• Sunday 11 Januari 2026 Show No. 1694

    NIEUW
    One, The – Lighter Than Air
    – The Beautiful Lie
    Van “Lighter Than Air” (Construction Records, 2025)

    Eind november verscheen het tweede album van The One, “Lighter Than Air”. Twee jaar geleden schonken we aandacht aan het debuut “Sunrise”. Toen was The One eigenlijk meer een project, waarop initiatiefnemer en producer Timothy van der Horst naast zijn eigen instrument, de drums, nog voor allerlei andere zaken verantwoordelijk voor was en de muzikanten om hem heen min of meer veredelde gasten. Sindsdien is dat groepje naar elkaar toegegroeid en heeft optredens gedaan, waardoor de drie Nederlanders en drie Britten nu écht een band zijn. De andere leden dragen nu ook compositorisch bij. Wat vooral opvalt is dat er uitbundiger geróckt wordt, met een steviger gitaargeluid van Edwin in 't Veld, hoewel er ook plaats is voor veel toetsen alsmede accenten met o.a. fluit en lapsteelgitaar. De toetsenist van dienst is trouwens Ron Mozer, ook bekend van Sound Of Strangers en For Absent Friends. Zanger is opnieuw de Brit Max Gilkes, wiens stem ons meer dan eens doet denken aan die van Steve Thorne, maar dan wat voller. Het titelnummer, tevens de albumopener laat een lekker rockende maar ook meeslepende gitaarsolo volgen met een fijne proggy toetsensolo, waarna gitaar en toetsen tweestemmig met de refreinmelodie vervolgen. “The Beautiful Lie” heeft ook weer zo'n fijne rockgitaarsolo, maar laat ook fraai zoemend fretloos baswerk horen. Het recentste optreden was de albumreleaseshow op 28 november in Dordrecht, hopelijk komen er snel nieuwe speeldata.
    Websites:
    https://theonesunrise.bandcamp.com/album/lighter-than-air
    https://www.facebook.com/people/The-One/100087200531414/
    https://www.constructionrecords.nl/Artists#theone.

    NIEUW
    Deposed King – Moonlight Lullaby
    Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

    Voor ons was Deposed King tot voorkort een onbekende naam, maar we zijn erg onder de indruk van “Letters To A Distant Past”, het onlangs uitgebrachte nieuwe album dat dit Hongaarse duo. Daniel Kriffel en Dominique Király zijn beide multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers.
    Websites:
    https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
    https://www.facebook.com/deposedkingband/.

    NIEUW (JAZZROCK)
    Skolnick Trio, Alex - Armando's Mood
    Van "Prove You're Not A Robot" (Flatiron Recordings, 2025)

    Naast zijn bezigheden in het improvisatiekwartet PAKT en de metalformatie Testament, die dit jaar met "Para Bellum" na vijf jaar weer wat van zich liet horen op albumgebied, leeft Alex Skolnick sinds begin deze eeuw zijn rockende jazzfascinatie uit in het Alex Skolnick Trio. "Prove You’re Not A Robot" is de zesde studioplaat van het gezelschap dat sinds de tweede CD "Transformation" verder bestaat uit drummer Matt Zebroski en bassist Nathan Peck. In de eerste paar nummer bewegen de heren zich uiterst relaxt, maar zeer virtuoos in geregeld lekker swingende jazzy sferen. De nadruk ligt daarbij uiteraard op Skolnicks smaakvolle gitaarspel. Met "Armando’s Mood" verandert de stemming. Deze track is een intrigerend vervaardigde interpretatie van Steve Howe’s "Mood For A Day" van het Yes-album "Fragile" vermengd met "Armando’s Rhumba", afkomstig van "My Spanish Heart" van Chick Corea. De akoestische gitaarballade "Asking For A Friend" leidt vervolgens de laatste twee stukken in die zich voornamelijk in de sober gearrangeerde melodieuze jazzrock begeven. Van "Prove You're Not A Robot" draaien we het genoemde "Armando's Mood".
    Websites:
    https://alexskolnick.com/
    https://www.facebook.com/AlexSkolnickFanPage.
    We eindigen het eerste uur met twee Italiaanse female fronted bands.

    HET DEBUUT
    Wilson Project - Intro
    – Non Pensare Vai
    Van het album “Il Viaggio Da Farsi” (Ma.Ra.Cash Records, 2022)

    Wilson Project uit Acqui Terme, een klein stadje in Noord-Italië, combineert de sfeer van de jaren 70 met een modern en eigenzinnig geluid. Het debuut “Il Viaggio Da Farsi” verscheen in 2022 (al vermeldt de hoes 2021) en kreeg april 2025 een opvolger met “Atto Primo”. Aan laatstgenoemde album hebben we 11 weken geleden al aandacht besteed, nu is alsnog het debuut aan de beurt. Met hun muziek willen de leden van Wilson Project heden en verleden met elkaar verbinden. En daar slagen ze heel behoorlijk in met “Il Viaggio da Farsi”. De theatrale inslag van de muziek is natuurlijk echt Italiaans. Zo ook in “Non Pensare Vai”. Na het korte “Intro” start dit wat slepende nummer, waarmee Wilson Project fraaie symfonische rock laat horen, waarin de melodie centraal staat. De krachtige zang van Annalisa Ghiazza geeft de muziek nog extra cachet. Ook live valt er veel te genieten bij deze nog jonge Italianen, zoals een afvaardiging van Xymphonia heeft ervaren tijdens het enthousiaste optreden op het Northern Prog Festival op 1 november 2025.
    Websites:
    https://maracashrecords.bandcamp.com/album/il-viaggio-da-farsi
    https://www.facebook.com/wilsonproject
    https://linktr.ee/wilsonproject.

    (OP)NIEUW
    Tale Cue – Vertigo
    Van het album “Eclipse Of The Midnight Sun” (FREIA Music, 2025)

    De Italiaanse neo-progressieve band Tale Cue werd opgericht in 1988. Zangeres Laura Basla, gitarist Silvio Masanotti en toetsenist Giovanni Porpora speelden daarvoor al samen in een coverband. Na een eerste cassette met vier nummers verscheen twee jaar later het debuut ”Voices Beyond My Curtains” met zes composities, waaronder eentje van genoemde cassette. Trouwe Xymphonia-luisteraars hebben in de beginjaren van ons programma een aantal stukken van dat debuut kunnen terughoren. Er werd destijds ook nog gewerkt aan een tweede album maar die zag het levenslicht niet, omdat de band uit elkaar ging. Nu, 34 jaar later, is Tale Cue er weer: drie originele leden, aangevuld met nieuwe drummer Alessio Cobau, hebben de onafgemaakte muziek van destijds op krachtige en overtuigende wijze nieuw leven ingeblazen. Dit “Eclipse Of The Midnight Sun” is een reis door tijd, herinnering en emotie. De negen sterk opgebouwde nummers, voorafgegaan door een kort intro, zijn vastgelegd op een CD die gestoken is in een prachtige hoes. We hebben zes weken geleden dit album al geïntroduceerd aan u, vanavond hebben we gekozen voor “Vertigo”, met ruim 10 minuten het langste nummer van het album.
    Websites:
    https://linkr.bio/talecue
    https://www.facebook.com/TaleCueOfficial/
    https://store.dutchmusicworks.com/page/tale-cue
    https://www.soundbubble.org/dutchmusicworks/releases/eclipse-of-the-midnight-sun.

    Toto - Child's Anthem
    Van "Toto" (CBS, 1978 / Culture Factory, 2014)

    Het is alweer jaren geleden dat we het bombastische openingsnummer van de eerste Toto-LP uit 1978 hebben gedraaid. In aflevering 459 om precies te zijn. Aangezien dit stuk bij een van onze teamleden direct bij het verschijnen ervan aansloeg, is het voor hem al 48 jaar een van de meest memorabele introducties van een nieuwe band. Kort maar krachtig. Daarom nu, voor eerst sinds 16 december 2001 de studio-uitvoering van "Child's Anthem". Overigens gaat Toto dit jaar weer op tournee. In februari en maart als hoofdact en vervolgens samen met Christopher Cross en The Romantics. Vooralsnog wordt alleen Noord-Amerika aangedaan.
    Websites:
    https://totoofficial.com/
    https://www.facebook.com/totoband.

    LIVE-TIP
    Cross, Christopher - Ride Like The Wind (live)
    Origineel van "Christopher Cross" (Warner Bros., 1979) ; deze live-opname uit het TV-programma The Midnight Special (1980)

    Het verhaal van Christopher Cross is wel eens vaker verteld: op de valreep van 1979 bracht hij zijn naar hemzelf genoemde debuut uit, met daarop zijn debuutsingle “Ride Like The Wind”, waarmee hij een nr. 2-hit scoorde in de V.S., waarna genoemd album één van de beter verkopende albums van dat jaar werd. Dat succes werd verder voorgestuwd met de volgende hitsingle “Sailing” en het feit dat hij begin 1981 maar liefst vijf (!!) Grammy Awards uitgereikt kreeg. Het gaf de albumverkopen een extra boost. Er zijn uiteindelijk ruim 5 miljoen exemplaren van verkocht. Niet zo gek dat hij dat succes nooit meer heeft kunnen en waarschijnlijk ook niet meer willen overtreffen. Maar hij is altijd kwalitatief sterke albums met die zo herkenbare softrock- en Westcoastsound blijven maken, waarbij er met de jaren steeds meer iets van Steely Dan in zijn muziek te horen was. Tegenslag kende hij ook: in april 2020 kreeg Corona hem zwaar te pakken en als gevolg van het Guillain-Barré-syndroom kon hij zijn benen niet meer gebruiken. Dit had ook effect op zijn spraak en geheugen, maar gelukkig is hij zodanig hersteld dat hij vanaf 2021 weer ging optreden. Afgelopen jaar was hij nog in Nederland als 'special guest', ofwel voorprogramma bij Toto in de AFAS Live in Amsterdam maar op maandag 4 mei a.s. komt hij voor een headline-show naar Nederland en staat dan in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Daar zal die debuutsingle “Ride Like The Wind” ook zeker voorbij komen en wij kiezen voor een speciale live-opname voor het Amerikaanse TV-muziekprogramma The Midnight Special, waarin eens te meer te horen is dat Cross een meer dan begaafde gitarist is: daar waar op de single die gitaarsolo aan het slot helemaal verborgen zit in de mix, is deze live altijd in volle glorie te horen.
    Websites:
    https://www.christophercross.com/
    https://www.facebook.com/ChristopherCrossOfficial
    Dit nummer op YouTube: YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=LpBi1-ts_0k.

    LIVE-TIP / I.M. David Bowie
    Hogarth, Steve & H Band – Life On Mars? (live)
    Van “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” (Poison Apple, 2002)

    Op 17 januari geeft Steve Hogarth een solo-optreden in de Bibelot in Dordrecht. Verrassenderwijs zijn er nog kaarten beschikbaar. De Marillion-zanger speelt bij dergelijke concerten altijd wel wat Marillion-nummers, alsmede songs van zijn soloalbum “Ice Cream Genius”. Ook vallen er de nodige smaakvolle covers te verwachten. Zo heeft hij een fraaie “Life On Mars?” in huis en gezien het feit dat het op 10 januari 10 jaar geleden is dat de maker van het origineel, David Bowie, ons ontvallen is, valt niet uit te sluiten dat hij het in Dordrecht speelt. Een mooie opname, zij het niet solo maar met de toenmalige sterk bezette H Band, staat op “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” uit 2002. We vinden daarop overigens ook onder meer een doorvoelde uitvoering van “Dream Brother” van Jeff Buckley, over wie afgelopen donderdag de documentaire “It's Never Over, Jeff Buckley” de officiële Nederlandse bioscoop- en filmhuispremière beleefde.
    Websites:
    https://www.facebook.com/IceCreamGenius/
    http://www.stevehogarth.com/ (valt nu niets op te zien).

    ARCHIEFRELEASE
    OHO – Penultimatum
    Van “Bricolage” (eigen beheer, 2008) en ook te vinden op de compilatie “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019” (eigen beheer, 2019)

    Wij maakten bijna een kwart eeuw geleden voor het eerst kennis met OHO door middel van de gratis verspreide compilatie “Recollections (1974-1976)”, waarop zeker niet onaardige typische seventiesprog was te vinden. OHO ontstond 50 jaar geleden uit enkele andere bands in de underground progscene in Baltimore. In diverse bezettingen rond zanger/gitarist Jay Graboski is de groep altijd door blijven gaan en bracht een kleine vier jaar geleden als trio nog een vers album uit: “Ahora!”. Bij vlagen was daarop de spirit van de seventiesstijl van de band te horen. Toen al ontvingen we van Graboski een compilatie met muziek van allerlei bands waar hij sinds 1971 bij betrokken was en is: “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019”. Tijdens de kerstdagen kwamen we erachter dat we hier nog helemaal geen aandacht aan besteed hebben. Na herbeluistering blijkt dat niet heel gek want de bands buiten OHO waarmee Graboski zich muzikaal uitte maakten duidelijk geen prog, maar muziek die wisselend als hardrock of pubrock en zelfs punk valt te kenschetsen. Maar er staan ook diverse OHO-nummers op van steeds weer andere bezettingen, vijf in totaal. De vierde bezetting bracht in 2008 “Bricolage” uit. De basisbezetting was destijds een kwartet, maar omdat er ook bonustracks van eerdere bezettingen én een DVD met oudere opnamen bijgeleverd werden, zijn hier bijdragen te vinden van in totaal 23 muzikanten en vocalisten. We zijn wel gecharmeerd van de stem van de leadzangeres die OHO in 2008 had: Kelly Grochmal Butcher. Aan het nummer “Penultimatum” valt te horen dat OHO 18 jaar geleden een modernere symfopopstijl hanteerde. Een sympathieke song om nog weer eens mee kennis te maken met deze obscuriteit uit Baltimore.
    Websites:
    https://www.ohomusic.com/
    https://www.facebook.com/ohomusic
    https://ohomusic4.bandcamp.com/album/bricolage.

    HET (SOLO-)DEBUUT
    Sakuraba, Motoi - Humpty Dumpty
    Van "Gikyokuonsou" (Made In Japan, 1991 / Musea, 1999 / Arcàngelo, 2023)

    Het eerste album waarop toetsenman Motoi Sakuraba zijn kunsten liet horen was "Baroque In The Future" uit 1988, de enige CD van Deja-Vu (waarvan we in aflevering 301 nog muziek draaiden). De duidelijk door "Danger Money" van UK geïnspireerde muziek perfectioneerde deze Japanner in 1991 op zijn solo-debuut "Gikyokuonsou". Net als bij Deja-Vu wordt door een trio virtuoze muziek voortgebracht, waarin zowel akoestische als elektrische keyboards de hoofdrol spelen. Hoewel Sakuraba zich hierna nog wel in de progressieve muziek uitte, deed hij dat voornamelijk met muziek voor soundtracks voor videospellen, animatiefilms en televisiedrama's. Een goed voorbeeld hiervan is de filmmuziek voor "Shining Force III", waarvan een verkorte, zich alleen op de progsongs richtende versie getiteld "Force Of Light" in 1998, mede door een release op Musea en airplay bij Xymphonia, ook het symfonische rockpubliek bereikte. Wij concentreren ons vanavond echter op het solodebuut van de nog immer actieve Sakuraba en wel met openingsnummer "Humpty Dumpty".
    Websites:
    https://www.sakuraba-motion.com/
    https://www.facebook.com/sakurabamotoi/
    https://www.team-e.co.jp/artist/sakuraba/.

    Pendragon – Sister Bluebird
    Van de EP “Fallen Dreams And Angels” (Toff Records, 1994)

    Het Britse Pendragon draait al jaren mee, maar voor veel volgers van het eerste uur kent de band twee creatieve hoogtepunten. Het eerste werd natuurlijk gevormd door het frisse geluid van de eerste EP “Fly High Fall Far” en het daaropvolgende album “The Jewel” uit midden jaren tachtig. Toen kwam er een kleine dip maar vanaf “The World” uit 1991 beleefde de band toch een periode van steeds sterker wordende albums, uitmondend in het nog steeds populaire “The Masquerade Overture”. Er werd in die tijd zoveel muziek geschreven dat niet alles op een album paste en zo zijn er ook 2 EP’s verschenen waarvan de eerste, “Fallen Dreams And Angels”, zeker de moeite waard is. Daarop vinden we het meeslepende “Sister Bluebird”. We hebben al een tijd niet wat gedraaid van Pendragon, vandaar dat we dit nummer, dat we al meer dan 1000 afleveringen links hebben laten liggen, weer 's laten horen. Overigens staat er op dit moment maar één toekomstig Pendragon-concert op het programma, op een Brits festival in september.
    Websites:
    https://www.pendragon.mu/
    https://www.facebook.com/PendragonHQ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Tribe³ - Evening Tide
    Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)

    We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Vanavond kiezen we voor het langste (en afsluitende) stuk van het album, “Evening Tide”, met een slot waar de IQ-invloed toch wel behoorlijk vanaf druipt.
    Websites:
    Tribe³ Website
    Facebook
    Bandcamp.