-
Herman Beunk
- Top 2025:
- 1. Pryzme – “True Stories And Other Lies” (eigen beheer)
-
1. Pryzme – “True Stories And Other Lies” (eigen beheer)
Er is iets aan de muziek van de Franse band Pryzme, dat verslavend werkt. Net als op het debuut vallen songs op deze opvolger “True Stories And Other Lies” op door de fraaie transparante texturen die door David Chollet en Dominique Blanchard met relatief bijzondere gitaarakkoorden worden geweven en die doen vergeten dat er geen keyboards gebruikt worden. Hoewel, de strijkers in “Green Eyes” en de climaxversterkende akkoorden in “Silent Place” zijn duidelijk wel met synths gecreëerd. Die gitaarpatronen vinden hun oorsprong in jazzfusion en hebben ook wat gemeen met het spel van Alex Lifeson (Rush). De zang wordt afwisselend verzorgd door Chollet en Blanchard en ze hebben veel tijd gestoken in gestapelde zangharmonieën. “True Stories And Other Lies” is vooral op alle fronten - compositie, productie, uitvoering – nét weer een klasse sterker dan de al erg fijne voorganger. Het resultaat is een frisse, afwijkende benadering van wat toch wel degelijk proggy muziek is, waarbij het lichte jazzrocktrekje extra spanning genereert. Het werd niet voor niets ons Album van de Maand september.
Websites:
https://pryzme.fr/
https://pryzme.bandcamp.com/album/true-stories-and-other-lies
https://www.facebook.com/Pryzme.
2. Finally George – “Painter” (ZOUNDR)
Het liefst geef ik in mijn lijst de voorkeur aan relatief nieuwe en jonge namen boven de gevestigde progmastodonten. Van Finally George hoorden we 7 jaar geleden voor het eerst in 'ons wereldje', wat we nog onder 'relatief nieuw' rekenen, maar jong is Georg Hahn moeilijk te noemen. Hij draait al sinds begin jaren 80 mee in de Noord-Duitse muziekwereld maar vond het in 2018 eindelijk tijd om muziek te maken waar écht zijn ziel in lag, wat ook de projectnaam verklaart. Zijn beste maat Frank Simmerlein had rond die tijd hetzelfde idee. Die zette als 'Frank Us' het project Legacy Pilots op. Beiden werken met de nodige muzikale gasten en dezelfde topdrummer: Todd Sucherman van Styx. Hahn was de zanger van dienst tijdens het enige live-concert dat Legacy Pilots tot nu toe gaf, als voorprogramma van The Steve Rothery Band in oktober 2024 in Hamburg. Opnamen ervan verschenen begin vorig jaar op een live-CD en daarop is te horen dat Hahn een sterke zanger met emotioneel doorvoelde voordracht is. Later in het jaar kon hij dat helemaal kwijt op zijn eigen nieuwe Finally George-CD “Painter”, zijn meest intense werk tot nu toe, waarop ook menig gevoelvolle gitaarsolo te vinden is: deels van Hahn zelf maar ook van gasten als de ooit in The James Last Orchestra spelende Erlend Krauser. Het wachten is nu op een Finally George-concert. Heren Hahn en Simmerlein, wat dachten jullie van een duo-gig van Legacy Pilots en Finally George, à la TangeKanic?
Websites:
http://www.finallygeorge.com/
https://finallygeorge.bandcamp.com/.
3. Madrigal Project, The – “11th Hour” (Dodsons Records (= eigen beheer), najaar 2024)
Midden jaren negentig heb ik veel plezier beleefd aan de twee albums van Madrigal (waarvan de eerste al uit 1989 stamde) vol behoorlijk virtuoze progressieve rock. In die tijd waren de albums van Echolyn niet uit mijn CD-speler te slaan en dit paste er mooi bij. Beide groepen hadden goed naar Gentle Giant geluisterd, tevens een grote favoriet. Vervolgens niets meer van gehoord. Tot we eind 2024 lazen over The Madrigal Project. Het blijkt dat de drummer/zanger/componist van Madrigal, Kevin Dodson, zich met een nieuwe band om zich heen bedient van die naam. Het bijna 5 kwartier lange album “11th Hour” bevat vrij drukke symfonische rock, waarin buiten het zeer op de voorgrond geplaatste drumspel van Dodson niet zozeer de verrichtingen van de vaste bandleden opvallen maar van (binnen de scene) beroemde gasten die veel ruimte krijgen. En dan doelen we met name op het toetsenduo Adam Holzman en Oliver Wakeman, die soms zelfs in dezelfde track te horen zijn in hun eigen zeer herkenbare stijl, waarbij Holzmans spel op voornamelijk Mini-Moog regelmatig doet denken aan dat van Happy The Mans Kit Watkins en dat van Oliver aan – iets van appel en boom - aan vader Rick Wakeman. Een plaat die te laat in 2024 verscheen om te kunnen meedingen naar de eindlijst van dat jaar, maar die gedurende 2025 regelmatig uit de kast werd getrokken en derhalve een verdiende plek krijgt in mijn eindlijst over dat jaar.
Websites:
https://themadrigalproject.com/
https://www.facebook.com/themadrigalprojectusa/.
4. Fafard (Antoine) – “Quadra Spherium” (Timeless Momentum (= eigen beheer))
Antoine Fafard maakt al jarenlang sterke albums die voornamelijk in het jazzrock-idioom vallen te plaatsen en waarop hij steeds weer andere invalshoeken uitprobeert. Ik mag erg graag luisteren naar Fafards albums en met dit album flikt hij het wéér. Zelf is hij van huis uit een virtuoos bassist, maar daarnaast inmiddels ook een uitstekend gitarist. Hij weet zich altijd verzekerd van een topdrummer en na een samenwerking met Gavin Harrison is dat deze keer weer Gary Husband. Aan eerdere samenwerkingen met deze o.a. van Level 42, John McLaughlin en Allan Holdsworth bekende Brit bewaarde de Canadees namelijk goede herinneringen. Ook is Fafard een bewonderaar van Jean-Pierre Zanella. Hij besloot deze voornamelijk altsaxofoon spelende sessiekracht uit te dagen met hem een plaat exclusief op tenorsaxofoon op te nemen. Resultaat is “Quadra Spherium”, waarop dit trio Fafards composities vertolkt en voorziet van solo's die constant de aandacht vasthouden. In “Tout De Suite” speelt Fafard eerst een kristalheldere compacte solo op basgitaar en verderop ook nog op elektrische én akoestische gitaar. Tussendoor krijgt Zanella alle ruimte en is er ook nog een korte break voor Husband. Let wel: dit is allemaal ingekaderd binnen de compositie dus het is geen doelloos gesoleer puur om alleen virtuositeit te tonen. Ook “Flying Ocean” bevat zo'n sterke, in het middelpunt van de mix geplaatste bassolo. “The Fifth Damnation” is een van de nummers met een spetterende gitaarsolo van diezelfde Fafard. Opnieuw een plaat die nét genoeg afwijkt van alles wat hij eerder deed en zowel qua audioproductie als qua verpakking weer op en top verzorgd is. En alsof dat nog niet genoeg is maakte hij dit jaar ook nog een tweede album met zijn band Alta Forma, waarop de stem van JK Harrison centraal staat en met als drummer de al bij Finally George aangehaalde Styx-gigant Todd Sucherman. Ook een fijne luisterervaring, maar voor mij is Fafards onder eigen naam verschenen album dé lijstjesplaat van de twee.
Websites:
https://www.antoinefafard.com/
https://antoinefafard.bandcamp.com/album/quadra-spherium
https://www.facebook.com/antoinefafardmusic/.
5. Cunningham, Madison – “Ace” (Verve Forecast)
De plaat van Fafard laat geen pure prog horen en de nummer 5 doet dat ook niet. Maar progressieve singer-songwriters zijn me erg dierbaar en ja, dat is dus ook prog(ressive). Een late ontdekking voor mij afgelopen jaar was Madison Cunningham. We kunnen ons niet herinneren dat we haar eerder hadden gehoord voordat ze met Andrew Bird in 2024 het complete album “Buckingham Nicks” coverde. Is het toeval dat het origineel daarvan vervolgens afgelopen jaar voor het eerst een officiële heruitgave beleefde? We dwalen af... Cunningham maakte vervolgens “Ace”, al haar derde album voor Verve Forecast; met voorganger “Revealer” sleepte ze zelfs een Grammy in de wacht. De Californische debuteerde al op 18-jarige leeftijd met het in eigen beheer uitgebrachte “Authenticity”. Authenticiteit heeft ze absoluut, al valt vooral de invloed van Joni Mitchell op in haar melodievoeringen en fraseringen. Je kunt mindere voorbeelden hebben, zeker als je zelf duidelijk over grote songschrijftalenten beschikt. De songs op “Ace” zijn uitermate verzorgd en kleurrijk gearrangeerd. Er gebeurt vaak erg veel tegelijk. Hetzelfde is het geval op het ook al zo fraaie “A Bridge To Far” van Midlake, waarop Cunningham in één nummer meezingt. Niet zo gek, want op beide album is het multi-instrumentalist Jesse Chandler die zijn regiment fluiten, klarinetten, piano's en wat dies meer zij een flinke vinger in de arrangementenpap heeft. Hij is zeker niet de enige die voor veel verfraaiing zorgt: zo zijn er bijdragen op Mellotron, celesta en piano van Philip Krohnengold. Cunningham produceerde dit alles in samenwerking met Robbie Lackritz, die eerder werk van al even talentvolle progressieve singer-songwriters Feist en The Weather Station overzag. Omdat er maar 10 nummers in een top 10 zitten, belandde genoemde Midlake-plaat trouwens op de cumulatieve nummer 11-positie.
Websites:
https://www.madisoncunningham.com/
https://www.facebook.com/madisoncunninghammusic/.
6. Visser (Sebastiaan) – “Always There” (ZenneZ Records)
Afgelopen zomer trad Sebastiaan Visser op in muziekcafé De Cactus in Hengelo. Die naam viel ons op in de concertagenda omdat we een half jaar eerder erg genoten hadden van zijn spel in de gelegenheidsband die percussionist Martin Verdonk om zich heen verzameld had voor een optreden in de Metropool Jazzrockcafé-concertserie. We vonden zowaar een eigen album van de jonge jazzrockgitarist uit Zwolle op de streamingplatforms, “In The Box”, maar geen fysieke versie. Aangekomen in De Cactus blijkt deze wel degelijk te bestaan! OK, het is een professionele CD-R, dat wel. Het werd nog gekker toen bleek dat hij een twééde album bij zich had: “Always There”, dat pas maandenlater via de grote distributiekanalen verspreid bleek te worden. Toen had het bij mij al vele speelbeurten gehad! Constante op beide albums is Vissers vriendin, bassiste Deborah Slijkhuis, met wie hij tevens het meer poppy duo Deb & Seb vormt. Beiden spelen overigens ook in de jazzpopband Koi Forest, waarin de zang van Selma Ebbens centraal staat. “Always There” staat net als “In The Box” vol toegankelijke jazzrock met veel gevoel voor melodie en sfeer. Visser speelt prachtig vloeiend met een altijd mooi ronde toon, Slijkhuis voegt inventieve baslijnen toe. Beide medewerkende toetsenisten, Matthijs Geerts en Igor Herstel, krijgen regelmatig ruimte voor spannende synthsolo's, maar weten zich met bijvoorbeeld goedgeplaatste pianoakkoorden ook in te houden als nodig. Drummers Christopher Verweij en Sebastiaan Cornelissen geven het genoeg afwisseling biedende materiaal de juiste drive en energie. Maar het is natuurlijk vooral de gitaar van Visser die heerst!
Websites:
https://sebastiaanvisser.com/
https://sebastiaanvisser.bandcamp.com/album/always-there
https://www.facebook.com/visserseb/
Podcast Get In! van Benjamin Herman gewijd aan Visser:
https://npo.nl/luister/podcasts/256-get-in-met-benjamin-herman/130853.
7. Agropelter – “The Book Of Hours” (The Laser's Edge)
Agropelter is een project van de Noorse multi-instrumentalist Kay Olsen. Deze relatieve nieuwkomer kreeg voor het debuutalbum "The Book Of Hours" de medewerking van onder anderen Mattias Olsson op onder meer Mellotron en Jonas Reingold op fretloze bas, terwijl Jacob Holm-Lupo zorg droeg voor de mix en mastering. Mede op basis van die medewerkenden en ook op basis van de spectaculaire, Salvador Dali-achtige hoes (wat mij betreft krijgt-ie de titel Albumhoes van het Jaar!) waren we bij eerste beluistering enigszins 'underwhelmed', maar de plaat bleef zich aan ons opdringen. De vele subtiliteiten in de arrangementen, waarin buiten veel klassiek toetsenspel (naast Mellotron ook ARP, Hammond en kerkorgel) er kleurrijke accenten worden aangebracht met fluit, fagot, cello en genoemde fretloze bas, openbaren zich dan ook pas na meerdere beluistering. En intussen zijn we helemaal 'om'! Vooral ook door de fraaie contrasten met enerzijds de zware progressieve rock die aan Änglagård refereert en anderzijds ook stukken als “Levitator”, dat bij vlagen klinkt alsof Jean Michel Jarre zich eind jaren zeventig liet ondersteunen door een full-blown progband en op andere momenten als een outtake van het debuut van The Alan Parsons Project. Olsen laat bovendien horen naast een sterk toetsenbespeler ook een fijne gitarist te zijn.
Websites:
https://agropeltermusic.com/
(let op: de Facebook- en YouTube-link in de footer voeren naar pagina's van Shopify, niet van Agropelter) https://lasersedge.bandcamp.com/album/the-book-of-hours https://www.facebook.com/people/Agropelter/61576646708271/.
8. Paatos – “Ligament” (Timeloss Records (= eigen beheer))
Hoofdreden om het Midsummer Prog Festival afgelopen zomer te bezoeken, was wel het feit dat Paatos eindelijk weer eens te bewonderen was. En laat deze Zweedse, ooit uit Landberk voortgekomen groep nu ook een kersvers album mee hebben genomen! Dit “Ligament” was het eerste echt nieuwe werk sinds 2012 en stelde beslist niet teleur. Dit is nu een écht progressief gezelschap want de heren en dame zijn altijd genre-overstijgend bezig: nog steeds die bijzondere mix van artrock, prog, alternatieve rock en hier en daar wat jazz- en zelfs dance-invloeden. De zang van Petronella Nettermalm is nog steeds heel herkenbaar en roept nog altijd vergelijkingen met een andere genre-overstijgende artiest op: Björk. Anderzijds horen we nog steeds iets van de eigenzinnige prog van Landberk terug, ook al zijn de ex-Landberk-leden allang vertrokken.
Websites:
https://www.paatos.com/
https://www.facebook.com/Paatos.of.Sweden.
9. Pattern-Seeking Animals – “Friend Of All Creatures” (GEP (= Giant Electric Pea))
Er was veel sterke muziek van het Spock's Beard-gerelateerde front – en dan rekenen we ook even Whimsical Creature mee, daar Michael Whiteman van dat Britse duo ook een flinke vinger in de pap heeft bij Spock's Beards “The Archaeoptimist”. Pattern-Seeking Animals heeft naar mijn smaak met “Friend Of All Creatures” de sterkste plaat in de bandcarrière gemaakt en verdient, mede omdat-ie veel door me gedraaid is, een plekje in de lijst. Ik wilde maar één van die drie platen in de top tien zetten. Als de Beard-plaat eerder in 2025 was verschenen, was het misschien anders geweest. Pattern-Seeking Animals is het kindje van John Boegehold, die sinds het vertrek van Neal Morse uit Spock's Beard een flink deel van het repertoire voor die band schreef, maar misschien wel om de twee bands toch meer onderscheidend te laten zijn dus níet meer voor “The Archaeoptimist”. Voor zijn eigen project schrijft hij alles, speelt ook allerlei instrumenten, maar doet daarnaast vooral ook een beroep op een deel van zijn oude Beard-maten, want Pattern-Seeking Animals wordt al sinds het debuut gecompleteerd door zanger/gitarist Ted Leonard, bassist Dave Meros en voormalig Spock's Beard-drummer Jimmy Keegan. Door het ontbreken van de typische gitaarfratsen van Alan Morse en de ronkende orgels en snerende synths van Ryo Okumoto is Pattern-Seeking Animals wel degelijk anders klinkend. Misschien ontbreekt dat rauwe randje dat genoemde twee aan de moederband toevoegen, maar de songs van Boegehold zijn toch altijd weer doorwrocht en bevatten sterke twists en wendingen. Daarbij herkennen we na deze reeks albums ondertussen typisch P-SA-DNA in bijvoorbeeld de melodievoeringen die de groep herkenbaar maken, zonder dat er aan zelfplagiaat wordt gedaan. Bovendien leveren alle muzikanten aansprekende bijdragen en is Leonards zang als altijd vrij intens en doorvoeld van aard.
Websites:
https://www.psanimals1.com/
https://www.facebook.com/psanimals1.
10. Lunatic Soul – “The World Under Unsun” (InsideOut / Sony Music)
Bij Mariusz Duda is het bij mij voor de tweede keer gebeurd dat het kwartje pas laat valt. Ik haakte pas volledig aan als Riverside-liefhebber vanaf “Love, Fear And The Time Machine”, vooral omdat daar de diep doorvoelde melancholie van de prachtige stem van Duda afdroop. Met terugwerkende kracht ben ik de Riverside-albums van daarvóór ook meer en meer gaan waarderen. Zijn eigen project Lunatic Soul deed me nooit zoveel. Het woord 'saai' wilde ik er nog net niet op plakken. Maar toen verscheen enkele maanden geleden “The World Under Unsun”. Een dubbelaar nog wel, waarop arrangeertechnisch veel gebeurt: van ambienteske begeleidingen zoals we die van eerdere Lunatic Soul-platen al goed kende, tot meer rockend aangeklede songs die dichter dan ooit in de buurt van Riverside-materiaal kwamen. Gelukkig is het prominente basspel van Duda ook regelmatig centraal gesteld. En natuurlijk die diep melancholieke vocalen... De met harp begeleide zang in een nummer als “Good Memories Don't Want To Die” moet toch het grootste ijskonijn nog in het hart raken? Nu moet ik dus nodig in de Lunatic Soul-discografie duiken: ik heb er nog zeven met terugwerkende kracht te gaan.:-)
Websites:
https://lunaticsoul.com
https://www.facebook.com/lunaticsoulband
https://bandcamp.com/discover/lunatic-soul.
- Gezamenlijke nummer 11 (op alfabetische volgorde):
Ik heb het zelden zo lastig gevonden om tot een top 10 te komen, laat staan een eerste plaats te kunnen aanwijzen, als deze keer. Ik heb best veel uiterst genietbare muziek gekocht in 2025 maar er zat niet een uitschieter bij waarvan ik kan zeggen: 'yes, dát is 'm, mijn grote favoriet!'. Op voorhand had ik gedacht dat “The Overview” van Steven Wilson vast hoog in mijn lijst zou komen. In de loop van het jaar ging ik me echter steeds meer ergeren aan het voorlezen van de afstanden tot de aarde in het titelnummer. ...En dan heb je 't wel over de helft van de plaat. Het album staat wel op mijn traditionele '11de plek' en wellicht dat-ie op een ander meetmoment toch in de onderste regionen van de lijst was gekomen. Ik heb 'm wel veel gedraaid namelijk, maar de albums van Pryzme en Finally George hebben toch de meeste rondjes gedraaid. Na ampel beraad met mezelf kom ik tot de volgende lijst.
2. Finally George – “Painter” (ZOUNDR)
3. Madrigal Project, The – “11th Hour” (Dodsons Records (= eigen beheer), najaar 2024)
4. Fafard (Antoine) – “Quadra Spherium” (Timeless Momentum (= eigen beheer))
5. Cunningham, Madison – “Ace” (Verve Forecast)
6. Visser (Sebastiaan) – “Always There” (ZenneZ Records)
7. Agropelter – “The Book Of Hours” (The Laser's Edge)
8. Paatos – “Ligament” (Timeloss Records (= eigen beheer))
9. Pattern-Seeking Animals – “Friend Of All Creatures” (GEP (= Giant Electric Pea))
10. Lunatic Soul – “The World Under Unsun” (InsideOut / Sony Music)
Alta Forma – “Trajectory” (Timeless Momentum (= eigen beheer))
Bainbridge, Dave – “On The Edge (Of What Could Be)” (Open Sky)
Echolyn – “Timesilentradio II & VII” (eigen beheer)
Frøislie, Lars Fredrik – “Gamle Mester” (Karisma Records)
IQ – “Dominion” (GEP (= Giant Electric Pea))
Jakszyk, Jakko M. – “Son Of Glen” (InsideOut / Sony Music)
Karmakanic – “Transmutation” (Reingold Records)
Midlake – “A Bridge To Far” (Bella Union)
Moon Letters – “This Dark Earth” (eigen beheer)
Sanderson, Dominic – “Blazing Revelations” (eigen beheer)
Smalltape – “Tangram” (MidJune Records (= eigen beheer))
Spock's Beard – “The Archaeoptimist” (Madfish)
Whimsical Creature – “Wishful Thinking” (eigen beheer)
Wilson Project – “Atto Primo” (Ma.Ra.Cash Records)
Wilson, Steven – “The Overview” (Fiction Records)
Toelichting op nummer 11:
Dat Steven Wilson verrassend genoeg in dit lijstje eindigt, heb ik in de introductie al uitgelegd. Enkele andere albums haalde ik al aan in de toelichtingen op mijn top 10. Er zijn meer oude favorieten op de elfde plek beland. Zoals Echolyn: die groep kwam terug met maar liefst twee albums, die ik als één dubbelalbum zie. Sterk, maar misschien toch een beetje teveel een herhaling van zetten en wellicht was één lange CD met één of twee songs minder krachtiger geweest. Daarom net geen top tien. Jakko M. Jakszyk bleek een schrijverstalent en kwam met een meeslepend boek over zijn leven. Zijn nieuwe album is min of meer de soundtrack ervan en bijzonder smaakvol én emotioneel. Ook nu weer hergebruikt hij eerder uitgebracht materiaal, wat hem zijn plaats in de top 10 kost. Dave Bainbridge, IQ, Moon Letters en Lars Fredrik Frøislie leverden vertrouwde kwaliteit, maar net niet onderscheidend genoeg van eerder werk om in de top tien te belanden. Dat geldt ook voor Dominic Sanderson, al heb ik uiteraard weinig moeite met de door Maurice genoemde Hammill-imitaties. Karmakanics album klinkt fantastisch en er wordt schitterend op gespeeld, maar de songs klinken op één of andere manier iets te gladjes en dwingen niet tot dóórluisteren. Ik vind het de minste Karmakanic-schijf tot nu toe, maar dat hij alsnog op de elfde plek belandt, zegt iets over het toch hoge niveau dat Jonas Reingold toch weer levert met zijn muzikale gasten. De albums van Smalltape ne Wilson Project bereikten me zó laat in het jaar dat ze nog niet volledig op me zijn ingewerkt. Als ik deze lijst in april nogmaals opstel, dan zou het zo maar kunnen dat ze in de top tien belanden.
Mooiste archiefuitgave:
Solution – “Last Detail : Anthology 1967 - 2006 [18 CD's + 1 DVD]” (Pseudonym Records)
Net als enkele Xymphonia-teamvrienden heb ik erg genoten van de fraaie surroundmixen die te vinden zijn op de uitgaven van SDE (Super Deluxe Edition). Klassiekers van o.a. Propaganda en Split Enz kregen een fraaie behandeling. Alan Parsons zette zijn heruitgavenprogramma door met een bijzonder fraaie surround-mix van het tweede Alan Parsons Project-album “I Robot”. Ook de oeuvrebox van Peter Hammill was prachtig, vooral ook door het fraaie boekwerk en enkele bijzondere opnamen op de DVD. Maar op die beeldschijf hadden nog wel wat andere opnamen mogen staan. En jammer dat er niet meer surroundmixen mogelijk waren dan van twee albums die nu juist niet mijn persoonlijke grote favorieten in het zeer gewaardeerde Hammill-oeuvre zijn. Ik wil toch even de box van Solution eruit lichten want van deze kloeke doos straalt van alle kanten de liefde en toewijding die erin is gestoken door Xymphonia-vriend Wouter Bessels – ook al vinden we hier dan geen surroundmixen.;-) Het boekwerk is prachtig, de albums klinken nu supergoed en er is een schat aan live-bonusmateriaal toegevoegd dat je vooral niet allemaal achter elkaar moet willen draaien. Een box waar je dus wel even zoet mee bent!
Mooiste albumhoes:
Agropelter – “The Book Of Hours” (The Laser's Edge)
zoals hierboven al genoemd: het is net alsof er in de archieven van Salvador Dali een niet eerder gepubliceerd werk is opgeduikeld. Of is het toch meer Carel Willink? Magisch realistisch is het in ieder geval, dit landschap waar je eerst één enorme menselijke schedel in ziet, maar als je beter kijkt, liggen er overals schedels. Het boek uit de titel staat op de linkerhelft van het schilderij en dat zie je pas als je het CD-doosje omdraait. Het is dat ik niets met vinyl heb, anders was ik voor de 'gatefold'-LP-editie gegaan, want die bestáát dus wel.