• Sunday 11 Januari 2026 Show No. 1694

    NIEUW
    One, The – Lighter Than Air
    – The Beautiful Lie
    Van “Lighter Than Air” (Construction Records, 2025)

    Eind november verscheen het tweede album van The One, “Lighter Than Air”. Twee jaar geleden schonken we aandacht aan het debuut “Sunrise”. Toen was The One eigenlijk meer een project, waarop initiatiefnemer en producer Timothy van der Horst naast zijn eigen instrument, de drums, nog voor allerlei andere zaken verantwoordelijk voor was en de muzikanten om hem heen min of meer veredelde gasten. Sindsdien is dat groepje naar elkaar toegegroeid en heeft optredens gedaan, waardoor de drie Nederlanders en drie Britten nu écht een band zijn. De andere leden dragen nu ook compositorisch bij. Wat vooral opvalt is dat er uitbundiger geróckt wordt, met een steviger gitaargeluid van Edwin in 't Veld, hoewel er ook plaats is voor veel toetsen alsmede accenten met o.a. fluit en lapsteelgitaar. De toetsenist van dienst is trouwens Ron Mozer, ook bekend van Sound Of Strangers en For Absent Friends. Zanger is opnieuw de Brit Max Gilkes, wiens stem ons meer dan eens doet denken aan die van Steve Thorne, maar dan wat voller. Het titelnummer, tevens de albumopener laat een lekker rockende maar ook meeslepende gitaarsolo volgen met een fijne proggy toetsensolo, waarna gitaar en toetsen tweestemmig met de refreinmelodie vervolgen. “The Beautiful Lie” heeft ook weer zo'n fijne rockgitaarsolo, maar laat ook fraai zoemend fretloos baswerk horen. Het recentste optreden was de albumreleaseshow op 28 november in Dordrecht, hopelijk komen er snel nieuwe speeldata.
    Websites:
    https://theonesunrise.bandcamp.com/album/lighter-than-air
    https://www.facebook.com/people/The-One/100087200531414/
    https://www.constructionrecords.nl/Artists#theone.

    NIEUW
    Deposed King – Moonlight Lullaby
    Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

    Voor ons was Deposed King tot voor kort een onbekende naam, maar we zijn erg onder de indruk van “Letters To A Distant Past”, het onlangs uitgebrachte nieuwe album van dit Hongaarse duo. Daniel Kriffel en Dominique Király zijn beide multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers.
    Websites:
    https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
    https://www.facebook.com/deposedkingband/.

    NIEUW (JAZZROCK)
    Skolnick Trio, Alex - Armando's Mood
    Van "Prove You're Not A Robot" (Flatiron Recordings, 2025)

    Naast zijn bezigheden in het improvisatiekwartet PAKT en de metalformatie Testament, die dit jaar met "Para Bellum" na vijf jaar weer wat van zich liet horen op albumgebied, leeft Alex Skolnick sinds begin deze eeuw zijn rockende jazzfascinatie uit in het Alex Skolnick Trio. "Prove You’re Not A Robot" is de zesde studioplaat van het gezelschap dat sinds de tweede CD "Transformation" verder bestaat uit drummer Matt Zebroski en bassist Nathan Peck. In de eerste paar nummer bewegen de heren zich uiterst relaxt, maar zeer virtuoos in geregeld lekker swingende jazzy sferen. De nadruk ligt daarbij uiteraard op Skolnicks smaakvolle gitaarspel. Met "Armando’s Mood" verandert de stemming. Deze track is een intrigerend vervaardigde interpretatie van Steve Howe’s "Mood For A Day" van het Yes-album "Fragile" vermengd met "Armando’s Rhumba", afkomstig van "My Spanish Heart" van Chick Corea. De akoestische gitaarballade "Asking For A Friend" leidt vervolgens de laatste twee stukken in die zich voornamelijk in de sober gearrangeerde melodieuze jazzrock begeven. Van "Prove You're Not A Robot" draaien we het genoemde "Armando's Mood".
    Websites:
    https://alexskolnick.com/
    https://www.facebook.com/AlexSkolnickFanPage.
    We eindigen het eerste uur met twee Italiaanse female fronted bands.

    HET DEBUUT
    Wilson Project - Intro
    – Non Pensare Vai
    Van het album “Il Viaggio Da Farsi” (Ma.Ra.Cash Records, 2022)

    Wilson Project uit Acqui Terme, een klein stadje in Noord-Italië, combineert de sfeer van de jaren 70 met een modern en eigenzinnig geluid. Het debuut “Il Viaggio Da Farsi” verscheen in 2022 (al vermeldt de hoes 2021) en kreeg april 2025 een opvolger met “Atto Primo”. Aan laatstgenoemde album hebben we 11 weken geleden al aandacht besteed, nu is alsnog het debuut aan de beurt. Met hun muziek willen de leden van Wilson Project heden en verleden met elkaar verbinden. En daar slagen ze heel behoorlijk in met “Il Viaggio da Farsi”. De theatrale inslag van de muziek is natuurlijk echt Italiaans. Zo ook in “Non Pensare Vai”. Na het korte “Intro” start dit wat slepende nummer, waarmee Wilson Project fraaie symfonische rock laat horen, waarin de melodie centraal staat. De krachtige zang van Annalisa Ghiazza geeft de muziek nog extra cachet. Ook live valt er veel te genieten bij deze nog jonge Italianen, zoals een afvaardiging van Xymphonia heeft ervaren tijdens het enthousiaste optreden op het Northern Prog Festival op 1 november 2025.
    Websites:
    https://maracashrecords.bandcamp.com/album/il-viaggio-da-farsi
    https://www.facebook.com/wilsonproject
    https://linktr.ee/wilsonproject.

    (OP)NIEUW
    Tale Cue – Vertigo
    Van het album “Eclipse Of The Midnight Sun” (FREIA Music, 2025)

    De Italiaanse neo-progressieve band Tale Cue werd opgericht in 1988. Zangeres Laura Basla, gitarist Silvio Masanotti en toetsenist Giovanni Porpora speelden daarvoor al samen in een coverband. Na een eerste cassette met vier nummers verscheen twee jaar later het debuut ”Voices Beyond My Curtains” met zes composities, waaronder eentje van genoemde cassette. Trouwe Xymphonia-luisteraars hebben in de beginjaren van ons programma een aantal stukken van dat debuut kunnen terughoren. Er werd destijds ook nog gewerkt aan een tweede album maar die zag het levenslicht niet, omdat de band uit elkaar ging. Nu, 34 jaar later, is Tale Cue er weer: drie originele leden, aangevuld met nieuwe drummer Alessio Cobau, hebben de onafgemaakte muziek van destijds op krachtige en overtuigende wijze nieuw leven ingeblazen. Dit “Eclipse Of The Midnight Sun” is een reis door tijd, herinnering en emotie. De negen sterk opgebouwde nummers, voorafgegaan door een kort intro, zijn vastgelegd op een CD die gestoken is in een prachtige hoes. We hebben zes weken geleden dit album al geïntroduceerd aan u, vanavond hebben we gekozen voor “Vertigo”, met ruim 10 minuten het langste nummer van het album.
    Websites:
    https://linkr.bio/talecue
    https://www.facebook.com/TaleCueOfficial/
    https://store.dutchmusicworks.com/page/tale-cue
    https://www.soundbubble.org/dutchmusicworks/releases/eclipse-of-the-midnight-sun.

    Toto - Child's Anthem
    Van "Toto" (CBS, 1978 / Culture Factory, 2014)

    Het is alweer jaren geleden dat we het bombastische openingsnummer van de eerste Toto-LP uit 1978 hebben gedraaid. In aflevering 459 om precies te zijn. Aangezien dit stuk bij een van onze teamleden direct bij het verschijnen ervan aansloeg, is het voor hem al 48 jaar een van de meest memorabele introducties van een nieuwe band. Kort maar krachtig. Daarom nu, voor eerst sinds 16 december 2001 de studio-uitvoering van "Child's Anthem". Overigens gaat Toto dit jaar weer op tournee. In februari en maart als hoofdact en vervolgens samen met Christopher Cross en The Romantics. Vooralsnog wordt alleen Noord-Amerika aangedaan.
    Websites:
    https://totoofficial.com/
    https://www.facebook.com/totoband.

    LIVE-TIP
    Cross, Christopher - Ride Like The Wind (live)
    Origineel van "Christopher Cross" (Warner Bros., 1979) ; deze live-opname uit het TV-programma The Midnight Special (1980)

    Het verhaal van Christopher Cross is wel eens vaker verteld: op de valreep van 1979 bracht hij zijn naar hemzelf genoemde debuut uit, met daarop zijn debuutsingle “Ride Like The Wind”, waarmee hij een nr. 2-hit scoorde in de V.S., waarna genoemd album één van de beter verkopende albums van dat jaar werd. Dat succes werd verder voorgestuwd met de volgende hitsingle “Sailing” en het feit dat hij begin 1981 maar liefst vijf (!!) Grammy Awards uitgereikt kreeg. Het gaf de albumverkopen een extra boost. Er zijn uiteindelijk ruim 5 miljoen exemplaren van verkocht. Niet zo gek dat hij dat succes nooit meer heeft kunnen en waarschijnlijk ook niet meer willen overtreffen. Maar hij is altijd kwalitatief sterke albums met die zo herkenbare softrock- en Westcoastsound blijven maken, waarbij er met de jaren steeds meer iets van Steely Dan in zijn muziek te horen was. Tegenslag kende hij ook: in april 2020 kreeg Corona hem zwaar te pakken en als gevolg van het Guillain-Barré-syndroom kon hij zijn benen niet meer gebruiken. Dit had ook effect op zijn spraak en geheugen, maar gelukkig is hij zodanig hersteld dat hij vanaf 2021 weer ging optreden. Afgelopen jaar was hij nog in Nederland als 'special guest', ofwel voorprogramma bij Toto in de AFAS Live in Amsterdam maar op maandag 4 mei a.s. komt hij voor een headline-show naar Nederland en staat dan in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Daar zal die debuutsingle “Ride Like The Wind” ook zeker voorbij komen en wij kiezen voor een speciale live-opname voor het Amerikaanse TV-muziekprogramma The Midnight Special, waarin eens te meer te horen is dat Cross een meer dan begaafde gitarist is: daar waar op de single die gitaarsolo aan het slot helemaal verborgen zit in de mix, is deze live altijd in volle glorie te horen.
    Websites:
    https://www.christophercross.com/
    https://www.facebook.com/ChristopherCrossOfficial
    Dit nummer op YouTube: YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=LpBi1-ts_0k.

    LIVE-TIP / I.M. David Bowie
    Hogarth, Steve & H Band – Life On Mars? (live)
    Van “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” (Poison Apple, 2002)

    Op 17 januari geeft Steve Hogarth een solo-optreden in de Bibelot in Dordrecht. Verrassenderwijs zijn er nog kaarten beschikbaar. De Marillion-zanger speelt bij dergelijke concerten altijd wel wat Marillion-nummers, alsmede songs van zijn soloalbum “Ice Cream Genius”. Ook vallen er de nodige smaakvolle covers te verwachten. Zo heeft hij een fraaie “Life On Mars?” in huis en gezien het feit dat het op 10 januari 10 jaar geleden is dat de maker van het origineel, David Bowie, ons ontvallen is, valt niet uit te sluiten dat hij het in Dordrecht speelt. Een mooie opname, zij het niet solo maar met de toenmalige sterk bezette H Band, staat op “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” uit 2002. We vinden daarop overigens ook onder meer een doorvoelde uitvoering van “Dream Brother” van Jeff Buckley, over wie afgelopen donderdag de documentaire “It's Never Over, Jeff Buckley” de officiële Nederlandse bioscoop- en filmhuispremière beleefde.
    Websites:
    https://www.facebook.com/IceCreamGenius/
    http://www.stevehogarth.com/ (valt nu niets op te zien).

    ARCHIEFRELEASE
    OHO – Penultimatum
    Van “Bricolage” (eigen beheer, 2008) en ook te vinden op de compilatie “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019” (eigen beheer, 2019)

    Wij maakten bijna een kwart eeuw geleden voor het eerst kennis met OHO door middel van de gratis verspreide compilatie “Recollections (1974-1976)”, waarop zeker niet onaardige typische seventiesprog was te vinden. OHO ontstond 50 jaar geleden uit enkele andere bands in de underground progscene in Baltimore. In diverse bezettingen rond zanger/gitarist Jay Graboski is de groep altijd door blijven gaan en bracht een kleine vier jaar geleden als trio nog een vers album uit: “Ahora!”. Bij vlagen was daarop de spirit van de seventiesstijl van de band te horen. Toen al ontvingen we van Graboski een compilatie met muziek van allerlei bands waar hij sinds 1971 bij betrokken was en is: “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019”. Tijdens de kerstdagen kwamen we erachter dat we hier nog helemaal geen aandacht aan besteed hebben. Na herbeluistering blijkt dat niet heel gek want de bands buiten OHO waarmee Graboski zich muzikaal uitte maakten duidelijk geen prog, maar muziek die wisselend als hardrock of pubrock en zelfs punk valt te kenschetsen. Maar er staan ook diverse OHO-nummers op van steeds weer andere bezettingen, vijf in totaal. De vierde bezetting bracht in 2008 “Bricolage” uit. De basisbezetting was destijds een kwartet, maar omdat er ook bonustracks van eerdere bezettingen én een DVD met oudere opnamen bijgeleverd werden, zijn hier bijdragen te vinden van in totaal 23 muzikanten en vocalisten. We zijn wel gecharmeerd van de stem van de leadzangeres die OHO in 2008 had: Kelly Grochmal Butcher. Aan het nummer “Penultimatum” valt te horen dat OHO 18 jaar geleden een modernere symfopopstijl hanteerde. Een sympathieke song om nog weer eens mee kennis te maken met deze obscuriteit uit Baltimore.
    Websites:
    https://www.ohomusic.com/
    https://www.facebook.com/ohomusic
    https://ohomusic4.bandcamp.com/album/bricolage.

    HET (SOLO-)DEBUUT
    Sakuraba, Motoi - Humpty Dumpty
    Van "Gikyokuonsou" (Made In Japan, 1991 / Musea, 1999 / Arcàngelo, 2023)

    Het eerste album waarop toetsenman Motoi Sakuraba zijn kunsten liet horen was "Baroque In The Future" uit 1988, de enige CD van Deja-Vu (waarvan we in aflevering 301 nog muziek draaiden). De duidelijk door "Danger Money" van UK geïnspireerde muziek perfectioneerde deze Japanner in 1991 op zijn solo-debuut "Gikyokuonsou". Net als bij Deja-Vu wordt door een trio virtuoze muziek voortgebracht, waarin zowel akoestische als elektrische keyboards de hoofdrol spelen. Hoewel Sakuraba zich hierna nog wel in de progressieve muziek uitte, deed hij dat voornamelijk met muziek voor soundtracks voor videospellen, animatiefilms en televisiedrama's. Een goed voorbeeld hiervan is de filmmuziek voor "Shining Force III", waarvan een verkorte, zich alleen op de progsongs richtende versie getiteld "Force Of Light" in 1998, mede door een release op Musea en airplay bij Xymphonia, ook het symfonische rockpubliek bereikte. Wij concentreren ons vanavond echter op het solodebuut van de nog immer actieve Sakuraba en wel met openingsnummer "Humpty Dumpty".
    Websites:
    https://www.sakuraba-motion.com/
    https://www.facebook.com/sakurabamotoi/
    https://www.team-e.co.jp/artist/sakuraba/.

    Pendragon – Sister Bluebird
    Van de EP “Fallen Dreams And Angels” (Toff Records, 1994)

    Het Britse Pendragon draait al jaren mee, maar voor veel volgers van het eerste uur kent de band twee creatieve hoogtepunten. Het eerste werd natuurlijk gevormd door het frisse geluid van de eerste EP “Fly High Fall Far” en het daaropvolgende album “The Jewel” uit midden jaren tachtig. Toen kwam er een kleine dip maar vanaf “The World” uit 1991 beleefde de band toch een periode van steeds sterker wordende albums, uitmondend in het nog steeds populaire “The Masquerade Overture”. Er werd in die tijd zoveel muziek geschreven dat niet alles op een album paste en zo zijn er ook 2 EP’s verschenen waarvan de eerste, “Fallen Dreams And Angels”, zeker de moeite waard is. Daarop vinden we het meeslepende “Sister Bluebird”. We hebben al een tijd niet wat gedraaid van Pendragon, vandaar dat we dit nummer, dat we al meer dan 1000 afleveringen links hebben laten liggen, weer 's laten horen. Overigens staat er op dit moment maar één toekomstig Pendragon-concert op het programma, op een Brits festival in september.
    Websites:
    https://www.pendragon.mu/
    https://www.facebook.com/PendragonHQ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Tribe³ - Evening Tide
    Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)

    We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Vanavond kiezen we voor het langste (en afsluitende) stuk van het album, “Evening Tide”, met een slot waar de IQ-invloed toch wel behoorlijk vanaf druipt.
    Websites:
    Tribe³ Website
    Facebook
    Bandcamp.

  • Sunday 04 Januari 2026 Show No. 1693

    NIEUW (DVD)
    Electric Asturias - La Porte De L'Enfer
    Van "Dimensions" (eigen beheer, 2023) in het kader van het verschijnen van de DVD "Live In Tokyo" (eigen beheer, 2025)

    "Live In Tokyo" is de tweede DVD van Electric Asturias. Het hier vastgelegde optreden vond plaats op 5 mei 2025 tijdens het in de knusse Silver Elephant gehouden festival ProgTokyo. De eerste DVD "Live In USA" die exact 12 jaar daarvoor gedurende het Rites Of Spring Festival werd opgenomen, concentreerde zich op "Fractals" en "Elementals", de eerste twee CD’s van het Japanse instrumentale gezelschap. Op de december vorig jaar uitgebrachte nieuwe registratie bestaat de setlist voornamelijk uit tracks van de twee meest recente albums, "Trinity" en "Dimensions". Een aantal andere nummers, zoals "Aerial City" en "Beyond The Dawn", zullen op de komende studioplaat verschijnen. Hoewel het podium van de Silver Elephant vrij donker oogt, is violiste Tei Sena het stralende, strijkende middelpunt van het vijftal. Op haar elektrisch versterkte instrument wisselt ze klassiek geïnspireerde, staccato of zwierig gespeelde melodieën af met sterk vervormde solo’s. De stoïcijns ogende gitarist Satoshi Hirata kringelt zijn bijdragen daar in harmonie of contrapuntisch omheen of produceert uitwaaierende akkoorden of subtiele tokkelreeksen. Samen met de symfonische accenten aanbrengende en freakerige solo’s fabricerende toetsenman Eiji Nakamura en ondersteund door de losjes maar efficiënt slaande drummer Kiyotaka Tanabe en bandleider annex basgigant Yoh Ohyama, wordt een enigszins aan U.K. herinnerende sound gecreëerd. Soms klinkt de band zelfs als de beoogde bezetting van die superformatie met niet Allan Holdsworth maar Robert Fripp als gitarist. “Live In Tokyo” bevat anderhalf uur op rustige wijze geregistreerde en in stereo gemixte virtuoze progressieve rock. Helaas kunnen we hier in de studio geen muziek van de DVD draaien. In plaats daarvan hoort u nu het openingsnummer van de CD "Dimensions", waarmee overigens ook het gefilmde optreden begon.
    Websites:
    https://asturias754.wixsite.com/eleas/en-home
    https://www.facebook.com/yoh.ohyama
    https://asturias.bandcamp.com/.

    IN HET NIEUWS
    Karcius – Absence Of Light
    Van het album "The Fold" (eigen beheer, 2018)

    Xymphonia liet u al in een vroeg stadium kennismaken met Karcius. De Canadese groep maakte aanvankelijk eclectische instrumentale prog. Sinds het vierde album "The First Day" uit 2012 is er een zanger aan boord in de persoon van de over een uiterst wendbare stem bezittende Sylvain Auclair. Op het zes jaar daarna verschenen “The Fold” bleek de band nog immer niet vast te pinnen op een (sub)genre. Stukjes pure, meeslepende symfonische rock kunnen zomaar afgewisseld worden met soepele, meer swingende jazzrockende passages. Sommige zanglijnen zijn catchy en melodieus als in de fijnste AOR. Het titelnummer is uiterst intens en bij vlagen loodzwaar en nog het best te vergelijken met Pain Of Salvation op z'n diepzinnigst. De gitaren grommen hier soms vervaarlijk en Auclair weet met zijn stem hier bij vlagen een soort bijna-grunt neer te zetten. "Goodbye" neigt met z'n harmonieuze koortjes eerst haast naar Westcoast rock, maakt ook ruimte voor een Floydeske toetsensolo en een duizelingwekkend jazzmetaltussenstuk, maar kent daarnaast zelfs een folkrock-achtige passage met heldere mandoline-klanken. Knap dat Karcius dit caleidoscopische werkstuk niet als muzikaal hutjemutje weet te laten klinken (wat het op papier is), maar juist toch een compact geheel laat zijn. In 2022 kwam de opvolger “Grey White Silver Yellow & Gold” waar de populariteit nog wat verder mee werd uitgebouwd. Momenteel werken de Canadezen aan nieuw materiaal. Alvorens dat in de komende lente het licht ziet, vallen we nog weer even terug op het vijfde studio-album “The Fold” middels het tien minuten lange openingsnummer “Absence Of Light”.
    Websites:
    http://www.karcius.com
    https://karcius.bandcamp.com/album/the-fold
    https://www.facebook.com/Karciusmusic/.

    NIEUW
    Cervello – La Seduzione Di Chiaro Ulivo
    – La Danza Dei Guardiani
    Van “Chaire & Live At Pomiglioano D'Arco - 1973” (eigen beheer / Sony Music, 2025)

    Cervello was een van de wat minder bekende exponenten van Rock Progressivo Italiano, die in 1973, middenin de tijd dat dit genre dankzij o.a. PFM, Banco en Le Orme zijn piek beleefde, debuteerde met “Melos”. Dat bleek een album waarop invloeden te horen waren van de wat stekeliger musicerende namen der Britse prog, zoals King Crimson en Van Der Graaf Generator. Opvallend lid was de piepjonge gitarist Corrado Rustici, broertje van Danilo Rustici, gitarist in het bekendere Osanna. Lang leek het erop dat ook Cervello één van die vele Italiaanse progbands zou blijken die maar één album wisten uit te brengen. Rustici vertrok al snel naar Londen om daar met hulp van onder meer Phil Collins jazzrock te gaan maken in Nova. In de jaren tachtig groeide hij uit tot een veelgevraagd sessiespeler die te horen is op miljoenenverkopende platen van o.a. Whitney Houston maar ook van zijn landgenoot Zucchero. Later in zijn carrière ging hij ook soloplaten maken die we veelvuldig aan u hebben laten horen. Zijn gitaarkunsten bleken daarop geëvolueerd naar een jazzrockstijl met veel legatopassages die refereren aan het spel van Allan Holdsworth. Verrassend genoeg klom Rustici in 2017 op een Japans podium met twee oude Cervello-maten: saxofonist/fluitist Giulio D'Ambrosio en bassist Antonio Spagnolo. De al in 2005 overleden originele zanger Gianluigi Di Franco bleek overtuigend vervangen door de jonge popzanger Virginio Simonelli; verder namen Osana-toetsenist Sasà Priore en drummer Davide Devito deel aan dit eenmalige concert dat hetzelfde jaar nog werd uitgebracht onder de titel “Live In Tokyo 2017”. Het geslaagde concert bood een fraaie mix van de aloude RPI van “Melos” met de jazzrockaspecten die Rustici's spectaculaire huidige gitaarstijl in bracht. Vorige maand was er zowaar een vervolg met een heus nieuw studio-album! Dit “Chaire” bevat tracks die tussen 1974 en 1982 zijn gecomponeerd, maar recent zijn opgenomen door Rustici, Spagnolo en Ambrosio, waarbij (en we citeren nu het persbericht) 'door technieken die de laatste drie jaar beschikbaar zijn gekomen' vocalen van Di Franco konden worden gebruikt. Die cryptische omschrijving doet vermoeden dat AI hier een rol in heeft gespeeld. Drummer van dienst was dit keer Roberto Porta. Het mooie is dat Cervello's muziek hier, net als op het live-album uit 2017 helemaal van nu klinkt. Zeker: je hoort duidelijk trekjes van het vroege King Crimson, vooral door het saxofoonspel dat teruggrijpt op dat van Ian MacDonald en Mel Collins destijds. De verrassend welluidende zangpartijen, de verdere muzikale invulling en zeker de hier en daar als een duveltje uit een doosje schietende Rustici met zijn virtuoze gitaarlijnen voorkomen dat de nostalgiefactor overheerst. Jammer genoeg is het na 36 minuten alweer over, maar hé: dat was ook de lengte van “Melos”. We krijgen er wel een bonus bij: “Live At Pomigliano d'Arco 1973”. Dit is bepaald geen hifi-opname, maar wel is goed te horen dat Cervello destijds live veel intenser en heftiger klonk dan op plaat, waarbij Rustici zich vooral veel meer laat gelden met priemende partijen. Het slot van deze 28 minuten lange opname neigt met freaky spel naar wat het avantgardistisch ingestelde Area destijds op de podia liet horen. Wij concentreren ons op de nieuwe studio-CD, met twee nummers waarin Rustici's spel nog wel het meest op de voorgrond treedt.
    Websites:
    https://www.corradorustici.com/news
    https://bio.to/cervello
    https://www.facebook.com/CervelloOfficial/
    https://www.youtube.com/channel/UCjbq3PV88FOSerED1isLYcg
    https://www.facebook.com/corrado.rustici.

    HERUITGAVE
    Nektar - Crying In The Dark (2025 mix)
    - King Of Twilight (1976 US mix)
    Van "A Tab In The Ocean" (United Artist Records/Bellaphon, 1972 / Esoteric Recordings, 2025)

    "A Tab In The Ocean", Nektars tweede LP, verscheen in 1972. In het kader van het heruitgaveprogramma van deze in Duitsland gevormde Engelse band werd er onlangs, na boxsets van het debuut "Journey To The Centre Of The Eye" (1971), "Remember The Future" (1973) en "Recycled" (1975), een 4CD/Blu-ray-set van uitgebracht. Het kwartet beschikte destijds over een 16-track bandrecorder, wat een avontuurlijke 5.1 surround mix mogelijk maakte, die op de Blu-ray te vinden is. Na het psychedelische rockdebuut neigt deze opvolger meer naar op groepsthema’s, gitaarriffs en orgelakkoorden leunende vroeg-progressieve rock. Slechts incidenteel, zoals in "Desolation Valley/Waves", waagt gitarist Roye Albrington zich aan een jazzy solo. Die song bevat trouwens een op "Preparation" van Camels "The Snow Goose" lijkende passage met woordloze falsetzang en rustig getokkel. Ook toetsenman Taff Freeman uit zich enkel tijdens het als Pink Floyd ten tijde van "Meddle" klinkende "Crying In The Dark" werkelijk solistisch. Toch boeien de composities, mede door klassieke invloeden zoals het beroemde bolero-ritme in het 16 minuten durende titelnummer. De fraaie harmonievocalen zijn eveneens een handelsmerk, zeker als ze in het rockende "King Of Twilight" worden ondersteund door voorzichtig aangezette Mellotron-koren. Dat stuk werd trouwens door Iron Maiden gecoverd op de EP "Aces High". Naast de Blu-ray bevat de boxset verschillende mixen en remasters, waaronder de in 1976 door Larry 'Synergy' Fast voor de V.S.-markt vervaardigde albummix, waarop het orgel, mogelijk ten faveure van enkele overdubs, minder ronkend klinkt. Tot slot zijn er nog een boekwerkje en een over twee CD’s verdeeld, voorheen onuitgebracht concert uit 1973 toegevoegd. Opvallend aan dit rauwe, bluesrockende en optreden in een aan Family en Iron Butterfly verwante stijl, is dat er voornamelijk werk van het later dat jaar uitgebrachte "...Sounds Like This" werd gespeeld. Van deze set laten we de 2025 mix van "Crying In The Dark" horen, gevolgd door de geremasterde versie van de '1976 US mix' van het genoemde "King Of Twilight". Overigens treedt Nektar nog steeds geregeld op, hoewel Nederland al lang niet meer wordt aangedaan.
    Websites:
    https://nektarsmusic.com/
    https://www.facebook.com/nektarRocks/
    https://nektar.bandcamp.com/.

    IN BLIJVENDE HERINNERING: Tony Clarkin
    Magnum – The Word (Alternative Orchestral Version)
    Van “The Eleventh Hour! - Expanded Edition” (Jet Records, 1983 / Sanctuary/BMG, 2005)

    Op 7 januari is het alweer twee jaar geleden dat gitarist/componist Tony Clarkin is overleden. Hij vormde samen met zanger Bob Catley de vaste kern van Magnum, de Britse band die een eigen mengsel van progressieve rock en hardrock produceerde. Clarkins kracht was dat hij in zijn songschrijfvaardigheden goed gebruik maakte van een fantasierijke mix van stijlen en invloeden om zijn muzikale verhaal te vertellen. In 1983 verscheen “The Eleventh Hour”, niet het elfde maar het vijfde bandalbum. In 2005 werd een zogenaamde “Expanded Edition” uitgebracht. Het reguliere album bleek aangevuld met twee bonusnummers plus een ook in 1983 opgenomen BBC Friday Rock Session. Eén van de bonusnummers is de 'Alternative Orchestral Version' van het nummer “The Word”, dat in 1985 als single-B-kant was gebruikt. Hiervoor werden in 1982 de beroemde Londense Abbey Road Studios opnamen gemaakt met het London Philharmonic Orchestra, dat een arrangement speelde van de hand van Louis Clark. Die had voor vele rock- en popartiesten dergelijke arrangementen gemaakt, maar is vooral bekend om de orkestraties die hij voor Electric Light Orchestra had verzorgd. Clarkin vertelde ooit in een interview dat het horen van dat orkest dat zijn nummer speelde een echt kippenvelmoment was.
    Websites:
    http://www.magnumonline.co.uk/
    https://www.facebook.com/magnumbandpage.

    HET DEBUUT / 50 JAAR
    Schicke, Führs & Fröhling - Dialog
    Van "Symphonic Pictures" (Brain, 1976 / Esoteric Recordings, 2010)

    Schicke, Führs & Fröhling, of ook wel SFF genoemd, had een bijzondere bezetting: Eduard Schicke speelde drums en percussie, Gerhard Führs tekende voor de toetsenpartijen en Heinz Fröhling speelde ook toetsen maar met name ook gitaar en bas. En dat laatste deed hij middels door een deels door midden gezaagde elektrische gitaar en basgitaar die als een soort monster van Frankenstein in elkaar waren gezet als een dubbelnek-instrument. De muzikale verrichtingen van de Duitsers maakten al snel indruk: Frank Zappa was in 1975 aanwezig bij een Duits festivaloptreden en bood zich meteen aan als producer van het triodebuut, maar had daar uiteindelijk toch geen tijd voor. De band werd vervolgens gekoppeld aan gerenommeerde producer Dieter Dierks, leidend tot "Symphonic Pictures", dat in 1976 op het Duitse label Brain verscheen. De titel dekt volledig de lading want symfonisch is de sound zeker, met twee muzikanten die geregeld de Mellotron bespelen. Maar wat zeker liefhebbers van de band Änglagård, actief vanaf begin jaren 90, zal opvallen is hoeveel invloed SFF moet hebben uitgeoefend op deze Zweden. Het grillige karakter en de sinister klinkende Mellotrons die we bijvoorbeeld horen in het SFF-stuk “Dialog”, zijn aspecten die absoluut later bij Änglagård nog verder werden uitgewerkt. We gaan het nummer beluisteren van de heruitgave die Esoteric Recordings in 2010 uitbracht met een extra schijf vol live-opnamen van een jaar vóór het studiodebuut waardoor je een idee krijgt wat Zappa destijds meemaakte.
    Websites:
    http://www.nordsee-records.de/
    https://www.facebook.com/schickefuehrsfroehling
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1640.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Tribe³ - Voyager
    Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)

    We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Die aan Egdon Heath refererende sound horen we zeker terug in de bijna 14 minuten lange album-opener "Voyager", waarmee we de maand aftrappen.
    Websites:
    Tribe³ Website
    Facebook
    Bandcamp.

    40 JAAR
    Cutting Crew – The Broadcast
    Van het album “Broadcast” (Siren/Virgin, 1986)

    We kennen allemaal de hitsingle “(I Just) Died In Your Arms Tonight” van Cutting Crew. De Britse band rond zanger/gitarist Nick Van Eede beleefde hiermee in 1986 een vliegende start, met een sound die ergens tussen pop en rock laveert. Van Eede had in 1982 al een bescheiden succes in Canada met zijn toenmalige band The Drivers. Daar ontmoette hij gitarist Kevin MacMichael. Pas in 1985 kwam het echter tot een samenwerking nadat MacMichael naar Londen was verhuisd. Met het toetreden van bassist Colin Farley en drummer Martin "Frosty" Beedle in 1986 was Cutting Crew een feit en al snel kon een contract getekend worden met het label Siren, onderdeel van Virgin. De eerste single was het voornoemde “(I Just) Died In Your Arms Tonight” en de bandleden snapten eenvoudigweg niet wat hen overkwam: zowel in de V.S. als Canada werd dit een enorme hit en ook Europa gaat plat. De tweede single deed vervolgens maar weinig, maar de derde single in de V.S., “I've Been in Love Before”, bereikte de 9de positie in de Hot 100. Gedoe met het management was er vervolgens de oorzaak van dat het momentum vervloog en na het derde album werd Cutting Crew ontbonden. Van Eede deed vervolgens auditie om Phil Collins op te volgen bij Genesis en werkte daarna samen met Steve Hogarth, wat leidde tot de song “Map Of The World” op het Marillion-album “Anoraknophobia” in 2001. Met zijn nieuwe band Grinning Souls nam hij in 2005 het album “Capture” op. Om dit album meer exposure te geven, volgde een jaar later een heruitgave, maar nu onder de bandnaam Cutting Crew, waarbij “Grinning Souls” de albumtitel werd. De band trad vervolgens weer regelmatig op onder de vertrouwde naam en fungeerde ook als voorprogramma bij Marillion-concerten. Pas in 2015 kwam het tot een vers studio-album, met weer een andere line-up rond Van Eede. En nu, opnieuw een decennium later, is een opvolger in de maak. In afwachting daarvan vieren we het 40-jarig jubileum van het debuut en gaan we luisteren naar het bijna-titelnummer, dat ten opzichte van de albumtitel een lidwoord meekreeg: “The Broadcast”.
    Websites:
    https://cuttingcrew.biz/
    https://www.facebook.com/CuttingCrewMusic/.

    SEVENTIES
    Isopoda – Considering
    Van “Acrostichon” (Twinkle, 1978 / Musea, 1995)

    Isopoda werd in 1972 opgericht in het West-Vlaamse Aalst, in eerste instantie onder de naam Tarantula. De groep speelde toen nog covers van o.a. Uriah Heep en The Who. Nadat de muzikale interesse verlegd was naar de symfonische rock van Camel en Genesis werden de covers vervangen door eigen materiaal naar voorbeeld van genoemde Britse bands én werd de naam gewijzigd naar Isopoda. Na de nodige podiumervaring te hebben opgedaan werd eind 1976 voor het eerst een studio-opname gemaakt voor de plaatstelijke compilatie-LP “Raalst”. In dit “Male And Female” klinkt het embryonale talent van de Belgen door. Een jaar later was er genoeg sterk materiaal om een hele eigen LP op te nemen, die in 1978 werd uitgebracht onder de titel “Acrostichon”. De sterkste tracks, waaronder albumhoogtepunt “Considering”, laten een duidelijke invloed horen van het Camel van rond diezelfde tijd, wat mede in de hand wordt gewerkt door de sferen die met keyboards en fluit worden neergelegd. Onder andere het gebruik van akoestische 12-snarige gitaar verwijst dan weer naar het Genesis van een paar jaar eerder. Zoals met meer obscure Europese prog het geval was, pikte Musea dit werk in de jaren negentig op. Als bonustrack werd het enigszins detonerende “Male And Female” toegevoegd en uiteraard ontbreekt een uitgebreide biografie met vele foto's niet. Bassist Arnold de Schepper (die soms ook o.a. fluit en gitaar speelt en in één song de leadzang overneemt van zijn broer Dirk) was dan ook betrokken bij de heruitgave. Die Arnold zou in 2014 terugkeren aan het progfront met twee zoons, onder de naam Fossil Evolution. FREIA Music bracht dat jaar het enige album “World In Motion” uit. Wij gaan luisteren naar “Considering”, het slotnummer van de oorspronkelijke LP-editie van “Acrostichon”.
    Websites:
    https://belgianmetalhistory.be/isopoda/
    https://www.facebook.com/FossilEvolution.

    (OP)NIEUW
    Ambient Den – Future History Part 1
    - For All Mankind
    Van “Ambient Den” (Desert Comb Music (=eigen beheer), 2025)

    Twee weken geleden lieten we u kennismaken met Ambient Den, de nieuwe band van Ben Craven, van wie we bijna 10 jaar geleden al solomateriaal in Xymphonia lieten horen. Ambient Den is een samenwerking van de Australiër met Tim Bennetts en Dean Povey, die al tijdens de lockdownperiode is begonnen. Muzikaal ligt het simpelweg “Ambient Den” getitelde werkstuk zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Vanavond opnieuw aandacht voor dit album, middels de albumopening: eerst het korte intro “Future History Part 1”, dat overgaat in “For All Mankind”, waar de voornoemde kenmerken in optima forma te horen zijn.
    Websites:
    https://www.ambientden.com/
    https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
    https://www.facebook.com/AmbientDen/.