en familie doorbrengen. We vragen iedereen om hun rust en privacy te respecteren. Over zijn gezondheid delen we alleen wat Gert en zijn gezin zelf naar buiten willen brengen. Voor Leap Day betekent dit dat onze activiteiten voorlopig stilliggen. Over de toekomst kunnen we nu nog niets zeggen. Dank voor alle warme reacties en blijken van medeleven. Onze gedachten zijn bij Gert en iedereen die hem lief is. – Leap Day”. Leap Day was tot vorig jaar ook de organisator van het jaarlijkse Northern Prog Festival. Van Engelenburg bleef als enig bandlid ook betrokken bij de organisatie van de doorstart. Op 31 oktober is er daardoor weer een editie, voor het eerst in Westcord in Leeuwarden. Leap Day zou de headliner zijn, maar dat gaat nu dus sowieso niet door. De Facebook-pagina van Northern Prog meldt dan ook dat het nieuws rond Van Engelenburgs ziekte als een bom is ingeslagen. Verder zijn er nog geen mededelingen gedaan omtrent wat er 31 oktober gaat gebeuren. Ook al is de aanleiding treurig en wensen we Gert en familie alle sterkte toe, we willen graag muziek van Leap Day draaien nu. Daarvoor gaan we 11 jaar terug in de tijd. Toen verscheen Chapter 2 van het tweeluik “From The Days Of Deucalion”. Het eerste deel begint met het korte “Ancient Times”, een ingetogen gitaarinstrumental van Eddie Mulder. Deel twee sluit af met een meer dan twee keer zo lange reprise ervan, met ook een door Mulder geschreven tekst, voordat hij met een weergaloze solo de compositie voortstuwt. Het is meteen de laatste zangbijdrage aan een regulier Leap Day-studio-album van Jos Harteveld. Hij werd opgevolgd door Hans Kuypers, die alleen op “Treehouse” (2021) was te horen. Inmiddels is Roelof Beeftink de leadzanger, die debuteerde op “When Gravity Wins” (2025).
Websites:
http://www.leapday.nl/
Facebook: Leap Day Progrock
Facebook: NorthernProgFest.
30 JAAR
Porcupine Tree - Intermediate Jesus
Van het album "Signify" (Delerium, 1996 / Kscope, 2009)
Het was afgelopen woensdag, 30 september, exact 30 jaar geleden dat Porcupine Tree's vierde studio-album “Signify” verscheen. Het is zowel het begin als het eind van een tijdperk. Enerzijds is het de laatste studio-release via het in psychedelisch rock gespecialiseerde label Delerium Records, anderzijds is het de de eerste plaat die Porcupine Tree als band opnam, dus frontman Steven Wilson met bassist Colin Edwin, toetsenist Richard Barbieri en drummer Chris Maitland. De groep speelde al wel een aantal jaren in die bezetting live, maar in de studio was het tot dan nog een soloproject van Wilson met hier en daar gastbijdragen. Een deel van “Signify” vond zijn basis in groepsimprovisaties die opgenomen zijn in 1995 en 1996. Muzikaal horen we ook echt een brug tussen het vroege spacy en psychedelische materiaal en het meer songmatige werk dat zou volgen op bijvoorbeeld “Stupid Dream” en “Lightbulb Sun”. Voor veel liefhebbers startte hier een echt gouden tijdperk voor Porcupine Tree met sterke albums en optredens. Deze periode en zeker ook de begintijd wordt overigens uitgebreid belicht door Voyage 35, de groep rond voormalig Porcupine Tree-bassist Colin Edwin die onlangs ons land aandeed. Wij kozen voor vanavond één van de meer uitgesponnen spacy tracks van “Signify”, namelijk “Intermediate Jesus”. Let dan vooral ook eens op het prachtige basspel van genoemde Edwin.
Websites:
https://porcupinetree.com/
Facebook: Porcupine Tree Official.