-
René Yedema
- Top 2025:
Eindlijsten samenstellen blijft een momentopname. Ook van mijn lijst van afgelopen jaar zou, op de eerste twee plaatsen na, de volgorde volgende week compleet anders kunnen liggen. Dat heeft deels te maken met het feit dat 2025 wat mij betreft op muziekgebied geen topjaar was. De meeste plezier beleefde ik aan heruitgaven van, bijvoorbeeld, The Alan Parsons Project, Propaganda, Air en Split Enz, al dan niet vanwege de nieuwe surround mixen. Toch zaten er qua echt nieuwe muziek genoeg leuke uitgaven bij, zoals The Outernet, Agropelter, Robec en Nankai Trio.
1. Harrison / Johnston - “Early Mercy” (Sheet Happens)
2. Widdicombe, Danny & Trichotomy – “Iridescence” (Earshift Music)
3. Robec – “The Forest Is Too Loud” (Gymnocal Industries)
4. Nankai Trio - “Antarctika” (A=Tonal Music)
5. Madrigal Project, The - “11th Hour” (Dodsongs Records (= eigen beheer), eind 2024)
6. Outernet, The - “The Light & The Fury” (eigen beheer)
7. Electric Litany – “Desires” (Flying Hearts)
8. Visser, Sebastiaan - “Always There” (ZenneZ Records)
9. Agropelter - “The Book Of Hours” (The Laser’s Edge)
10. Squeaky Feet - “Overview Effect” (eigen beheer)
Eigenlijk is het jammer dat “Early Mercy”, ons Album van de Maand oktober, niet in Europa gedistribueerd wordt, anders zou deze plaat ongetwijfeld meer fans hebben gehad. Eind 2016 maakten we bij Xymphonia kennis met de muziek van Nick Johnston via zijn vierde soloalbum "Remarkably Human" (Album van de Maand januari 2017). Daarop werd de Canadese gitarist/toetsenman onder andere begeleid door superdrummer Gavin Harrison. Voor "Early Mercy" hernieuwde hij zijn samenwerking met Harrison, terwijl Evan Marien (Virgil Donati, Sebastiaan Cornelissen, Steve Hunt) voor de vrijuit zoemende baspatronen verantwoordelijk is. Harrison manifesteert zich dit keer niet als de hard hitter die we kennen van Porcupine Tree, maar als de subtiel, gedetailleerd spelende slagwerker, herkenbaar van zijn solowerk en gastbijdragen aan acts als Fjieri, Jakko M. Jakszyk en Mick Karn. Hierdoor is beluistering van "Early Mercy", ondanks de volop aanwezige virtuositeit, een bijzonder relaxte bezigheid. Net als, bijvoorbeeld, Brett Garsed, produceert Johnston gevoelige gitaartonen, tegelijkertijd met keyboard- en akoestische gitaarklanken een orkestrale sound voorbrengend. Met name door die gevoelige melodieën is “Early Mercy” daarom mijn nummer 1 van afgelopen jaar.
Websites:
https://harrisonjohnston.bandcamp.com/album/early-mercy
https://www.facebook.com/NickJohnstonOfficial/ https://nickjohnstonmusic.com/
https://www.facebook.com/drummergavinharrison/
https://www.sheethappenspublishing.com/collections/harrison-johnston.
“Iridescene” van de gelegenheidscombinatie Danny Widdicombe en Trichotomy is de vreemde eend in mijn lijstje. De plaat staat vooral zo hoog, omdat ik ‘m afgelopen jaar het meest gedraaid heb, wat vooral in de zomermaanden een prima soundtrack opleverde. Singer-songwriter Widdicombe en de jazzformatie Trichotomy hebben al diverse albums uitgebracht, waaronder ook enkele gemeenschappelijke, zoals dit "Iridescence". Aanvankelijk gaven we de plaat het etiket 'Australische yachtrock', maar inmiddels horen we ook de nodige raakvlakken met het werk van Steely Dan, David Crosby en The Steve Miller Band. Zeker de zang van Widdicombe en de synthpartijen in het instrumentale titelnummer lijken wel een echo van "Fly Like An Eagle" van laatstgenoemde groep. Wat de combi vooral interessant maakt is het subtiele gebruik van pedalsteelgitaren en de inzet van strijkerspartijen. Laat je bij het gekozen nummer “Shipping News” niet van de wijs brengen door het wel erg relaxte intro, de instrumental bevat ook een lekker freaky keyboardsolo.
Websites:
https://www.trichotomymusic.com/
https://trichotomy.bandcamp.com/music
https://www.facebook.com/Trichotomymusic/
https://dannywiddicombe.com/
https://www.facebook.com/DannyMarsdenWiddicombe/
https://dannywiddicombe.bandcamp.com/.
Als een duveltje uit een doosje dook de naam Robec afgelopen december ineens mijn top 3 binnen. Robec is een project rondom multi-instrumentalist Marius Tingdal Røbech dat met het instrumentale "The Forest Is Too Loud" in november 2025 debuteerde. Røbech had het jaar daarvoor nog meegewerkt aan "LouiLouiLoui", het tweede album van synthesizerrockcollectief Ocean Of Lotion, en op zijn eerste plaat op eigen benen bouwt deze Noor dit genre wat verder uit. Het album bevat synthrocktracks, ietwat verwant aan die van Tangerine Dream in de dagen dat Johannes Schmoelling deel uitmaakte van die Duitse groep. Tevens staan er nummers op met een meer jazzy sound, ondersteund door onverwachte ritmes, terwijl het kwartier lange titelnummer deze stijlen combineert. Gastgitarist André Lund speelt verder in twee stukken op een met Mike Oldfield te vergelijken wijze. Al met al een lekker optimistische en energieke, toegankelijke verrassing op het eind van het jaar. Dit geldt zeker ook voor het korte “The Apanthropist”.
Websites:
https://robec.bandcamp.com/album/the-forest-is-too-loud
https://www.facebook.com/people/ROBEC-music/61576764165277/.
Het meeste plezier op muziekgebied beleefde ik in 2025 van de Blu-ray met het 10th Anniversary concert van de Japanse jazzrockformatie Dezolve. Maar aangezien we live-albums buiten beschouwing laten, biedt “Antarctica”, het debuut van Nankai Trio een mooi alternatief. In Nankai Trio bundelen namelijk drie virtuozen hun krachten, waaronder Dezolve-gitarist Shoya Kitagawa. Bassist Masatoshi Mizuno van de jazzrockformatie Fragile is met 71 jaar de veteraan van het gezelschap dat wordt gecompleteerd met drumwonder Senri Kawaguchi (solo, Kiyo, sessiewerk). Op de CD wordt drie kwartier lang technisch hoogstaande muziek gebracht, variërend van hyperactieve jazzrock met latintrekjes, de van Dezolve bekende kleurrijke fusion en Pat Metheny-getinte melodieuze jazz. Kawaguchi is daarbij in feite aan één lange frivole drumsolo bezig, waarin ze met ritmische structuren uit de nu-jazz en via haar drumkit gegenereerde elektronische effecten constant imponeert. Net als bij Dezolve strooit Kitagawa met aan Scott Henderson schatplichtige, syncopische accenten, splijtende solo’s en Jeff Beckiaanse uitspattingen. En waarom jazzrockfreaks Mizuno de Japanse Gary Willis noemen is, na beluistering van de acht gemiddeld vijf minuten klokkende tracks, volkomen helder. Bij de introductie van het album in november wilden we het nummer “No Control” draaien, maar dat ging door een technisch foutje mis. Vanavond gaat ‘ie in de herkansing.
Websites:
https://soundcloud.com/nankaitrio
https://www.youtube.com/@atonal_music_labels
https://www.facebook.com/people/Atonal-Official-Online-Store/61573920069152/ https://www.facebook.com/mizunomethod/
https://www.facebook.com/senridrums.
De comebackplaat “11th Hour” dat de Amerikaanse cultformatie Madrigal onder naam The Madrigal Project uitbracht, dreigde que jaarlijsten tussen de wal en het schip te vallen. Dat zou onterecht zijn, aangezien ik dit de beste symfonische rockplaat van het afgelopen jaar vind. Het CD-boekje heeft als copyrightjaar echter 2023 vermeld staan, terwijl de plaat door allerlei vertragingen pas in december 2024 het publiek bereikte. Te laat dus voor de jaarlijsten over dat jaar, al bombardeerden we “11th Hour” wel tot album van de maand januari 2025. Luisteraars die ons al sinds de beginjaren van Xymphonia volgen, kunnen zich misschien Madrigal nog herinneren: een Noord-Amerikaanse band die in 1989 en 1996 met “Waiting…” respectievelijk “On My Hands...” twee albums afleverde met behoorlijk virtuoze progressieve rock die door ons aangeraden werd aan liefhebbers van bijvoorbeeld Echolyn en Gentle Giant. Drummer/zanger/componist Kevin Dodson kwam pas vorig jaar met een opvolger, ingespeeld door een nieuwe band met de naam The Madrigal Project. Van de nieuwe bezetting was naast Dodson alleen Charles Swanson ook betrokken bij Madrigal. Daarnaast is Steve Springer, de bassist op het tweede Madrigal-album, een van de gastmusici. Andere gasten zijn Billy Sherwood en toetsenisten Adam Holzman en Oliver Wakeman, die soms zelfs in dezelfde track te horen zijn in hun eigen zeer herkenbare stijl. Met name de keyboardsolo’s maken van “11th Hour” een waar symfofeest, getuige onder meer Holzmans spel in “A Question Of Wait And Matter”.
Websites:
https://themadrigalproject.com/
https://www.facebook.com/themadrigalprojectusa/.
Bij The Outernet speelt eigenlijk hetzelfde als bij mijn nummer 1, Harrison/Johnston: de CD-R is alleen te verkrijgen via de dure import. Toch heb ik de 40 euro’s er graag voor over gehad. "The Light & The Fury" is namelijk een sterke plaat die jazzrocknummers afwisselt met symfonisch getinte, Neal Schon-achtige ballades. Bandleider/toetsenman Phil Turcio is een graag geziene gast in de Australische muziekscene. Hij schreef onder meer thema’s voor televisie en de 2000-editie van de Olympische zomerspelen, terwijl hij op albums van onder anderen Brett Garsed, Virgil Donati en Deluc belangrijke bijdrages leverde. Het eind vorig jaar van zijn project The Outernet verschenen "The Light & The Fury" is de uitwerking van sinds 2000 vastgelegde muzikale ideeën. Zoals gezegd kent de professioneel vervaardigde CD-R een fraaie balans tussen syncopisch gedreven progressieve jazzrock in het verlengde van Chick Corea’s creaties met Return To Forever en The Chick Corea Elektric Band en symfonisch getinte gitaarballades in de stijl van Neal Schon. In het driedelige "Running From The Aliens" en “The Fury” zijn verder eveneens vergelijkingen te maken met het vooruitstrevende werk van Stevie Wonder (let op die funky clavinet) en de compacte groepsthema’s van Happy The Man. Voor vanavond houden we het bij de subtiele ballade “We Remember”.
Websites:
https://theouternet.bandcamp.com/album/the-light-the-fury
https://www.theouternetband.com/
https://www.facebook.com/theouternetband.
Met stip gestegen in mijn lijstje (de plaat stond aanvankelijk op plaats 9) is “Desires”, het vierde album van Electric Litany. Hoewel de band door recensenten met enorm veel andere groepen vergeleken wordt, zoals met Air, Daft Punk, Peter Godwin (ex-Metro), OMD, a-ha, Sigur Rós, Editors, Radiohead, War On Drugs, The National, Joy Division, The Cure, Mercury Rev en The Flaming Lips, vind ik de muziek zelf, mede door de hoge zang, vooral in het verlengde liggen van het Deense Choir Of Young Believers, maar dan met Cliff Martinez op toetsen. De Londense band bestaat alweer 18 jaar, heeft connecties met Alan Parsons en brengt met “Desires” een opvolger voor het uit 2019 stammende “Under A Common Sky”. Twee van de bandleden maken veelvuldig gebruik van synths en samplers terwijl ook de nodige percussie-instrumenten en drumpads worden aangewend. Daarmee neigt “Desires” naar (dromerige) synthpop met progressieve invloeden, waarbij de nummers vaak filmisch aandoen. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten is het nummer “Opia”.
Websites:
http://electriclitany.com/
https://www.facebook.com/ElectricLitany/
https://innerear-electriclitany.bandcamp.com/.
Sebastiaan Visser hoorde ik voor het eerst spelen in het Hengelose jazzcafé van Metropool tijdens een optreden van percussionist Martin Verdonk. Dat concert stimuleerde me om een paar maanden geleden een show van Vissers eigen band te bezoeken in de Cactus, eveneens in Hengelo. Ik werd direct gegrepen door zijn lyrische gitaarspel en lekker puntig spelende begeleiders. Mooi ook dat ik dat thuis kon herbeluisteren aangezien hij al exemplaren van zijn tweede album “Always There” bij zich had, samen met een in eigen beheer uitgebrachte CD-R van zijn debuut “In The Box”. Constante op beide albums is Vissers vriendin, bassiste Deborah Slijkhuis. De andere twee muzikanten die in De Cactus te bewonderen waren, toetsenist Matthijs Geerts en drummer Christopher Verweij, werkten ook beiden mee aan “Always There”, maar worden afgewisseld door toetsenist Igor Herstel, die op “In The Box” nog in alle nummers meespeelde, en drummer Sebastiaan Cornelissen. Tot slot leverde de in Arnhem woonachtige Level 42-saxofonist Sean Freeman twee bijdragen op tenorsaxofoon en horen we in één track percussionist Martin Verdonk. “Always There” staat net als “In The Box” vol toegankelijke jazzrock met veel gevoel voor melodie en sfeer. Visser speelt prachtig vloeiend met een altijd mooi ronde toon, Slijkhuis voegt inventieve baslijnen toe. Zowel Geerts als Herstel krijgen regelmatig ruimte voor spannende synthsolo's, maar weten zich met bijvoorbeeld goedgeplaatste pianoakkoorden ook in te houden als nodig. Beide drummers geven het genoeg afwisseling biedende materiaal de juiste drive en energie. Ik heb gekozen voor “Self-Evident”, een van de tracks met saxofonist Freeman.
Websites:
https://sebastiaanvisser.com/
https://sebastiaanvisser.bandcamp.com/album/always-there
https://www.facebook.com/visserseb/
Podcast Get In! van Benjamin Herman gewijd aan Visser:
https://npo.nl/luister/podcasts/256-get-in-met-benjamin-herman/130853.
Ja, in mijn lijst ook plaats voor lekkere old school symfonische rock. Agropelter is een project van de Noorse multi-instrumentalist Kay Olsen. Deze relatieve nieuwkomer kreeg voor het debuutalbum "The Book Of Hours" de medewerking van onder anderen Mattias Olsson op onder meer Mellotron en Jonas Reingold op fretloze bas, terwijl Jacob Holm-Lupo zorg droeg voor de mix en mastering. Mede door deze namen en instrumenten en het veelvuldige gebruik van dwarsfluit zou je muziek verwachten in het verlengde van Änglagård. Ondanks enkele zwaar aangezette Mellotronpartijen en stevige symfonische passages, hebben de composities van Olsen in vergelijking met die van Änglagård een veel klassiekere benadering. Zo zijn er diverse impressionistische pianosolo's verwerkt en krijgen instrumenten als klavecimbel, cello en fagot veel ruimte. Daarnaast verwijzen de introverte solo's van Reingold eerder naar rustige stukken in jazzrocknummers, terwijl enkele synthesizerpassages meer naar de muziek van Vangelis neigen. Het grootste part van het album wordt in beslag genomen door titelnummer. Van dit "The Book Of Hours" heb ik het nog niet gedraaide vierde deel uitgezocht.
Websites:
https://agropeltermusic.com/
(let op: de Facebook- en YouTube-link in de footer voeren naar pagina's van Shopify, niet van Agropelter) https://lasersedge.bandcamp.com/album/the-book-of-hours https://www.facebook.com/people/Agropelter/61576646708271/.
"Cause For Alarm", het debuut van Squeaky Feet, was afgelopen juni een verlaat Album van de Maand, terwijl het op nummer 1 van mijn jaarlijst over 2024 stond. Het werd namelijk al in november 2023 uitgebracht en kreeg vervolgens pas begin 2024 in iO Pages 190 het predicaat Vette Krent. Dit uit oud-studenten van het Berklee College Of Music bestaande combo zou je gezien de overvloedige hoeveelheid live-albums op de Bandcamp-pagina tot de jambands kunnen rekenen, maar daarvoor zitten de composities veel te ingenieus in elkaar. In recensies werden vergelijkingen gemaakt met acts als Zappa, Umphrey McGee, Phish, Happy The Man, Dream Theater en Brand X. Opvolger "Overview Effect", dat afgelopen oktober verscheen, klinkt op het eerste gehoor wat minder freakerig, terwijl het progmetalgehalte iets is opgeschroefd. Tevens bevat de CD (dit keer géén CD-R) meer tekst en meer korte songs, wat de toegankelijkheid verhoogt. Dat er op deze nieuwe schijf echter nog genoeg van virtuoze passages te genieten valt, bewijzen tracks als "Common Ground" en het kwartier lange titelstuk. Kortom, wederom een prima album, maar minder overweldigend als het debuut, vandaar een wat lagere klassering in mijn jaarlijstje over 2025. Het gekozen “Brainrot” laat horen dat het speelse nog steeds volop aanwezig bij Squeaky Feet.
Websites:
https://www.squeakyfeetmusic.com/
https://squeakyfeet.bandcamp.com/album/overview-effect-2
https://www.facebook.com/squeakyfeetmusic.