Sunday 1 March 2026 Show No. 1701
ALBUM VAN DE MAAND
Steensland, Johan – The Shredded Suit
Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)
Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! We openen de maand maart met “The Shredded Suit”, waarin de onvolprezen Per Nilsson zich meteen laat horen met een gave gitaarsolo.
Websites:
Johan Steensland
Bandcamp
Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”
NIEUW
Diaspro - Introduzione
– Piccola Stazione
Van “Diaspro” (eigen beheer, 2026)
De aandachtige luisteraar zal het zijn opgevallen dat we regelmatig oude maar ook veel nieuwe prog laten horen van Italiaans bodem: de zogeheten R.P.I. (Rock Progressivo Italiano). De kwaliteit is vaak sowieso prima, maar zo af en toe is er een band die boven het maaiveld uitsteekt en ons doet verrassen met een album dat zich kan meten met de klassiekers van weleer. En nu hebben we er zoeen ontdekt, namelijk het debuut van Diaspro. De groep is al wel een tijdje bezig, maar was zonder releases nog weinig bekend. Na een aantal bezettingswisselingen verscheen vorig jaar herfst de eerste single, afgelopen maand gevolgd door het naar de groep vernoemde debuutalbum: meteen al een conceptueel werk. Diaspro is duidelijk schatplichtig aan de grote R.P.I.-namen uit de jaren zeventig met een geluid dat laveert ergens tussen het klassieke werk van PFM en Le Orme, maar is zeker niet zomaar een kloon. Luister maar naar bijvoorbeeld “Piccola Stazione” met heerlijk opzwepend drum- en basspel, wat de solisten ruimte geeft om het geheel in te kleuren met o.a. aan Le Orme refererende toetsenriedeltjes. De karakteristieke wat declamerend klinkende zang van Dante Campora maakt het plaatje compleet. Het bijtende tintje geeft de composities de nodige eigenheid; er zijn zelfs wat passages met de 'heaviness' van Black Sabbath en als je goed luistert hoor je daarnaast wat verwantschappen met A.O.R.-getinte bands. De plaat sluit af met 4 miniatuurtjes. We hebben echter gekozen voor de twee nummers die het album openen en ook het dichts bij het klassieke proggeluid liggen.
Websites:
https://diasprog.bandcamp.com/album/diaspro
https://www.facebook.com/diasproband/ .
NIEUW / LIVE-TIP
Paravane – And I Love You
Van “Forever Is A Long Time Ago” (eigen beheer, 2025)
Nice Beaver was een prima Nederlandse progband die in het eerste anderhalve decennium van deze eeuw drie albums uitbracht, die misschien internationaal meer hadden gedaan als de bandnaam niet zo onhandig gekozen was. Zo'n verwijzing naar een grap uit The Naked Gun is even leuk, maar werkt zich vooral tegen je, dunkt ons. De groep stond garant voor doorvoelde, zij het enigszins huilering klinkende zang van de tevens warme toetsenpartijen oproepende Erik Groeneweg, sterke gitaarsolo's van Hans Gerritse die af en toe ferm rockend uit de hoek kon komen en potent drumwerk van Ferry Zonneveld. Ook de zoemende bas van de tegelijk in Leap Day spelende Peter Stel was zeer attractief, maar die vertrok in 2023 (en maakt tegenwoordig deel uit van Flamborough Head). Met een nieuwe bassist in de persoon van Erwin Scheijgrond maakte de groep vorig jaar een doorstart onder de nieuwe naam Paravane. Oktober vorig jaar verscheen het 'debuut' “Forever Is A Long Time Ago” dat ietsje later pas op ons vizier kwam. Meteen vanaf de openende titeltrack klinkt Paravane vertrouwd. Vooral de zang van Groeneweg en de gitaar van Gerritse zijn daar verantwoordelijk voor. Maar de muziek klinkt misschien nog nét weer een tandje professioneler uitgewerkt dan voorheen. Ook horen we aspecten die ons bij Nice Beaver niet opvielen, zoals de ons erg aan het Eloy van eind jaren zeventig herinnerende spacy keyboardlijnen die door “And I Love You” lopen, verweven met warme Fender Rhodes-akkoorden en scherpe gitaarlicks. En dan moet de fraaie gitaarsolo nog komen... Scheijgrond krijgt hier ook de ruimte om te laten horen dat hij een uitstekende vervanger van Stel is. We zijn benieuwd hoe dat vanaf het podium gaat klinken als Paravane op 27 maart in Luxor Live te Arnhem optreedt.
Websites:
https://paravane.bandcamp.com/album/forever-is-a-long-time-ago
https://www.facebook.com/NiceBeaverProg.
NIEUW
Magnify The Sound - Searching For A Quiet Place (single edit)
- Once Upon A Breath
Van "Searching For A Quiet Place" (Crispin Glover Records, 2025)
Vorig jaar maakten we kennis met de muziek die gitarist Trond Engum onder zijn alias The Soundbyte maakt. Het meest recente album "Still Quiet" karakteriseerden wij als 'postmoderne progressieve metal' en als muziek die liefhebbers van Engums eerste band The 3rd And The Mortal zeker kunnen waarderen. In vergelijking met The Soundbyte is Engums andere actieve project, Magnify The Sound, een stuk taaiere maar desalniettemin fascinerende kost. Het is een samenwerking van deze Noorse gitarist, tevens bediener van diverse elektronica, met drummer/percussionist Carl Haakon Waadeland, waarbij er ook gastbijdragen zijn van zangeres Tone Åse en Hardanger-fiddlebespeler Sturla Eide. Magnify The Sounds muziek is gebaseerd op zorgvuldig opgebouwde improvisaties waarbij de scheidslijnen tussen de verschillende muzikale werelden van folk, postrock en metal lijken te vervagen. Dit is geen muziek die je lekker op de achtergrond aanzet, maar een ware luistertrip met een energie die halverwege dit album tot orkaansterkte wordt opgestuwd. Het helpt dat we eigenlijk meer van een EP dan een album kunnen spreken, gezien de lengte van iets meer dan 34 minuten. Het meest toegankelijk zijn de stukken waarin zangeres Tone Åse zich bij het gezelschap voegt, zoals in de albumopener “Searching For A Quiet Place”. Wij laten dat voorafgaan door de iets ingekorte singleversie van de tweede albumtrack “Once Upon A Breath”, waarin de klank van de Hardanger fiddle en Engums gitaar helemaal lijken samen te smelten.
Websites:
https://magnifythesound.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/MagnifyTheSound .
NIEUW
Oldhill, Mike - Space
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)
Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items op als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Naar dat ruim elf minuten durende stuk gaat u nu luisteren.
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .
HERUITGAVE
Golden Earring – Kill Me (Ce Soir) (7-inch single version)
- Intro Plus Minus Absurdio (rough mix)
Van “Switch – Remastered And Expanded Edition” (Red Bullet, 2025 / origineel: Polydor, 1975)
Vorig jaar verscheen een nieuwe uitgebreide editie van het op dat moment een halve eeuw oude “Switch”. Dit was Golden Earrings 10de album en de opvolger van het internationale doorbraakalbum “Moontan”. Voor deze editie werden voor het eerst de eerste generatie-mastertapes uit de IBC Studios geremasterd. Er zijn 10 bonustracks toegevoegd, waaronder een nooit eerder uitgebracht, maar wel compleet afgerond nummer (“Action Alice & Bow-Tie Basil”), naast een single-b-kant, single-edits en vroege ruwe mixen. Interessant is het 16 pagina’s tellend boekje met de ontstaansgeschiedenis van het album, memorabilia en fotomateriaal. “Switch” betekende eigenlijk een ommekeer voor Golden Earring, want er was een grotere funk- en progressieve rockinvloed merkbaar. Om dit te realiseren was een extra, vijfde lid toegevoegd: Robert Jan Stips van het eveneens Haagse Supersister. Deze uitgebreide CD-heruitgave van “Switch” is het zesde in de serie ‘Remasterd & Expanded’-albums van Golden Earring, onder toezicht van Red Bullet-catalogus- en bandarchivaris Wouter Bessels.
Websites:
https://golden-earring.nl/
https://www.facebook.com/goldenearring .
LIVE-TIP (drievoudig)
Wackerman, Chad – Flares
Van “The View” (CMP, 1993)
Chad Wackerman is komende week met de supergroep L.A. All-Stars op drie plekken in de wijde omgeving te aanschouwen. De van zijn werk met o.a. Frank Zappa en Allan Holdsworth bekende drummer neemt gitarist Alex Machacek, bassist Jimmy Haslip en toetsenist Steve Hunt mee. Op 7 maart is hij in Paradox in Tilburg, 8 maart in Poppodium Boerderij Zoetermeer en 14 maart in Jazzclub Minden, Duitsland. Op eigen titel maakte Wackerman de nodige sterke jazzrockalbums, onder andere voor CMP. In 1993 verscheen “The View”, zijn tweede werkstuk voor dat roemruchte Duitse label. Hij werkte hierop samen met trompettist Walt Fowler die hij uit zijn Zappa-jaren kende en bassist Jimmy Johnson met wie hij bij Holdsworth speelde. Toetsenist van dienst was de veelgevraagde Jim Cox. Als gitaristen fungeerden genoemde Holdsworth én de van o.a. latere Supertramp-line-ups bekende Carl Verheyen. Zo slaan we twee vliegen in één klap, want zoals we vorige week al meldden, komt Verheyen in oktober voor vier concerten naar Nederland, waaronder warempel eentje in Metropool Almelo, op 17 oktober. In diezelfde maand is Wackerman ook opnieuw in het land, dan met enkele van zijn oude Zappa-vrienden, met Banned From Utopia, op 4 oktober in Paradox Tilburg, 5 oktober in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en 13 oktober in Ebertbad, Oberhausen. Dus nóg een vlieg erbij. We don't give the flies a chance! Wij gaan terug naar het genoemde “The View”, met een fraai stuk waarop Fowler ontbreekt, met des te meer ruimte voor Verheyens gitaar en Cox' orgel: “Flares”.
Websites:
https://chadwackerman.com/
https://www.facebook.com/chadwackerman/ .
NIEUW
Phylice Ghetta - You And Me
- Secrets Of The Beehive-part 1
- Secrets Of The Beehive-part 2
- Secrets Of The Beehive-part 3
Van "In-Sane-Condition" (Warthog Productions (= eigen beheer), 2025)
Tijdens de eerste periode (1982-1992) van Phylice Ghetta, de band rondom Hans en Pim Thiemens, werd livemuziek geproduceerd die de ritmische virtuositeit van het "Discipline"-tijdperk van King Crimson combineerde met tegendraadse New Wave. Deze eigenzinnige stijl werd in de studio met behulp van drumcomputers voortgezet in W2Warthog (2004-2014). De ontwikkeling stokte echter door botsende visies en het overlijden van Pim. Met het akoestische ambientproject NoiÇe (2019-heden) hervond Hans daarna zijn eigen geluid. Op de al sinds 2018 in de steigers staande dubbel-CDr, maar eind vorig jaar pas voltooide "In-Sane-Condition" bundelt hij deze invalshoeken samen tot 'een caleidoscoop van geluid, ritme, melodie, orde en wanorde'. Geïnspireerd door Doug Rauchs baspartijen en tropische omgevingsgeluiden op Santana’s "Caravanserai" en, meer recentelijk, het album "Face" van Markus Reuter en Pat Mastelotto voltrekt zich op CD1 "Still Alike!" een langzaam openbarende, ruim 70 minuten durende hallucinerende trip. Hans bespeelt in 21, deels in elkaar overlopende sfeerbeelden onder meer diverse bassen, gitaar, Chapman Stick en citer. De intrigerende, steeds verschuivende drum- en percussiepatronen zijn deels ingespeeld door oudgedienden Igor Blok en Luuk de Weert, maar het was vooral de inbreng van Vault- en Diggeth-slagwerker Casper Bongers die dit project de definitieve impuls gaf. Verder vallen enkele suspensevol vervormde gesproken teksten op en als een vertwijfelde equivalent van Adrian Belews voordracht in "Indiscipline" overkomende declamaties. Het enige gezongen nummer is het afsluitende, samen met Françoise Vaal intens gebrachte "C’ai Endings". De tweede, 25 minuten klokkende schijf "Secrets Of The Beehive" is gedeeltelijk gebaseerd op vanaf 1985 vastgelegde, ietwat meer melodieën bevattende demo’s. Van dit wederom op het eigen beheerlabel Warthog Production uitgebrachte "In-Sane-Condition" hebben we van CD1 "You AndMe" uitgekozen, waarop een door Pim Thiemens gespeelde Mellotron-midipartij te horen is. Van de tweede disk draaien we het driedelige "Secrets Of The Beehive".
Websites:
http://www.warthogproductions.nl/ .
VAN EIGEN BODEM / 35 JAAR
Sangamo – Madam The Judge
Van de muziekcassette “Wakeless Moments” (eigen beheer, 1991)
Het komt niet vaak voor dat we in Xymphonia wat laten horen van een Nederlandse band die actief was rond de tijd dat we met ons programma begonnen, maar waar we tóch nog nooit aandacht aan besteed hebben. We hadden de naam Sangamo wel eens horen vallen, maar omdat deze band uit Boskoop nooit een album heeft gemaakt bleef het daar bij. Toch heeft Sangamo het een jaar of 10 volgehouden alvorens muzikale onenigheid tot een split leidde. In de bezetting komen we een aantal zeer bekende namen tegen. Zanger Peter Amsterdam is voor ons een onbekende maar de naam die er direct uit springt is natuurlijk Knight Area-oprichter Gerben Klazinga. In de eerste bezetting van Knight Area vonden we ook Sangamo-gitarist Jeroen Hogenboom en -drummer Mark van Nieuwenhuizen terug. Bassist Jankees Braam is ook geen onbekende: hij bracht zelf onder de naam Ixion wat albums uit en schreef daarnaast teksten voor Knight Area. Dit alles maakt zeer nieuwsgierig naar de muziek die Sangamo produceerde. We hebben onlangs de voor zover we weten enige uitgave van deze Boskopers gescoord: een muziekcassette uit 1991 met vier nummers, die zoals verwacht een stevig neoproggeluid laten horen. Vooral in het toetsenwerk hoor je al voorzichtig sporen van Klazinga's toekomstige band. We vonden het nu na 35 jaar een mooi moment om toch een nummer van die cassette te laten horen. Hoewel er op de hoes staat dat de opnamen plaatsvonden in een slaapkamer, klinken de nummers toch verrassend goed.
Websites:
https://www.discogs.com/release/36228643-Sangamo-Wakeless-Moments .
50 JAAR / JAZZROCK
Ponty, Jean-Luc - Lost Forest
Van "Aurora" (Atlantic, 1976)
Jean-Luc Ponty's muzikale carrière begon als violist in de klassieke muziekwereld, waarbij hij in zijn vrije tijd jazzsaxofoon speelde. Toen hij echter jazz ging spelen op zijn viool bleek dat uitermate succesvol in zijn geboorteland Frankrijk en dat leidde al vlot tot platencontracten en succes. Ponty ontwikkelde zijn eigen sound, ging ook elektrische viool spelen en kwam in het vizier van Frank Zappa, die speciaal voor hem muziek schreef voor de periode dat de Fransman in zijn band speelde. Vervolgens strikte John McLaughlin hem als vervanger van Jerry Goodman in diens Mahavishnu Orchestra. Voor Atlantic Records was dit alles reden genoeg Ponty te contracteren met als gevolg een reeks albums die nog steeds tot jazzrockklassiekers worden beschouwd. “Enigmatic Ocean” en “Cosmic Messenger” worden daarbij het vaakst genoemd, maar het vlak daarvóór verschenen “Aurora” doet daar nauwelijks voor onder. Dit op 26 februari 1976 verschenen album is nog wat meer in de stijl van Mahavishnu Orchestra, maar bevat ook al wat hints naar de latere meer symfonisch klinkende jazzrock van genoemde albums. Toetseniste van dienst was Patrice Rushen, die veel ruimte krijgt voor solo's; daarnaast was “Aurora” het eerste album met Daryl Stuermer, die na zijn periode bij Ponty opdook als live-gitarist en -bassist bij Genesis, nadat Steve Hackett die groep had verlaten. Vanavond gaan we precies 50 jaar terug in de tijd met ”Lost Forest”, dat een speelse elektrischepianosolo van Patrice Rushen en natuurlijk Jean-Luc Ponty's herkenbare vioolspel laat horen.
Websites:
https://www.ponty.com/
https://www.facebook.com/jeanlucponty33 .
HET DEBUUT
Abiogenesi – L'Oscura Tenebra
Van het album “Abiogenesi” (Black Widow, 1995)
Abiogenesi debuteerde in 1995 met een naar de band vernoemd album. De Italiaanse band bouwde daarop voort op het traditionele R.P.I.-geluid van de jaren 70, maar gaf hier een nieuw elan aan. Zo zijn er invloeden uit donkere artrock, psychedelische rock moderne Italiaanse symfo en meer. Opvallend is bijvoorbeeld het gebruik van een zwierig klinkende accordeon in het titelnummer. Frontman van de oorspronkelijke kwartetbezetting was gitarist, songwriter en zanger Toni d'Urso. Na dit debuut verschenen er tussen 1996 en 2010 nog vier albums. Ondanks dat is er eigenlijk verrassend weinig bekend over de groepsgeschiedenis en de achtergrond van de leden. Het is vandaag voor het eerst dat we aandacht schenken aan Abiogenesi en gezien de genoemde discografie zal dat vast niet voor het laatst zijn.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=369.