Zondag 16 augustus 2026 Show No. 1725
NIEUW (sterk verlaat)
Circuline – All
– You
Van “C.O.R.E.” (Inner Nova Music, 2026)
We hadden u al een paar keer werk laten horen van het tweede album van Circuline, “Counterpoint” uit 2016. Toen we in oktober 2023 daarnaast voor het eerst het debuut “Return” uit 2015 aan bod lieten komen, kondigde we al de komst van “C.O.R.E” aan. Dat derde studio-werkstuk, dat volgt op twee live-documenten (waarvan één alleen als download), verscheen dik 2 jaar geleden, maar toch brengen we het nu pas aan de orde... Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Rond het vaste trio is de bezetting voor de derde keer flink opgeschud. Dat drietal bestaat uit: Andrew Colyer (toetsen, zang, tevens bekend van Frank Wyatt's Zeitgeist), drummer/toetsenist Darin Brennan (evenals Colyer tevens lid van de live-bezetting van Robert Berry's 3.2) en zangeres Natalie Brown. Waren bij eerdere albums toptalenten Randy McStine (tegenwoordig omnipresent, zo lijkt het) en Matt Dorsey (ex-Sound Of Contact) betrokken, nu maken Shelby Logan Warne (in haar eigen band KYROS voornamelijk toetsenist maar bassist bij Circuline) en, jawel, David Bainbridge (gitaren en aanvullende keyboardpartijen) van de huidige bezetting een zeer sterke. Overigens is Dorsey nog wel van de partij als co-writer, evenals een ander ex-lid, William Spillane. “C.O.R.E.”, dat blijkbaar staat voor 'Circuline – Original – Reimagined – Evolving', bevat 8 composities die een breed uitwaaierend symfonisch geluid laten horen, met ook meer schetsmatige, sfeertekenende passages. Bainbridge krijgt meermaals de ruimte om te excelleren met zijn zo herkenbare gitaarstijl. Prachtig zijn diens solo's in “All”, die een toetsensolo van Colyer omsluiten. Deze song, is overigens geschreven met hulp van Dorsey en opent met een krachtige baslick van Logan Warne. Voor de zangpartijen lijkt een vocoder te zijn gebruikt van het soort dat Max Read gebruikte voor The Enid ten tijde van “Journey's End”. Overigens, ook “Blindside” heeft een The Enid-trekje in de zangharmonieën, maar dan meer in “Invicta”-stijl. We vervolgen met “You”, waarin Brown lekker kan uithalen (soms op gospelsterkte) over een veellagig tapijt van instrumentenpartijen en stemmetjes en waarin opnieuw Bainbridge de uitblinker genoemd kan worden. Voordat de song uitsterft met Mellotronakkoorden horen we hier ook nog even de vetste rockriffs van de plaat voorbij komen. Al met al is het door voornoemde Robert Berry gemixte “C.O.R.E.” een gelaagd werkstuk dat je met je ogen dicht over je heen moet laten golven.
Websites:
https://www.facebook.com/circulinemusic
https://circuline.bandcamp.com/music.
VOORPROEFJE
Pineapple Thief, The – New World Order
Van het nog te verschijnen album “Far And Wide” (InsideOut / Sony Music, 9 oktober 2026)
Op 9 oktober verschijnt “Far And Wide”, het nieuwe album van The Pineapple Thief. Na jaren een vaste waarde te zijn geweest op Kscope, heeft de Britse groep nu getekend bij InsideOut. Net als we bij eerdere releases gewend waren, valt er weer te kiezen uit diverse media, waarbij het artbook met naast het album een CD met instrumentale versies én een Blu-ray die een Dolby Atmos-mix bevat ons verlekkerd doet uitzien naar de herfst. Ook is er een gekleurde vinyl-uitgave. Al die verschillende configuraties zijn nu al bestelbaar. Naar eigen zeggen voelen de heren zich meer een róckband dan ooit en het een maand geleden verschenen “Hold The Ashes” was voor TPT-begrippen behoorlijk stevig. Nu is met “New World Order” de tweede 'single' uitgebracht. Beide nummers zijn weer gebouwd rond de intrigerende drumritmiek van Gavin Harrison. “New World Order” is tevens de openingstrack van “Far And White” en blijkt een pakkende song die toch ook genoeg complexe trekjes heeft om de progressief ingestelde liefhebber te bekoren. Qua live-optredens, staat er voor wat The Pineapple Thief betreft een tournee door de V.S. en Canada op stapel voor november en december. Wel zijn Bruce Soord en bassist John Sykes op 2 oktober nog te aanschouwen in Zentrum Altenberg te Oberhausen. Dat is nog ter promotie van Soords recente solowerkstuk “Ghosts In The Park” (overigens wél voor Kscope).
Websites:
https://www.pineapplethief.com/
https://www.facebook.com/thepineapplethief
Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=HDhd4JUuK1U.
HERNIEUWDE AANDACHT / VAN EIGEN BODEM
For All We Know – This Hell We Know
Van “By Design Or By Disaster” (Construction Records/Suburban, 2024)
For All We Know is een project van Within Temptation-gitarist Ruud Jolie, waarvan alweer 15 jaar geleden het naar het project vernoemde debuut verscheen. Twee jaar geleden verscheen “By Design Or By Disaster” en evenals de twee voorgangers klinkt ook dit derde album weer als een klok en is de stilistische verscheidenheid groot, waarbij er toch een eenheid bewaard is. Het ene moment hoor je namelijk een catchy vorm van metal, dan weer progressieve rock, een volgend moment is er een stevige, schurende uitbarsting. Jolie werkt daarvoor opnieuw samen met zanger Wudstick (ofwel Jermain van der Bogt, ook frontman van Dilemma), bassist Kristoffer Gildenlöw (ex-Kayak, ex-Pain Of Salvation, inmiddels ook lid van Dilemma) en drummer Leo Margarit (Pain Of Salvation). Het is een veelzijdig album en “This Hell We Know” geeft dat, met een supercatchy refrein, maar ook een korte, gemeen harde uitbarsting, goed weer.
Websites:
https://www.forallweknow.net/
https://www.facebook.com/forallweknowmusic.
COVER
Heylel – Fallen Angel
Van het album “Shades Of Time” (Into The Limelight Records, 2017)
Het in 2012 opgerichte Heylel omschrijft zichzelf als 'progressive dark rock band' en heeft vooralsnog 5 studio-albums uitgebracht. Het debuut “Nebulae” werd in 2014 positief ontvangen door het internationale progjournaille. De groep wist op effectieve wijze elementen uit progressieve rock en hardrock te vermengen em ook folk-, ambient- en klassieke elementen toe te voegen. Tussen de eigen songs stonden twee opvallende covers: van Emerson Lake & Palmers “The Sage” en King Crimsons “I Talk To The Wind”. De EP “Flesh” liet een jaar later een overwegend steviger geluid horen, maar tweede volledige album “Shades Of Time” ligt toch weer meer in het verlengde van “Nebulae”. Opnieuw is er een King Crimson-cover present, in de vorm van het meesterlijke “Fallen Angel” van “Red” (1974). Het is niet het enige nummer op “Shades Of Time” waar dromerige Mellotron-tapijten 'concurreren' met tegen metal aanschurkende gitaaruitbarstingen. Waren de eerste releases eigen beheer-producties, “Shades Of Time” verscheen via het Groningse(!) Into The Limelight Records – en dat is niet het enige Nederlandse tintje, want er zijn gastbijdragen te noteren van Kristoffer Gildenlöw (o.a. For All We Know, Dilemma, ex-Kayak) en Erik Laan (o.a. Silhouette, Chain Reaktor). Nog een Nederlandse linkje is er door de medewerking van Ky Fifer, die we immers kennen via Philhelmon. Met de opvolger “Metamorphosis” (what's in a title?) werd in 2018 een donkerder en meer op metal gerichte weg ingeslagen. De officiële website kondigt voor 2020 toch weer een terugkeer naar een 'mellower' geluid aan met “Presence Of Mind”, met nieuwe songs naast orkestrale bewerkingen van eerder werk. Maar... dat album is er niet gekomen, de Facebook- en YouTube-kanaalupdates houden op bij verslagen van studio-sessies voor die plaat die had moeten verschijnen via het wederom Nederlandse OOB Records. Dat is dus alweer zes jaar geleden. Zou Heylel ten onder zijn gegaan aan een richtingenstrijd? Wie het weet mag het zeggen (reageer vooral op Facebook of mail ons)!
Websites:
https://heylelband.wixsite.com/heylel
https://www.facebook.com/heylel.band/
https://heylel.bandcamp.com/album/shades-of-time.
LIVE-TIP
Kinsey, Scott - Dream Catcher Pt. 2
Van "Near Life Experience" (Abstract Logix, 2016)
Op 3 november speelt de Scott Kinsey Group in LantarenVenster te Rotterdam muziek van Weather Report. Toetsenist Kinsey heeft zijn voorliefde voor die band altijd al kenbaar gemaakt, zwaar beïnvloed als hij is door Joe Zawinuls wijze van keyboardspelen en stemgebruik via een vocoder. Bij Tribal Tech, de band van Scott Henderson en Gary Willis, viel verder de gedeelde voorliefde van syncopische structuren op, maar op zijn soloplaten werd pas echt duidelijk hoe groot de inspiratie van Zawinul en Weather Report geweest is. Om dat nog eens te onderstrepen bracht hij in 2019 de plaat " We Speak Luniwaz (The Music Of Joe Zawinul)" uit, in 2024 gevolgd door de live-registratie "Luniwaz Live - The Music Of Joe Zawinul". Ook op "Near Life Experience" uit 2016, met voornamelijk eigen werk horen we die sound. Op het slotstuk "Dream Catcher Pt. 2" komt dit mooi tot uiting, mede omdat naast Kinsey alleen de bas van co-componist Matthew Garrison te horen is.
Websites:
https://www.scottkinseymusic.com/
https://scottkinsey.bandcamp.com/
https://scottkinsey-whirlwind.bandcamp.com/album/luniwaz-live
https://www.facebook.com/scottkinsey/.
30 JAAR / IN HET NIEUWS
Flower Kings, The – The Road Back Home
Van “Retropolis” (Foxtrot Records, 1996)
Alweer 30 jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met Roine Stolt en zijn Flower Kings op een Nederlands podium. En dat nog wel in Almelo, in het later gesloopte Sub Rosa, tijdens het laatste van een reeks Xymphonia-festivals. Als zeventienjarige gitarist trad hij in 1974 toe tot 't een jaar eerder opgerichte Kaipa dat een belangrijke naam werd binnen de Zweede symfonische rock. In 1994 omarmde Stolt dat genre weer volledig met het onder eigen naam uitgebrachte album “The Flower King”. Daaruit werd de groepsnaam afgeleid die Stolt vanaf 1995 als het ware een tweede jeugd verschafte, met als vaste waarden jarenlang toetsenist Tomas Bodin en in eerste instantie ook Stolts broer Michael op basgitaar en drummer Jaime Salazar. Het optreden in Almelo was ter promotie van het eerste echte The Flower Kings-album “Back In The World Of Adventures”, maar tot ieders verrassing hadden de heren de opvolger “Retropolis” al bij zich, waar overigens nog niets van gespeeld werd. Ook te horen op de plaat én in Almelo aanwezig was de van Samla Mammas Manna bekende percussionist Hasse Bruniusson. Zanger Hasse Froberg was er op “The Flower King” al bij en ook steeds vaste waarde in de live-bezetting, maar op “Retropolis” was hij niet te horen. Dat album is nu alweer 30 jaar oud, mooie reden om weer eens een nummer van deze The Flower Kings-klassieker te draaien: het slotnummer “The Road Back Home”. Zoals de vaste luisteraar kan weten, heeft de groep acht jaar geleden na vijf jaar te hebben stil gelegen een doorstart gemaakt, zónder Tomas Bodin maar weer mét Michael Stolt. En er is een nieuwtje te melden: afgelopen vrijdag verscheen de nieuwe single “In A World Of Fools” als voorbode op het in oktober te verwachten “Hope”, dat voor het eerst in de bandgeschiedenis vergezeld gaat van een Blu-ray met Dolby Atmos-mix. Daarnaast wagen Stolt en co. zich weer eens aan een epic van 30 minuten. Maar voor het zover is, gaan we dus nu 30 jaar terug in de tijd.
Websites:
https://www.facebook.com/TheFlowerKings/
https://www.roinestolt.com/.
HERUITGAVE / THE ONE AND ONLY
Another Roadside Attraction - The Maze
- Serenade For The Sun
Van "Another Roadside Attraction" (eigen beheer, 1979 / Paisley Press, 2026)
Another Roadside Attraction bracht in eigen beheer een titelloze, zelfgeproduceerde LP uit in 1979: zo’n beetje de slechts mogelijke periode voor symfonische rockbands. Het Canadese viertal verdween vervolgens dan ook geruisloos van het muziekpodium en liet het dus bij één album. De heruitgave daarvan op het semi-officiële Paisley Press bewijst hoe onterecht dit was. Zo was de line-up met twee keyboardspelers, een drummer en een zanger al ongewoon. De baspartijen in de zes toegankelijke stukken werden door toetsenisten David Dobko en Armin Leonardo voor hun rekening genomen, terwijl zij met Mini-Moogs en piano’s tevens verantwoordelijk waren voor melodieuze, maar soms behoorlijk virtuoze solo’s. Orkestrale akkoorden voegde het duo toe met synthesizers en het Solina Stringensemble. Paul Sanders beschikte verder over een aangename, zij het enigszins eendimensionale zangstem, ietwat vergelijkbaar met die van Freddy Dahl (Saluki). Mede door Michael Grace’s luchtig swingende drumwerk neigen sommige songs naar de jazzy pop van Gino Vannelli, terwijl de incidentele orgelopwellingen in de enige instrumental "The Maze" aan ELP en de tweede bezetting van UK refereren. Tot slot dringt het felle "Wild Women" met krachtige refreinen en messcherpe Moog-interacties zelfs AOR- en stadionrock-contreien binnen. Deze fris klinkende rerelease staat een herwaardering van Another Roadside Attraction niet in de weg, ondanks het wat zachter gemixte slotnummer "The Wilderness Anthem". Van "Another Roadside Attraction" hoort u het genoemde "The Maze" en het indrukwekkende openingsnummer "Serenade For The Sun".
Website:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6927
https://jazzrocksoul.com/artists/another-roadside-attraction/
https://citizenfreak.com/titles/265377-another-roadside-attraction-st.
ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – Oldest Father
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)
Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “Oldest Father”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.
LIVE-TIP
Alcest – Flamme Jumelle
Van het album "Les Chants De L’Aurore" (Nuclear Blast Records, 2024)
De Franse post-blackmetalband Alcest is de pionier van de blackgaze, ofwel de combinatie van blackmetal en shoegaze, even intens als meditatief. Frontman Stéphane ‘Neige’ Phaut en drummer Jean ‘Winterhalter’ Deflandre vormen de kern van Alcest, dat inmiddels al 26 jaar bestaat en zeven albums heeft uitgebracht – het groepsgeluid ging in die tijd van blackmetal naar pure shoegaze en weer terug. Het jongste album “Les Chants De L’Aurore” (2024) nam Alcest op zoals dat in de seventies vaak gedaan werd: met z’n allen in een tot studio omgebouwd groot huis. Was het op eerdere albums nog wel eens zo dat óf meer de harde blackmetalkant óf meer de zweverige shoegazerichting werd uitgeslagen, op "Les Chants De L’Aurore" worden worden de fans van die diverse richtingen in gelijke mate bedient. Op het podium wordt het duo overigens uitgebreid tot viermansband. Aanstaande dinsdag treedt Alcest op in het Utrechtse TivoliVredenburg met als support een groep met de eigenaardige naam Kabbel. Let wel: dit optreden is uitverkocht! Wij gaan luisteren naar “Flamme Jumelle”, dat een goed beeld geeft van de muzikale evenwichtsoefening die Alcest uitvoert.
Websites:
https://alcestmusic.com/
https://www.facebook.com/alcest.official/
https://alcestmusic.com.
ACTUEEL
Gardner, Jacco - Eclipse
Van "Somnium" (Excelsior Recordings, 2018)
Kataya - The Eclipse
Van "Voyager" (Presence Records / Nordic Notes, 2010)
De (voor ons gedeeltelijke) zonsverduistering van afgelopen woensdag inspireerde ons om eens te zoeken naar muziek die daar perfect bij past en zodoende kwamen we uit bij Jacco Gardner en Kataya. Noord-Hollander Gardner werd bekend met zijn psychedelisch getinte debuut “Cabinet Of Curiosities” uit 2013, twee jaar later gevolgd door “Hypnophobia”. Daarna verscheen alleen nog het instrumentale “Somnium” (2018): een muzikale ode aan psychelische rock en elektronische muziek uit de jaren 70, met een sfeer die bij vlagen sterk refereert aan Krautrock-bands en ook aan Tangerine Dream. Overigens is Gardner nog wel actief, maar dan in groepsverband, met Witch, Zambiaanse makers van psychedelische afrobeat.
Websites:
https://jaccogardner.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/jaccogardnermusic
https://web.archive.org/web/20070830003550/http://www.katayaband.com/bio.html
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6260.