Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

ACTUEEL / IN AFWACHTING VAN...
Palumbo, John - Wake Up
Van "Hollywood Blvd" (Carry On Music, 2021)

Toen we onlangs gekscherend John Palumbo een visionair noemden, omdat hij ruim 50 jaar geleden in het nummer "Ice" de frase 'or are you afraid of the ice' had gezongen, konden we niet bevroeden dat hij daadwerkelijk met een lied over die moordzuchtige politiemacht in de V.S. bezig was. Iconoclassic Records publiceerde namelijk een paar weken geleden een videoclip bij het nummer "Icemen" van "R U Science?", het op 8 mei te verschijnen nieuwe soloalbum van de Crack The Sky-voorman. De zogenaamde 'lyric video' laat niets te raden over waar dit nummer over gaat. Op onze website hebben we een YouTube-link naar het nummer gezet. Voor vanavond gaan we echter terug naar 2021 toen Palumbo tijdens de pandemie de solo-CD "Hollywood Blvd" uitbracht. Ook op die plaat zijn vele teksten met zijn ironische kijk op de wereld en de V.S. in het bijzonder te horen, zoals het nu ten gehore gebrachte "Wake Up". De gitaarsolo is gespeeld door zijn Crack-compaan Bobby Hird, de enige andere muzikant op deze plaat. Meer nieuws over Palumbo: binnenkort verschijnt er ook een boek van zijn hand, getiteld "Swimming The Cleveland Ocean".
Websites:
https://www.youtube.com/watch?v=ePE5V6yuPCk (nummer "Icemen")
https://iconoclassicrecords.com/album/r-u-science/
https://www.facebook.com/officialcrackthesky/
https://crackthesky.com/.

NIEUW/ LIVE-TIP
Archive – Broken Bits
– Glass Minds
Van het album “Glass Minds” (Dangervisit (= eigen beheer), 2026)

Het in 1994 opgerichte Archive is welicht niet superpopulair maar is wel onder een trouw publiek door heel Europa geliefd. Door de loop der jaren wisselde het Britse collectief nogal eens van bezetting en verschoven de muzikale uitingen van triphop naar epische, progrock-achtige soundscapes. Denk daarbij aan een mengvorm van elektronische muziek, postrock en progressieve rock. Eind februari verscheen Archive's dertiende studioalbum “Glass Minds”, met 12 nieuwe nummers en een lengte van bijna 78 minuten. Vorig jaar oktober gaven we u al een voorproefje met het nummer “Look At Us”. Nu het album daadwerkelijk verschenen is presenteren we de twee albumopeners: “Broken Bits” en het titelnummer. “Broken Bits” bouwt langzaam op met minimalistische elektronische texturen naar een vol en zorgvuldig gelaagd arrangement, waarna naadloos wordt overgegaan naar “Glass Minds”. Een pulserend drumritme en pianomotief begeleidt hier de vocalen van Lisa Mottram. Ook al zijn er nog twee andere zangers te horen op “Glass Minds”, haar stem is een belangrijk element op het album en daardoor mede-sfeerbepalend. Haar luchtige toon versmelt op natuurlijke wijze met het elektronische kader en functioneert bijna als een extra instrumentale laag. De grootste stempel op het geheel drukt echter Darius Keeler met zijn persoonlijke productiestijl: synthesizers, ingetogen ritmes en subtiele harmonische verschuivingen bouwen een klanklandschap op dat zich over langere stukken ontwikkelt in plaats van te vertrouwen op een onmiddellijke impact. We durven te stellen dat “Glass Minds” een van de hoogtepunten is in de Archive-discografie die nu al meer dan 30 jaar omspant. Op 30 maart treedt de groep op in het hoofdstedelijke Paradiso, maar dat concert is wel al uitverkocht.
Websites:
https://archivemusic.bandcamp.com/album/glass-minds
https://www.facebook.com/ArchiveOfficial
https://linktr.ee/archiveofficial.

NIEUW / verkapte LIVE-TIP
Metropole Orkest – Bright Lights And Jubilations
Van de 2LP “Arakatak” (V2 Records, 2026)

Metropole Orkest bestaat 80 jaar en geldt wereldwijd al jaren als hét symfonieorkest dat je moet hebben om jazz of pop, of zoals dat vroeger werd genoemd 'lichte muziek' te laten spelen, al dan niet in combinatie met solisten. Ter gelegenheid van dit jubileum is een nieuw album verschenen vol speciaal voor het orkest gecomponeerde stukken. Morris Kliphuis leverde het titelstuk “Arakatak”. Ook zijn er composities te horen van saxofonist en producer Donny McCaslin, saxofonist Tineke Postma, drummer Mark Guiliana, pianist Shai Maestro en componist Louis Cole. Dirigent van dienst is vaste gastkracht Miho Hazama, de in Tokio geboren en in New York werkende componist en arrangeur die tevens een stuk aanleverde. Zoals het op de officiële website wordt omschreven: met “Arakatak” tilt Metropole Orkest lichte muziek naar een hoger niveau en verkent het voortdurend nieuwe muzikale wegen. De stukken zijn spannend, afwisselend en pakkend en zullen liefhebbers van zowel jazz als avontuurlijke progressieve rock en pop moeten kunnen aanspreken, is onze inschatting. Dat geldt zeker voor het stuk dat honoraire dirigent en meesterarrangeur Vince Mendoza aanleverde: “Bright Lights And Jubilations”. Na een fijne solo van altsaxofonist Paul van der Feen krijgt de van oorsprong Twentse Peter Tiehuis alle ruimte om zijn grote kunnen op zijn fraaie Gretsch hollow body-gitaar te tonen. Metropole Orkest is natuurlijk vaak in combinatie met een solo-artiest op podia te bewonderen. Voor ons interessant is bijvoorbeeld het concert met Al Di Meola op 28 mei in het Muziekgebouw in Eindhoven, die met Cory Wong op 16 en 17 juni in TivoliVredenburg, dat met Snarky Puppy op North Sea Jazz op 10 juli en de vier concerten met Hiromi in september. Jammer genoeg is er geen CD- of Blu-ray-editie van dit album beschikbaar. Je bent fysiek aangewezen op vinyl en anders op YouTube.
Websites:
https://www.facebook.com/metropole.orchestra
https://www.mo.nl/
Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/PWBnX0Zd1HQ?si=5vvOmTo3zT9fIjiR
Live-versie met beeld: https://youtu.be/ZWkn_sKpvh4?si=nq-ABpk6mG8LF0_o.

NIEUW (archiefmateriaal)
Camel - Freefall (live, 1974)
- Mystic Queen (live, 1974)
Van "Earthrise: Live At The Marquee 1974" (Esoteric Recordings, 2026)

Na het verschijnen, in november 2023, van de megaboxset "Air Born (The MCA & Decca Years 1973 - 1984)" zijn er enkele onderdelen ook afzonderlijk uitgebracht. Dit waren trouwens allemaal reguliere albums, zoals "The Snow Goose" en "Moonmadness", en de live-plaat "Pressure Points". Het materiaal op de onlangs op de markt gebrachte dubbel-CD "Earthrise: Live At The Marquee 1974" werd middels die box voor het eerst aan het publiek gepresenteerd en is dus nu ook los verkrijgbaar voor hen die dat vele schijven bevattende gevaarte misten of te duur vonden. Tijdens het optreden van 30 oktober 1974 speelden Andrew Latimer, Peter Bardens, Doug Ferguson en Andy Ward een uitbundige selectie van de eerste twee Camel-platen, het langgerekte "Homage To The God Of Light" uit Bardens' solowerk en de non-albumtrack "Ligging At Louis'". Tevens werden reeds enkele stukken gespeeld van de LP die de grote doorbraak voor de symfonische rockband zou betekenen: "The Snow Goose". Van de door Stephen W. Tayler van de originele banden gemixte set hebben wij echter twee nummers uitgekozen, die nog niet eerder in live-vorm in Xymphonia aan de orde zijn geweest: "Freefall" van "Mirage" en het intieme "Mystic Queen" van het titelloze debuut.
Websites:
https://www.camelproductions.com/ (niet actueel)
https://www.facebook.com/camel.latimer/.

OBSCUUR / A.O.R. MEETS NEOPROG
Light, The – Two Stand Alone
Van de picturedisc-EP “The Light” (Odius Plattious (= eigen beheer), 1982)

Soms kom je in een platenzaak een schijf tegen die je op een of andere manier intrigeert, zo ook de naar de band vernoemde picturedisc-EP van The Light. Wat we weten is dat deze viermansformatie uit Los Angeles komt en in 1982 deze EP heeft uitgebracht, een jaar later gevolgd door de LP “The Mirror” met nogmaals de vier nummers van deze EP op de A-kant, aangevuld met vijf andere nummers. Als we niet wisten dat de band uit de Verenigde Staten kwam zouden we gegokt hebben dat het een groep was uit de neoprogbeweging die destijds in het Vereenigd Koninkrijk op kwam zetten. De vier nummers laten goed in het gehoor liggende melodieuze rock met 'widdely' toetsenspel horen. En de zanger klinkt als een jonge Mark Smit van ons eigen Knight Area. Wat er van de leden is geworden kunnen we u niet melden aangezien er heel weinig informatie is te vinden over deze band. Wat we wel hebben ontdekt is dat bassist Ken Balagna voor The Light in de band Evolution zat met zanger Jack P. Russell die later bekendheid verwierf met Great White. Leuke ontdekking en hopelijk komt er een keer een heruitgave van het album “The Mirror”. Overigens is dit materiaal wel op YouTube te vinden.
Websites:
https://www.discogs.com/release/7007794-The-Light-The-Light
Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=ef6C1QiYf9Y.

40 JAAR / IN HET NIEUWS
Pallas – A Million Miles Away (Imagination)
Van “The Wedge” (Harvest / EMI, 1986) en de box “Eyes In The Night (The Recordings 1981 - 1986)” (Esoteric Recordings, 2024)

“The Sentinel” blijft onomstotelijk een van de fijnste albums van Pallas – en dat ondanks dat het door inmenging van labelbazen en gedoe met producers niet het album is geworden dat de Schotse band zelf voor ogen had. De tour ter promotie van het album (met een podiumontwerp van de hand van het team van de legendarische TV-serie Doctor Who) bracht ook de nodige frustratie met zich mee. En zo besloot charismatische zanger Euan Lowson kort na die tour op te stappen. Ondertussen was het werk begonnen aan een opvolger, wat wederom een conceptalbum moest worden. Een aantal van die vroege opnamen zijn tegenwoordig op de Bandcamp-pagina van Pallas te vinden. Eind 1984 werd een nieuwe zanger gevonden in de persoon van Alan Reed. Zijn stem was voor het eerst te horen op de eind 1984 verschenen EP “The Kightmoves”, met naast 2 korte stukken die deel uit maakten van het beoogde concept ook het lange en epische “Sanctuary”. Je zou toen denken dat dit een goede voorbode was voor het nog te verschijnen “The Wedge”. De energieke Reed zorgde echter voor een veranderende dynamiek in het bandgeluid en mede daardoor werd verkozen compacter materiaal te gaan schrijven, met als gevolg dat het uiteindelijke “The Wedge” een stuk commerciëler klonk. Onder de fans van de toenmalige neoprogbeweging werd het album dan ook niet zo goed ontvangen als de voorganger. Toch heeft “The Wedge” de tand des tijds wel doorstaan. Net als van “The Sentinel” is er - buiten een dure Japanse editie om – nooit een CD-versie verschenen van de originele LP. Eind 2024 bracht Esoteric Recordings een mooi boxje uit dat alle officieel uitgebrachte muziek van de vroege Pallas-periode samenbrengt: “Eyes In The Night (The Recordings 1981 – 1986)”. In deze set zijn eindelijk de eerste studio-albums te vinden met de tracklisting van de originele LP's. Daarnaast is de box aangevuld met bonusmateriaal en twee schijven met live-opnames. Ook is er een Blu-ray bijgevoegd met het concert dat Pallas opnam voor de TV-reeks “Live From London”, waaruit we onlangs nog het concert van IQ belichtten. Het was afgelopen maand alweer 40 jaar geleden dat “The Wedge” verscheen: een mooie aanleiding om weer eens wat van dit album te draaien. We hebben ook nog Pallas-nieuws, echt vers van de pers: er gaat een tweede box verschijnen met 9 schijven, waarin we de albums zullen aantreffen van na de doorstart: de periode 1998 – 2007. Deze zijn alle geremasterd door toetsenist Ronnie Brown en ook deze boxset zal een Blu-ray met live-opnamen bevatten.
Websites:
http://www.pallasofficial.com/
https://www.cherryred.co.uk/pallas-the-midas-touch-the-recordings-1998-2007-9-disc-box-set
https://www.facebook.com/PALLASOfficial/.

LIVE-TIP
Barock Project – An Ordinary Day's Odyssey
Van “Time Voyager” (eigen beheer, 2024)

Aanstaande vrijdag, op 20 maart, treedt Barock Project op in Poppodium Boerderij. Het concert had eigenlijk vorig jaar al moeten plaatsvinden, maar bandleider Luca Zabbini was door ziekte maandenlang uitgeschakeld. Het concert is in feite een presentatie van het net verschenen live-album “Live Voyager” dat opnamen bevat van de tournee n.a.v. het recentste studio-album “Time Voyager” uit 2024. Wij waren bijzonder te spreken over dit prachtig opgenomen album, zó zeer zelfs dat het op nummer 3 belandde in de Xymphonia Best of 2024-lijst. Het is een afwisselend album met 'übersymfonische huzarenstukjes' maar ook zelfs een meer A.O.R-getint nummer. Er mag derhalve veel verwacht worden van het Boerderij-optreden. Genoemd live-album zal later vast en zeker ook nog aan bod komen in Xymphonia.
Websites:
https://www.barockproject.net/
https://www.facebook.com/barockproject.

ALBUM VAN DE MAAND
Steensland, Johan – An Ordinary Man
Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)

Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! Vanavond “An Ordinary Man”, waarvan de coupletmelodie ons onwillekeurig steeds weer doet denken aan Kevin Gilberts “Joy Town”. Met de keyboardstoten die de overgang naar het refrein vormen, zit je steeds weer rechtop. Ook dit nummer kent weer een virtuoze gitaarsolo van Per Nilsson.
Websites:
https://johansteenslandmusic.com/
https://johansteensland.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/JohanSteenslandMusic/
Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”: http://johansteenslandmusic.com/duality-story-and-lyrics/.

NIEUW
Hadal Sherpa – Insomnia
Van “Memoria” (eigen beheer, 2026)

“Memoria” is het derde album van Hadal Sherpa. Voor ons is het de eerste kennismaking met deze spacerockers uit Finland, die zeker naar meer smaakt. De zes nummers zijn instrumentaal, hoewel aangetekend dient te worden dat fluitiste Pi Viana ook haar stem gebruikt als instrument middels woordeloze zang. Opener “Omen” ligt nog het meest in de lijn van traditionele spacerock, maar laat je daardoor niet misleiden. De sfeer die over het gehele album hangt geeft namelijk bovenal blijk van een bewondering voor het werk van de heren Gilmour en Wright. Denk aan heerlijk vloeiend gitaarspel en zwellende orgelakkoorden, met daaroverheen “Great Gig In The Sky”-achtige vocalen, die ons meevoeren in een muzikaal palet dat zeker de nodige Pink Floyd-invloeden heeft maar toch ook weer eigen klinkt. Mooi voorbeeld is “Insomnia”, dat in het eerste deel een “On An Island”-sfeertje heeft maar halverwege toch een muzikale omslag naar een meer postrock-getinte stijl kent. De albumclimax wordt bereikt in het titelnummer, met heerlijk uitgesponnen gitaarspel. Helaas is bandleider, multi-instrumentalist en componist Vesa Pasanen ons afgelopen jaar ontvallen. Maar gelukkig is dit album wel afgemaakt en nu dus verkrijgbaar. Er zal derhalve jammer genoeg geen nieuwe muziek meer van Hadal Sherpa verschijnen, maar we kunnen nog wel de eerdere discografie gaan doorspitten. We gaan luisteren naar het genoemde “Insomnia”.
Websites:
https://hadalsherpa.bandcamp.com/album/memoria
https://www.facebook.com/HadalSherpa.

NIEUW (sterk verlaat)
Hemmingson, Merit - Dreams Of The Universe
- Power From The North
Van "Mother Earth Forever" (Foxtrot Records, 2024)

De naam Merit Hemmingson zal hier te lande bij weinigen echt een belletje doen rinkelen, zo schatten wij in. Maar in haar thuisland Zweden is zij een behoorlijk grote dame op het gebied van folk en jazz en in wat mindere mate ook in de klassieke wereld. Ze werd geboren in 1940 en was al midden jaren 50 als pianiste actief. Een decennium later stapte ze over naar het elektrische Hammondorgel en maakte vervolgens furore met popbewerkingen van Zweedse folksongs en later ook als jazzmuzikante. Jaren later, in 1990, belde ze een op dat moment al redelijk ervaren muzikant uit Uppsala op, niemand minder dan Roine Stolt. Uit dat eerste contact ontstond een plan om samen een album te maken met het doel kerkorgel en Hammondorgel met rockmuziek te verbinden. De opnames daarvoor startten in 1993 en dat is interessant want daarmee vielen die zo ongeveer samen met Stolts werk aan zijn album “The Flower King” dat het beginpunt markeert van de bijna gelijknamige band die we nu zo goed kennen. En hoewel de opnamen met Hemmingson op dat moment ook allemaal klaar waren, bleek geen enkel label er brood in te zien, met als gevolg dat ze ruim 20 jaar op de plank bleven liggen. Tot dat Stolt en Hemmingson besloten om, na nog wat extra opnamesessies, dit werk dan maar gewoon zelf uit te brengen via Stolts eigen Foxtrot Records. En daar mogen we blij mee zijn, want de muziek op "Mother Earth Forever" is een genot om naar te luisteren. Het is een volledig instrumentaal album, afgezien van wat woordeloze zang van Hemmingson zelf, dat zich soepel beweegt tussen folk, klassiek, wereldmuziek en symfonische rock. Als we het dan al ergens mee moeten vergelijken is het wel met het recentere repertoire van Thijs van Leer en Focus. We horen statig, maar ook soms wel swingend orgelspel van Hemmingson waarbij Stolt met zijn gitaarspel voor de nodige extra pit zorgt in de compacte composities van de 85-jarige veterane.
Websites:
https://www.meritone.se/
https://www.facebook.com/merit.hemmingson.

50 JAAR
Enid, The - The Fool
- The Falling Tower
Van "In The Region Of The Summer Stars" (BUK Records, 1976 / Operation Seraphim, 2010)

Exacte informatie is een beetje schaars maar voor zover we hebben kunnen nagaan was het afgelopen maand 50 jaar geleden dat “In The Region Of The Summer Stars” van The Enid uit kwam. En vanaf de eerste tonen van dit debuut was het duidelijk dat deze Britse band hoogst eigenzinnig was en een uniek klank voortbracht. De composities bevatten oorspronkelijk vocalen, maar de zanger van de oerbezetting, Peter Roberts, stapte op de laatste dag van 1975 uit het leven. De overgebleven leden vonden dat hij onvervangbaar was, dus werd de muziek opnieuw gearrangeerd tot een instrumentaal geheel. Saillant detail is dat het album origineel “The Voyage Of The Acolyte” zou moeten gaan heten maar dat dit plan moest worden gewijzigd doordat Steve Hackett precies die titel al gebruikte voor diens in oktober 1975 verschenen solodebuut. Beide albums hebben dan ook met elkaar gemeen dat ze geïnspireerd zijn door het tarotkaartspel. Het album van The Enid kent verder een bewogen geschiedenis omdat het jarenlang niet in originele vorm verkrijgbaar was, maar alleen in een deels in 1984 heropgenomen versie, omdat EMI de originele masters was kwijtgeraakt. Gelukkig werden die toch teruggevonden zodat in 2010 eindelijk een CD-versie kon worden uitgebracht met de originele opnames. De titeltrack, de romantische piano-instrumental “The Lovers” en het bombastische “The Last Judgement” (met prominent het zo'n 800 jaar oude “Dies Irae”-thema) zouden tot grote fanfavorieten uitgroeien en nog regelmatig door de jaren heen live gespeeld worden, ook bijvoorbeeld tijdens het optreden ter gelegenheid van onze 1000ste uitzending in het Almelose Hof 88 in 2012. Om het jubileum te vieren kiezen we nu echter voor de twee openingsstukken: het korte “The Fool”, gevolgd door het hectische, door gitaren gedomineerde “The Falling Tower”.
Websites:
https://www.theenid.co.uk/
https://www.facebook.com/TheEnid/.

VOORPROEFJE
GRICE – Judgement Day
Van het komende album “Filter” (Hungersleep Records, 29 mei 2026)

Afgelopen vrijdag verscheen van GRICE de single “Judgement Day”, als voorbode op het eind mei te verschijnen “Filter”. Dat wordt het vijfde reguliere studio-album dat zanger/producer/multi-instrumentalist Grice Peters onder de naam GRICE uitbrengt sinds 2012, waarbij aangetekend dient dat de Brit daarnaast de nodige EP's en afgeleide albums heeft uitgebracht. Onder de aangekondigde medewerkers vinden we een rij vertrouwde namen die ons likkebaardend doen uitzien naar “Filter”. Ga maar na: Richard Barbieri (Japan, Porcupine Tree) is weer van de partij met zijn unieke geluidscreaturen, alsmede zijn oude Japan- en JBK-maat Steve Jansen die 'texturen' toevoegt. De David Sylvian-connectie gaat nog verder door de medewerking van David Torn, die met zijn unieke experimentele gitaarstijl zal bijdragen aan het langste nummer op “Filter”. De Italiaanse trompettist Luca Calabrese kenden we ook al van eerder GRICE-werk, alsmede van o.a. Isildurs Bane en ook hij zal weer van de partij zijn. De van onder meer Soft Machine bekende saxofonist Theo Travis wordt als speciale gast aangekondigd, bijzonder genoeg als bespeler van de duduk. Met dit team verwachten we opnieuw een GRICE-album vol rijke en zorgvuldig opgebouwde muzikale sferen. Zodoende is de eerste single naar GRICE-begrippen behoorlijk straight-ahead, al valt er voor de aandachtige luisteraar de nodige gelaagdheid te ontdekken. Qua thematiek verwijst “Judgement Day” naar de staat van de mensheid: we leven in een tijd van misleiding en afnemend humanisme, waarbij slachtoffers de mond gesnoerd wordt en de schuldigen vrijuit gaan, aldus Peters.
Websites:
https://gricemusic.co.uk/
https://grice.bandcamp.com/track/judgement-day-single
https://www.facebook.com/GRICEmusic/.

VOORPROEFJE
Exploring Birdsong - 42
Van het nog te verschijnen debuutalbum (Long Branch Records, voorjaar 2026)

Na een tweetal EP's in 2019 en 2023 werd het voor Exploring Birdsong tijd om te gaan werken aan een volwaardig album. In de tussentijd werden er een aantal losse songs uitgebracht die al dan niet op dat nieuwe album te vinden zouden zijn. Vanaf het afgelopen najaar werd er in de communicatie via social media steeds meer gehint dat er nu toch écht een werkstuk van albumlengte in aantocht is. In de vele visuele hints doet het Britse trio zich voor als een groep vastgoedondernemers die in het voorjaar van 2026 met twaalf nieuwe huizen op de markt komen. Afgelopen maand is er een eerste voorproefje in de vorm van de song "42" die duidelijk voortbouwt op de sound van de tweede EP "Dancing In The Face Of Danger", dus met een steviger, voller geluid. Hopelijk hoeven we nu niet lang meer te wachten op het volledige album.
Websites:
https://exploringbirdsong.bandcamp.com/track/42
https://www.facebook.com/ExploringBirdsong.

NIEUW
Soen - Draconian
- Vellichor
Van het album “Reliance” (Silver Living Music, 2026)

Soen brengt een krachtige mix van progressieve metal en emotionele rock. De band, opgericht door ex-Opeth-drummer Martin Lopez en zanger Joel Ekelöf, heeft sinds debuutalbum “Cognitive” uit 2012 een eigen geluid ontwikkeld. Met complexe ritmes, meeslepende melodieën en tot nadenken stemmende teksten heeft Soen zich ontwikkeld tot een krachtpatser binnen de moderne prog. De rauwe energie en sonische diepgang van Soens muziek hebben van de Zweedse band mondiaal een favoriet gemaakt onder liefhebbers van moderne prog. In januari verscheen het zevende studioalbum “Reliance”. Wat opvalt is dat de reacties op het album wisselend zijn. Er is gaandeweg een verdere verschuiving waarneembaar naar een minder progressief geluid. Zo constateert metalfan.nl dat Soen met het wat veilige “Reliance” vooral een wat groter publiek aanspreken. De songs zijn relatief toegankelijk en leunen op krachtige alternatieve metalriffs, degelijke zanglijnen en eenvoudige ritmiek. De progressiviteit is ingeruild voor een gestroomlijndere aanpak. Het album sluit wel af met twee stukken, “Draconian” en “Vellichor”, die teruggrijpen op de originelere stijl die Soen in het verleden liet horen. Uiteraard hebben we juist die twee nummers voor u geselecteerd. Het concertschema van Soen laat helaas geen Nederlandse data zien; dichtst bijzijnde optreden is in Kortrijk, België, op het Alcatraz 2026 Festival op 7 augustus.
Websites:
https://www.soenmusic.com/
https://www.facebook.com/SoenMusic.

50 JAAR / WERELD VAN MUZIEK
Crucis - Recluso Artista
Van "Crucis" (RCA Victor, januari 1976), met tweede album “Los Delirios Del Mariscal” (december 1976) samengevoegd op één CD getiteld “Kronologia” (Record Runner, 1995)

De Argentijnse band Crucis bestond maar kort, maar zag toch kans wel twee albums uit te brengen en ook nog allebei in hetzelfde jaar: 1976. Januari van dat jaar, dus nu ietsje meer dan 50 jaar geleden, verscheen het naar de band vernoemde debuut, nog in december gevolgd door "Los Delirios Del Mariscal". Die laatste wordt over het algemeen beschouwd als een kleine progklassieker, zeker ook binnen de Zuid-Amerikaanse prog. Maar dat betekent niet dat het debuut een stuk minder is. Crucis hield er van om zich muzikaal te begeven in het grijze gebied tussen jazzrock en progressieve rock, waarbij het tweede album duidelijk symfonischer van karakter is en het debuut bij vlagen wat meer intense jazzrock te bieden heeft. De afsluiter van dat debuut, “Recluso Artista”, dient stilistisch gezien duidelijk als voorbode op album nummer 2.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=488.

HERUITGAVE / LIVE-TIP
Yes – The Ancient (Giants Under The Sun) (Steven Wilson 2026 Remix)
Van “Tales From Topographic Oceans: Definitive Version” (Rhino, 2026 / Origineel: Atlantic, 1973)

Rhino is al een tijd in de weer om de (voor nu) definitieve versies van de klassieke Yes-albums uit te brengen. Afgelopen februari bracht alweer de vierde release in de serie en net als de groep deed op het gebied van compositorisch uitdijen, pakt het label ook steeds meer uit en is deze box nog weer grootser dan de voorgaande. En zo tellen we in deze uitgave zelfs 15 schijven. Twee CD's en twee LP's met een nieuwe remaster van het oorspronkelijke album, twee met de mooie nieuwe stereomix van Steven Wilson, drie CD's met demomateriaal en ook 3 zilvere schijfjes met unieke live-opnames. Ook bevat de box een Blu-ray met een verse Dolby Atmos mix door de genoemde Wilson. Dit alles gaat vergezeld van een mooi uitgebreid boekwerk, boordevol info en archieffoto’s. Na het commerciële succes van “Close To The Edge” keek menig fan uit naar wat komen zou. Wat de band voorschotelde was echter voor veel fans zware kost. Verplaats je maar eens in de Yes-fan uit 1973 die naar een van de eerste shows gaat waar het album nog voor de releasedatum integraal ten gehore wordt gebracht. Maar terug naar het ontstaan van het album: frontman Jon Anderson raakte in 1973 in Tokyo in de ban van het boek “Autobiografie Van Een Yogi” van Paramahansa Yogananda waarin het Hindoeïstische concept van 'vier lichamen' wordt besproken. Hij kreeg gitarist Steve Howe ook enthousiast en samen begonnen ze in verschillende hotelkamers tijdens de “Close To The Edge”-tour aan het construeren van het concept dat indachtig de lichamen ook vier plaatkanten moest bestrijken. Na wat overredingskracht kreeg het duo de rest van de band ook zo ver om hierin mee te gaan. Hoewel: vooral Rick Wakeman hield zich steeds meer afzijdig want hij kon zich niet vinden in het voor hem wereldvreemde concept dat ten grondslag lag van het uiteindelijk in november 1973 verschenen “Tales From Topographic Oceans”. Tijdens de tournee vervreemdde de toetsenist zich steeds meer van de overige vier, wat uiteindelijk dan ook tot een breuk leidde – maar dat is een ander verhaal. Muzikaal gezien is “Tales” met terugwerkende kracht toch wel één van de meest bijzondere Yes-albums gebleken en de vier composities laten duidelijk vier gezichten zien. Om tot volledige plaatkanten te komen zijn de muzikale ideeën soms flink opgerekt, maar toch is er aldoor sprake van een in stand gehouden spanning. Waar de eerste twee plaatkanten wat energieker zijn is vooral de derde, “The Ancient”, meanderend. Steven Wilson weet in zijn nieuwe mix op geraffineerde wijze nieuwe details naar boven te halen. En dit geldt dan vooral voor de Dolby Atmos-mix, die alle muzikale elementen va het album optimaal tot leven brengt. Ondanks dat Wakeman altijd vrij denigrerend over dit album is geweest is hij toch zeker de ster van het album. “Tales” is gevuld met rijk, kamervullend toetsenwerk en vooral het veelvuldig gebruik van de Mellotron is om van te smullen. Daar waar hij op voorgaande albums zijn virtuositeit veelvuldig botvierde, speelde hij op dit album veel meer in een gedragen stijl. Drummer Alan White, die Bill Bruford meteen na de “Close To The Edge”-opnamen was opgevolgd, was nog niet eerder op een studio-album van Yes te horen geweest en hij wilde zich natuurlijk bewijzen. Die kans kreeg hij uitgebreid met de lange percussieve sectie op de vierde plaatkant, “Ritual”. We hebben nog nooit veel van dit album laten horen bij Xymphonia, ongetwijfeld mede gezien de lengte van de nummers, maar een release als deze verdient zeker aandacht en het nummer dat op deze versie het meest opvalt is toch wel “The Ancient”. Andersons stem zweeft boven de muziek en luister ook eens naar de zoemende bas van Squire. “The Ancient” sluit af met het stemmige deel “Leaves Of Green”: een van Howe’s mooiste momenten op dit dubbelalbum. Overigens speelt de huidige bezetting van Yes, waarin we nog één lid terugvinden die destijds meewerkte aan “Tales”, namelijk gitarist Steve Howe, op 6 mei op in TivoliVredenburg. Dan zal echter niet “Tales”, maar het nu 55 jaar oude “Fragile” centraal staan.
Websites:
https://www.yesworld.com/
https://www.facebook.com/yestheband.

NIEUW / LIVE-TIP
Morse Band, The Neal (NMB) – Hurt People
Van “L.I.F.T.” (InsideOut / Sony Music, 2026)

We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Gitarist/zanger Eric Gillette vormde intussen met voormalig Haken-toetsenist Diego Tejeida de progmetalband Temic. Toetsenist Bill Hubauer dook verrassenderwijs op in Crack The Sky, zoals u onlangs nog bij ons kon horen. Bassist Randy George bracht een soloplaat uit. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB, zoals de groep zich tegenwoordig kortweg presenteert. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”. Het gaat meteen flink hard rockend van start, waarbij Morse de coupletten zingt terwijl Gillette de lead heeft in de refreinen, waarbij hij zijn anders zo cleane stem rauwer dan ooit laat klinken. Hij speelt ook al vroeg een erg fijne gitaarsolo, maar de fraaiste instrumentale passages zitten wel in de tweede helft, waarbij Hubauer een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo laat horen. Uiteraard laten we dit “Hurt People” aan u horen. Vorige week werd aangekondigd dat er op 28 en 29 augustus in Poppodium Boerderij in Zoetermeer weer een Morsefest plaatsvindt, tijdens welke NMB zowel “L.I.F.T.” als “Question Mark” integraal zal vertolken. “L.I.F.T.” is uitgebracht in een mooi digipack met als bonus een instrumentale versie van het album. Er is ook een enkele CD-editie en een dubbel-LP, gestoken in een fraaie klaphoes.
Websites:
https://nealmorse.com/
https://www.facebook.com/nealmorse/.

ALBUM VAN DE MAAND
Steensland, Johan – The Dr. Dorian Dance
Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)

Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! Vanavond “The Dr. Dorian Dance”. Een spanning opwekkend ritmisch patroon werkt naar een pakkend refrein waarin Steensland het duet aangaat met Gibson, maar de uitsmijter komt wederom van Nilsson, die alle ruimte krijgt voor een fraai opgebouwde en vingervlugge solo.
Websites:
https://johansteenslandmusic.com/
https://johansteensland.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/JohanSteenslandMusic/
Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”: http://johansteenslandmusic.com/duality-story-and-lyrics/.

NIEUW / LIVE-TIP
Barwick, Julianna & Mary Lattimore - Rachel's Song
Van "Tragic Magic" (InFiné, 2026)

Op het sprookjesachtige, ambient-getinte "Tragic Magic" komen twee werelden bij elkaar. Mary Lattimore is een begenadigd harpiste met een behoorlijke discografie achter haar naam. Op dit album, dat mede is geïnitieerd door het Musé de La Musique, bespeelt ze in dat museum aanwezige instrumenten, gemaakt in de 18de en 19de eeuw. Haar vaak repetitieve klankenreeksen worden verlevendigd door de analoge synthesizers van de eveneens productieve Julianna Barwick, zoals de Jupiter-8. Ze maakt tevens gebruik van de Vocoder VC10. Op een bewerking van het door Vangelis voor de soundtrack van "Blade Runner" geschreven "Rachel's Song" heeft ze de beschikking over de tevens voor die filmmuziek gebruikte Prophet-5. Naast een vijftal eigen composities bewerkte het tweetal nog een ander nummer en wel "Temple Of The Winds" van Roger Eno, waarop een Steinway-vleugel te horen is. We concentreren ons echter op het genoemde "Rachel's Song". Overigens treden Barwick en Lattimore zaterdag 18 april op in het Bimhuis te Amsterdam tijdens het vierdaagse Minimal Music Festival, alwaar uiteraard "Tragic Magic" centraal zal komen te staan.
Websites:
https://marylattimoreharpist.bandcamp.com/album/tragic-magic
https://marylattimore.net/
https://juliannabarwick.com/
https://juliannabarwick.bandcamp.com/
https://en-gb.facebook.com/JuliannaBarwick/
https://www.muziekgebouw.nl/en/agenda/julianna-barwick-mary-lattimore-zrdf.

50 JAAR / LIVE-TIP
10cc - Art For Art's Sake
Van "How Dare You!" (Mercury, 1976)

Afgelopen januari was het 50 jaar geleden dat 10cc's vierde album verscheen, dat tevens het eindstation was van de originele bezetting, bestaande uit Lol Creme, Kevin Godley, Graham Gouldman en Eric Stewart. De eerste twee splitsten zich na dit album af om als duo verder te gaan. Eerst met deels behoorlijk experimentele muziek, maar in de jaren 80 ook als ware pioniers op het gebied van videoclips voor uiteenlopende bands en artiesten. Maar op “How Dare You!” waren beide duo's nog gezamenlijk actief, hoewel altijd duidelijk te horen was wie er verantwoordelijk was voor welke songs. De Godley & Creme-songs hadden altijd een beetje een aparte twist, de Gouldman & Stewart-songs waren prachtig uitgewerkt progressieve popsongs met altijd leuke muzikale verrassingen. Eén van die songs is “Art For Art's Sake”, die nog tot op heden regelmatig door de door Graham Gouldman geleide versie van 10cc live op de planken wordt gebracht. Wellicht ook bij het optreden in het Haagse Zuiderpark dat op 14 juni aanstaande zal plaatsvinden.
Websites:
https://www.10cc.world/
https://www.facebook.com/10ccBand.

HET DEBUUT
Calliope – Non Ci Credo Più
Van het album “La Terra Dei Grandi Occhi” (Vinyl Magic Productions, 1992)

Calliope werd opgericht in 1989 in Turijn. De 'Rock Progressivo Italiano'-band stond bekend om een symfonisch jarenzeventiggeluid, waarbij veelvuldig gebruik werd gemaakt van Hammondorgel, Moog en Mellotron, natuurlijk gecombineerd met theatrale Italiaanstalige zang. Dit leidde tot rijke en gevarieerde arrangementen, gekenmerkt door een energieke aanpak. Calliope was daarmee een van de vele veelbelovende progressieve rockbands die vanaf de jaren negentig zich gingen werpen op een gemoderniseerde versie van de rijke, analoge symfonische sound uit de jaren 70. Daarbij hoor je muzikale elementen die doen denken aan Latte & Miele, Le Orme en uiteraard P.F.M. (Premiata Forneria Marconi). Wij gaan terug naar 1992, toen het debuut “La Terra Dei Grandi Occhi” verscheen. Daarvan het nummer “Non Ci Credo Più”.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=372.

NIEUW / (verkapte) LIVE-TIP
Durant, Jon / Colin Edwin / Chris Maitland - Stationary Orbit
Van "The Baldock Transmission" (Alchemy Records, 2025)

Bijna gelijktijdig met de aankondiging dat Colin Edwin met John Wesley als Voyage 35 het oude materiaal van Porcupine Tree op diverse podia ten gehore gaat brengen, druppelde het nieuws binnen dat Edwin de samenwerking met zijn Burnt Belief-collega Jon Durant nieuw leven heeft ingeblazen. Samen met oud-Porcupine Tree-drummer Chris Maitland nam dit duo in november 2024 het eind vorig jaar op Durants Alchemy Records uitgebrachte "The Baldock Transmission" op. Medewerking van de voormalige Porcupine Tree-ritmetandem suggereert wellicht een terugkeer naar uitgesponnen progressieve rock in het verlengde van, bijvoorbeeld, "On The Sunday Of Life" of "The Sky Moves Sideways". Maar omdat Durant een heel ander type gitarist is dan Steven Wilson klinken de zes composities meer als instrumentale ambient rock. Vooral de langere stukken hebben een behoedzame opbouw, waarbij Durant met behulp van de nodige effectapparatuur over slepende grooves zijn meanderende en zwevende, op al dan niet gefrette gitaren, alsmede zogenaamde Cloud-gitaren gespeelde melodieën tentoonspreidt. Natuurlijk zijn er overeenkomsten te bespeuren met de hallucinerende spinsels van Wilsons oude band, zoals in het opzwepende "Stationary Orbit". Het zal daarnaast niet verbazen dat Edwins kronkelende en zoemende fretlozebaspatronen weer een vloeiend geheel vormen met Maitlands veelzijdige, met veel gevoel voor details gespeelde slagwerkpartijen. Geconcludeerd kan dan ook worden dat "The Baldock Transmission" prima te plaatsen is tussen Durants solowerk of de Burnt Belief-CD’s en de instrumentale exercities op de oude Porcupine Tree-albums. Overigens is het nog onbekend of Maitland eveneens deel zal uitmaken van Voyage 35, dat op 10 september TivoliVredenburg in Utrecht aandoet, 11 september De Pul in Uden en 12 september Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Van "The Baldock Transmission" hebben we het genoemde "Stationary Orbit" uitgekozen.
Websites:
https://www.alchemyrecords.com/
https://www.jondurant.com/
https://www.facebook.com/jon.durant.9
https://jondurant.bandcamp.com/album/the-baldock-transmission.

ALBUM VAN DE MAAND
Steensland, Johan – The Shredded Suit
Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)

Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! We openen de maand maart met “The Shredded Suit”, waarin de onvolprezen Per Nilsson zich meteen laat horen met een gave gitaarsolo.
Websites:
Johan Steensland
Bandcamp
Facebook
Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”

NIEUW
Diaspro - Introduzione
– Piccola Stazione
Van “Diaspro” (eigen beheer, 2026)

De aandachtige luisteraar zal het zijn opgevallen dat we regelmatig oude maar ook veel nieuwe prog laten horen van Italiaans bodem: de zogeheten R.P.I. (Rock Progressivo Italiano). De kwaliteit is vaak sowieso prima, maar zo af en toe is er een band die boven het maaiveld uitsteekt en ons doet verrassen met een album dat zich kan meten met de klassiekers van weleer. En nu hebben we er zoeen ontdekt, namelijk het debuut van Diaspro. De groep is al wel een tijdje bezig, maar was zonder releases nog weinig bekend. Na een aantal bezettingswisselingen verscheen vorig jaar herfst de eerste single, afgelopen maand gevolgd door het naar de groep vernoemde debuutalbum: meteen al een conceptueel werk. Diaspro is duidelijk schatplichtig aan de grote R.P.I.-namen uit de jaren zeventig met een geluid dat laveert ergens tussen het klassieke werk van PFM en Le Orme, maar is zeker niet zomaar een kloon. Luister maar naar bijvoorbeeld “Piccola Stazione” met heerlijk opzwepend drum- en basspel, wat de solisten ruimte geeft om het geheel in te kleuren met o.a. aan Le Orme refererende toetsenriedeltjes. De karakteristieke wat declamerend klinkende zang van Dante Campora maakt het plaatje compleet. Het bijtende tintje geeft de composities de nodige eigenheid; er zijn zelfs wat passages met de 'heaviness' van Black Sabbath en als je goed luistert hoor je daarnaast wat verwantschappen met A.O.R.-getinte bands. De plaat sluit af met 4 miniatuurtjes. We hebben echter gekozen voor de twee nummers die het album openen en ook het dichts bij het klassieke proggeluid liggen.
Websites:
https://diasprog.bandcamp.com/album/diaspro
https://www.facebook.com/diasproband/ .

NIEUW / LIVE-TIP
Paravane – And I Love You
Van “Forever Is A Long Time Ago” (eigen beheer, 2025)

Nice Beaver was een prima Nederlandse progband die in het eerste anderhalve decennium van deze eeuw drie albums uitbracht, die misschien internationaal meer hadden gedaan als de bandnaam niet zo onhandig gekozen was. Zo'n verwijzing naar een grap uit The Naked Gun is even leuk, maar werkt zich vooral tegen je, dunkt ons. De groep stond garant voor doorvoelde, zij het enigszins huilering klinkende zang van de tevens warme toetsenpartijen oproepende Erik Groeneweg, sterke gitaarsolo's van Hans Gerritse die af en toe ferm rockend uit de hoek kon komen en potent drumwerk van Ferry Zonneveld. Ook de zoemende bas van de tegelijk in Leap Day spelende Peter Stel was zeer attractief, maar die vertrok in 2023 (en maakt tegenwoordig deel uit van Flamborough Head). Met een nieuwe bassist in de persoon van Erwin Scheijgrond maakte de groep vorig jaar een doorstart onder de nieuwe naam Paravane. Oktober vorig jaar verscheen het 'debuut' “Forever Is A Long Time Ago” dat ietsje later pas op ons vizier kwam. Meteen vanaf de openende titeltrack klinkt Paravane vertrouwd. Vooral de zang van Groeneweg en de gitaar van Gerritse zijn daar verantwoordelijk voor. Maar de muziek klinkt misschien nog nét weer een tandje professioneler uitgewerkt dan voorheen. Ook horen we aspecten die ons bij Nice Beaver niet opvielen, zoals de ons erg aan het Eloy van eind jaren zeventig herinnerende spacy keyboardlijnen die door “And I Love You” lopen, verweven met warme Fender Rhodes-akkoorden en scherpe gitaarlicks. En dan moet de fraaie gitaarsolo nog komen... Scheijgrond krijgt hier ook de ruimte om te laten horen dat hij een uitstekende vervanger van Stel is. We zijn benieuwd hoe dat vanaf het podium gaat klinken als Paravane op 27 maart in Luxor Live te Arnhem optreedt.
Websites:
https://paravane.bandcamp.com/album/forever-is-a-long-time-ago
https://www.facebook.com/NiceBeaverProg.

NIEUW
Magnify The Sound - Searching For A Quiet Place (single edit)
- Once Upon A Breath
Van "Searching For A Quiet Place" (Crispin Glover Records, 2025)

Vorig jaar maakten we kennis met de muziek die gitarist Trond Engum onder zijn alias The Soundbyte maakt. Het meest recente album "Still Quiet" karakteriseerden wij als 'postmoderne progressieve metal' en als muziek die liefhebbers van Engums eerste band The 3rd And The Mortal zeker kunnen waarderen. In vergelijking met The Soundbyte is Engums andere actieve project, Magnify The Sound, een stuk taaiere maar desalniettemin fascinerende kost. Het is een samenwerking van deze Noorse gitarist, tevens bediener van diverse elektronica, met drummer/percussionist Carl Haakon Waadeland, waarbij er ook gastbijdragen zijn van zangeres Tone Åse en Hardanger-fiddlebespeler Sturla Eide. Magnify The Sounds muziek is gebaseerd op zorgvuldig opgebouwde improvisaties waarbij de scheidslijnen tussen de verschillende muzikale werelden van folk, postrock en metal lijken te vervagen. Dit is geen muziek die je lekker op de achtergrond aanzet, maar een ware luistertrip met een energie die halverwege dit album tot orkaansterkte wordt opgestuwd. Het helpt dat we eigenlijk meer van een EP dan een album kunnen spreken, gezien de lengte van iets meer dan 34 minuten. Het meest toegankelijk zijn de stukken waarin zangeres Tone Åse zich bij het gezelschap voegt, zoals in de albumopener “Searching For A Quiet Place”. Wij laten dat voorafgaan door de iets ingekorte singleversie van de tweede albumtrack “Once Upon A Breath”, waarin de klank van de Hardanger fiddle en Engums gitaar helemaal lijken samen te smelten.
Websites:
https://magnifythesound.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/MagnifyTheSound .

NIEUW
Oldhill, Mike - Space
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)

Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items op als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Naar dat ruim elf minuten durende stuk gaat u nu luisteren.
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .

HERUITGAVE
Golden Earring – Kill Me (Ce Soir) (7-inch single version)
- Intro Plus Minus Absurdio (rough mix)
Van “Switch – Remastered And Expanded Edition” (Red Bullet, 2025 / origineel: Polydor, 1975)

Vorig jaar verscheen een nieuwe uitgebreide editie van het op dat moment een halve eeuw oude “Switch”. Dit was Golden Earrings 10de album en de opvolger van het internationale doorbraakalbum “Moontan”. Voor deze editie werden voor het eerst de eerste generatie-mastertapes uit de IBC Studios geremasterd. Er zijn 10 bonustracks toegevoegd, waaronder een nooit eerder uitgebracht, maar wel compleet afgerond nummer (“Action Alice & Bow-Tie Basil”), naast een single-b-kant, single-edits en vroege ruwe mixen. Interessant is het 16 pagina’s tellend boekje met de ontstaansgeschiedenis van het album, memorabilia en fotomateriaal. “Switch” betekende eigenlijk een ommekeer voor Golden Earring, want er was een grotere funk- en progressieve rockinvloed merkbaar. Om dit te realiseren was een extra, vijfde lid toegevoegd: Robert Jan Stips van het eveneens Haagse Supersister. Deze uitgebreide CD-heruitgave van “Switch” is het zesde in de serie ‘Remasterd & Expanded’-albums van Golden Earring, onder toezicht van Red Bullet-catalogus- en bandarchivaris Wouter Bessels.
Websites:
https://golden-earring.nl/
https://www.facebook.com/goldenearring .

LIVE-TIP (drievoudig)
Wackerman, Chad – Flares
Van “The View” (CMP, 1993)

Chad Wackerman is komende week met de supergroep L.A. All-Stars op drie plekken in de wijde omgeving te aanschouwen. De van zijn werk met o.a. Frank Zappa en Allan Holdsworth bekende drummer neemt gitarist Alex Machacek, bassist Jimmy Haslip en toetsenist Steve Hunt mee. Op 7 maart is hij in Paradox in Tilburg, 8 maart in Poppodium Boerderij Zoetermeer en 14 maart in Jazzclub Minden, Duitsland. Op eigen titel maakte Wackerman de nodige sterke jazzrockalbums, onder andere voor CMP. In 1993 verscheen “The View”, zijn tweede werkstuk voor dat roemruchte Duitse label. Hij werkte hierop samen met trompettist Walt Fowler die hij uit zijn Zappa-jaren kende en bassist Jimmy Johnson met wie hij bij Holdsworth speelde. Toetsenist van dienst was de veelgevraagde Jim Cox. Als gitaristen fungeerden genoemde Holdsworth én de van o.a. latere Supertramp-line-ups bekende Carl Verheyen. Zo slaan we twee vliegen in één klap, want zoals we vorige week al meldden, komt Verheyen in oktober voor vier concerten naar Nederland, waaronder warempel eentje in Metropool Almelo, op 17 oktober. In diezelfde maand is Wackerman ook opnieuw in het land, dan met enkele van zijn oude Zappa-vrienden, met Banned From Utopia, op 4 oktober in Paradox Tilburg, 5 oktober in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en 13 oktober in Ebertbad, Oberhausen. Dus nóg een vlieg erbij. We don't give the flies a chance! Wij gaan terug naar het genoemde “The View”, met een fraai stuk waarop Fowler ontbreekt, met des te meer ruimte voor Verheyens gitaar en Cox' orgel: “Flares”.
Websites:
https://chadwackerman.com/
https://www.facebook.com/chadwackerman/ .

NIEUW
Phylice Ghetta - You And Me
- Secrets Of The Beehive-part 1
- Secrets Of The Beehive-part 2
- Secrets Of The Beehive-part 3
Van "In-Sane-Condition" (Warthog Productions (= eigen beheer), 2025)

Tijdens de eerste periode (1982-1992) van Phylice Ghetta, de band rondom Hans en Pim Thiemens, werd livemuziek geproduceerd die de ritmische virtuositeit van het "Discipline"-tijdperk van King Crimson combineerde met tegendraadse New Wave. Deze eigenzinnige stijl werd in de studio met behulp van drumcomputers voortgezet in W2Warthog (2004-2014). De ontwikkeling stokte echter door botsende visies en het overlijden van Pim. Met het akoestische ambientproject NoiÇe (2019-heden) hervond Hans daarna zijn eigen geluid. Op de al sinds 2018 in de steigers staande dubbel-CDr, maar eind vorig jaar pas voltooide "In-Sane-Condition" bundelt hij deze invalshoeken samen tot 'een caleidoscoop van geluid, ritme, melodie, orde en wanorde'. Geïnspireerd door Doug Rauchs baspartijen en tropische omgevingsgeluiden op Santana’s "Caravanserai" en, meer recentelijk, het album "Face" van Markus Reuter en Pat Mastelotto voltrekt zich op CD1 "Still Alike!" een langzaam openbarende, ruim 70 minuten durende hallucinerende trip. Hans bespeelt in 21, deels in elkaar overlopende sfeerbeelden onder meer diverse bassen, gitaar, Chapman Stick en citer. De intrigerende, steeds verschuivende drum- en percussiepatronen zijn deels ingespeeld door oudgedienden Igor Blok en Luuk de Weert, maar het was vooral de inbreng van Vault- en Diggeth-slagwerker Casper Bongers die dit project de definitieve impuls gaf. Verder vallen enkele suspensevol vervormde gesproken teksten op en als een vertwijfelde equivalent van Adrian Belews voordracht in "Indiscipline" overkomende declamaties. Het enige gezongen nummer is het afsluitende, samen met Françoise Vaal intens gebrachte "C’ai Endings". De tweede, 25 minuten klokkende schijf "Secrets Of The Beehive" is gedeeltelijk gebaseerd op vanaf 1985 vastgelegde, ietwat meer melodieën bevattende demo’s. Van dit wederom op het eigen beheerlabel Warthog Production uitgebrachte "In-Sane-Condition" hebben we van CD1 "You AndMe" uitgekozen, waarop een door Pim Thiemens gespeelde Mellotron-midipartij te horen is. Van de tweede disk draaien we het driedelige "Secrets Of The Beehive".
Websites:
http://www.warthogproductions.nl/ .

VAN EIGEN BODEM / 35 JAAR
Sangamo – Madam The Judge
Van de muziekcassette “Wakeless Moments” (eigen beheer, 1991)

Het komt niet vaak voor dat we in Xymphonia wat laten horen van een Nederlandse band die actief was rond de tijd dat we met ons programma begonnen, maar waar we tóch nog nooit aandacht aan besteed hebben. We hadden de naam Sangamo wel eens horen vallen, maar omdat deze band uit Boskoop nooit een album heeft gemaakt bleef het daar bij. Toch heeft Sangamo het een jaar of 10 volgehouden alvorens muzikale onenigheid tot een split leidde. In de bezetting komen we een aantal zeer bekende namen tegen. Zanger Peter Amsterdam is voor ons een onbekende maar de naam die er direct uit springt is natuurlijk Knight Area-oprichter Gerben Klazinga. In de eerste bezetting van Knight Area vonden we ook Sangamo-gitarist Jeroen Hogenboom en -drummer Mark van Nieuwenhuizen terug. Bassist Jankees Braam is ook geen onbekende: hij bracht zelf onder de naam Ixion wat albums uit en schreef daarnaast teksten voor Knight Area. Dit alles maakt zeer nieuwsgierig naar de muziek die Sangamo produceerde. We hebben onlangs de voor zover we weten enige uitgave van deze Boskopers gescoord: een muziekcassette uit 1991 met vier nummers, die zoals verwacht een stevig neoproggeluid laten horen. Vooral in het toetsenwerk hoor je al voorzichtig sporen van Klazinga's toekomstige band. We vonden het nu na 35 jaar een mooi moment om toch een nummer van die cassette te laten horen. Hoewel er op de hoes staat dat de opnamen plaatsvonden in een slaapkamer, klinken de nummers toch verrassend goed.
Websites:
https://www.discogs.com/release/36228643-Sangamo-Wakeless-Moments .

50 JAAR / JAZZROCK
Ponty, Jean-Luc - Lost Forest
Van "Aurora" (Atlantic, 1976)

Jean-Luc Ponty's muzikale carrière begon als violist in de klassieke muziekwereld, waarbij hij in zijn vrije tijd jazzsaxofoon speelde. Toen hij echter jazz ging spelen op zijn viool bleek dat uitermate succesvol in zijn geboorteland Frankrijk en dat leidde al vlot tot platencontracten en succes. Ponty ontwikkelde zijn eigen sound, ging ook elektrische viool spelen en kwam in het vizier van Frank Zappa, die speciaal voor hem muziek schreef voor de periode dat de Fransman in zijn band speelde. Vervolgens strikte John McLaughlin hem als vervanger van Jerry Goodman in diens Mahavishnu Orchestra. Voor Atlantic Records was dit alles reden genoeg Ponty te contracteren met als gevolg een reeks albums die nog steeds tot jazzrockklassiekers worden beschouwd. “Enigmatic Ocean” en “Cosmic Messenger” worden daarbij het vaakst genoemd, maar het vlak daarvóór verschenen “Aurora” doet daar nauwelijks voor onder. Dit op 26 februari 1976 verschenen album is nog wat meer in de stijl van Mahavishnu Orchestra, maar bevat ook al wat hints naar de latere meer symfonisch klinkende jazzrock van genoemde albums. Toetseniste van dienst was Patrice Rushen, die veel ruimte krijgt voor solo's; daarnaast was “Aurora” het eerste album met Daryl Stuermer, die na zijn periode bij Ponty opdook als live-gitarist en -bassist bij Genesis, nadat Steve Hackett die groep had verlaten. Vanavond gaan we precies 50 jaar terug in de tijd met ”Lost Forest”, dat een speelse elektrischepianosolo van Patrice Rushen en natuurlijk Jean-Luc Ponty's herkenbare vioolspel laat horen.
Websites:
https://www.ponty.com/
https://www.facebook.com/jeanlucponty33 .

HET DEBUUT
Abiogenesi – L'Oscura Tenebra
Van het album “Abiogenesi” (Black Widow, 1995)

Abiogenesi debuteerde in 1995 met een naar de band vernoemd album. De Italiaanse band bouwde daarop voort op het traditionele R.P.I.-geluid van de jaren 70, maar gaf hier een nieuw elan aan. Zo zijn er invloeden uit donkere artrock, psychedelische rock moderne Italiaanse symfo en meer. Opvallend is bijvoorbeeld het gebruik van een zwierig klinkende accordeon in het titelnummer. Frontman van de oorspronkelijke kwartetbezetting was gitarist, songwriter en zanger Toni d'Urso. Na dit debuut verschenen er tussen 1996 en 2010 nog vier albums. Ondanks dat is er eigenlijk verrassend weinig bekend over de groepsgeschiedenis en de achtergrond van de leden. Het is vandaag voor het eerst dat we aandacht schenken aan Abiogenesi en gezien de genoemde discografie zal dat vast niet voor het laatst zijn.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=369.