-
René Yedema
- Top 2024:
-
1. Squeaky Feet – "Cause For Alarm" (eigen beheer, eind 2023)
"Cause For Alarm", het studiodebuut van Squeaky Feet verscheen het half november 2023, allereerst als download via Bandcamp en later ook op CDR. Dit uit oud-studenten van het Berklee College Of Music bestaande combo zou je gezien de overvloedige hoeveelheid live-albums op de Bandcamp-pagina tot de jambands kunnen rekenen, maar daarvoor zitten de composities veel te ingenieus in elkaar, waarbij acts als Zappa, Umphrey McGee, Phish, Happy The Man, Dream Theater en Brand X als vergelijkingsmateriaal dienen. We zouden de band een meer rockende variant van Snarky Puppy, kunnen noemen, maar die gedachte wordt wellicht ingegeven door de aanwezigheid van Snarky Puppy-gitarist Mark Lettieri in "Tunnel Vision". De composities wisten me bij de eerste beluistering al te overdonderen door de talloze tempo- en stijlwisselingen, korte virtuoze solo's, prima zang en heerlijk samenspel, waarbij constant de toegankelijkheid voorop staat. Dat laatste geldt zeker voor het gekozen nummer “Pull The Lever” waarin het overvloedige gebruik van de vocoder een vette knipoog naar Daft Punk is.
Websites:
https://squeakyfeet.bandcamp.com/album/cause-for-alarm-2
https://www.squeakyfeetmusic.com/
https://www.facebook.com/squeakyfeetmusic
2. Kenso – "An Old Warrior Shook The Sun" (King Records/Nexus)
Vlak voor het sluiten van het afgelopen jaar verscheen een nieuwe CD van een van mijn favoriete bands Kenso, getiteld "An Old Warrior Shook The Sun". En hoewel een van de vaste keyboardspelers nog slechts in twee nummers als gastpianist te horen is, weet de progressieve (jazz)rock van het gezelschap me weer te overtuigen. Dit wordt mede bewerkstelligd door gastmuzikant Taku Yabuki, bekend van zijn "Modern World Symphony"-CD’s, op toetsen. Net als in het verleden zijn vergelijkingen te trekken met de muziek van Focus, Gentle Giant, Happy The Man en U.K., maar ook met de frivole muziek van het eveneens uit Japan afkomstige Stella Lee Jones. Klassiek zangeres Miwako Handa excelleert overigens weer in "Ice Island" (ook bekend als "Hyoto"), een bewerking van een van "Kenso II" afkomstig introvert pareltje, wat mede door de spannende viool- en gitaarinjecties resulteert in een moderne operaballade in de stijl van John Adams. Let wel: de Engelse songtitels, zoals “Ice Island”, staan niet op het hoesje, maar komen van internet; de albumtitel is wel in het Engels. Speciaal voor de Kenso-fans schreef bandleider Yoshihisa Shimizu het melancholieke “Never Say Goodbye” en dat moest ik als superfan natuurlijk uitkiezen voor deze top 10.
Websites:
https://kenso1974.jimdofree.com/
https://kenso.exblog.jp/
https://www.facebook.com/Kenso01/
3. Lori, Nicola – "Urban Vision" (eigen beheer)
De multi-instrumentalist Nicola Lori is ook zo’n vaste gast in mijn jaarlijsten, maar met zijn solodebuut "Urban Vision" staat hij er nu voor het eerst onder zijn eigen naam in. Ik kende hem hiervoor doordat hij met Stefano Panunzi mede-vormgever is van Fjieri, terwijl hij tevens aan de soloplaten van Panunzi meewerkt. Hoewel Panunzi slechts in één nummer te horen is plaats ik Lori's album in diezelfde categorie. Dat betekent dat er volop atmosferische, progressief getinte songs op staan, vergelijkbaar met bijvoorbeeld de oude solo-output van David Sylvian. Met de zangers GRICE, Robby Aceto en Andrea Chimenti wordt op vocaal gebied met verschillende kleuren gewerkt. Ook instrumentaal is er veel afwisseling met mooi fretloos baswerk, Chapman Stick-patronen, sfeervolle gedempte trompetspel en symfonisch getint toetsenspel. Zowel Panunzi als Lori zijn grote liefhebbers van het basspel van wijlen Mick Karn wat zeer goed te horen is in het nu volgende instrumentale “Inside Your Thought”.
Websites:
https://www.nicolalori.com/
https://www.facebook.com/nicolalorimusic
https://nicolalori.bandcamp.com/album/urban-vision
4. Emerald City Council – "Motion Carries" (Melodic Revolution Records)
Meteen toen ik “Best Life (from Platforms Of Illusion)”, de tweede single van Emeral City Council hoorde, was ik enorm benieuwd hoe de overige nummers van het daarna te verschijnen debuutalbum "Motion Carries" zouden klinken en gezien de hoge positie in mijn top 10 heeft de band me niet teleurgesteld. Deze uit de Amerikaanse staat Arkansas afkomstige nieuwe formatie is geformeerd rond Brent Bristow. Naast deze saxofonist/toetsenist/producer vinden we gitarist Seth Hankerson en bassist Jeremy Nichols én twee bekende namen. Drummer is namelijk Noah Hungate, zoon van origineel Toto-lid David. Zanger is niemand minder dan Jake Livgren, neef van voormalig Kansas-gitarist Kerry, die al met zijn oom in Proto-Kaw was te vinden en onder meer ook vaste gast is bij het Duitse Legacy Pilots. Naast het gebruikelijke prog-instrumentarium is de sax in de muziek van Emerald City Council een belangrijk ingrediënt; het doel is dan ook om dit instrument als rockinstrument in te zetten, hoewel we zelf met name de invloed van folkrock in het saxspel van Bristow ervaren. Dit laatste wordt versterkt door de mede door gastmuzikanten bespeelde akoestische gitaar-, blokfluit- en mandolinepartijen. Toch laat "Motion Carries" een gedegen Amerikaanse progsound horen die we kennen van artiesten als Neal Morse, Kansas en Glass Hammer, zoals ook “Ice Thinning” onderstreept.
Websites:
https://emeraldcitycouncil.com/
https://emeraldcitycouncil.bandcamp.com/music
https://www.facebook.com/emeraldcitycouncil
5. Dezolve – "Asterism" (King Records)
En wederom scoren de inmiddels niet meer zo heel jonge honden van het Japanse Dezolve een plek in mijn top 10, dit keer met "Asterism", al het zevende studio-album van de in 2014 gevormde band. De twaalf tracks, die gezamenlijk voor vijf kwartier superstrak gespeelde dynamische progjazzrockfusion zorgen, zijn nagenoeg allemaal genoemd naar ruimtelijke, aan de sterrenhemel verwante verschijnselen. Wederom blinken de composities uit in vloeiende opeenvolgingen van thema’s en gitaar- en toetsensolo’s en -duels, gecombineerd met een grote ritmische verscheidenheid, verbluffende studio-effecten en tot in de puntjes verzorgde arrangementen. De Casiopea-getinte fusionstukken blijven hierdoor, ondanks enkele 'cheesy' momenten, boeiend, terwijl de progressieve jazzrocktitels in de stijl van, bijvoorbeeld, ExhiVision en Kenso je geregeld omverblazen zonder dat ook maar een moment de melodie uit het oog verloren wordt. Niet zelden ademen daarbij diverse passages eenzelfde relaxte sfeer uit als het werk van Pat Metheny en dat geldt zeker voor “Goodnight Aldebaran”.
Websites:
https://www.dezolve.net/
https://www.facebook.com/dezolve.official/ (niet up-to-date)
https://www.youtube.com/channel/UCxEMu-7-iya7mu-iP-Il0lQ/about (YouTube-kanaal)
6. Twenty Committee, The – "The Cycle Undone" (eigen beheer, eind 2023)
Album van de maand Mei! Het eind december 2023 verschenen "The Cycle Undone", het tweede album van de Amerikaanse band The Twenty Committee, wist me vooral te raken door enkele gevoelige gitaarsolo’s die me deden denken aan Vienna Circle. Het is een knap in elkaar gezet en gelaagd dystopisch sciencefiction-conceptwerkstuk, waarop we prachtige symfonische rock horen, die af en toe ook wel wat weg heeft van de muziek van Steven Wilson, The Flower Kings of Advent. En net als laatstgenoemde, eveneens Amerikaanse band voegt de The Twenty Committee fraaie vocale harmonieën toe aan de arrangementen. Noemenswaardig is daarnaast de mooie gastrol voor Renaissance-zangeres Annie Haslam. Haar medewerking is op zich niet zo heel vreemd, want zanger, toetsenist en songschrijver van The Twenty Committe, Geoffrey Langley, maakt alweer een aantal jaren deel uit van Renaissance. We hadden nog twee nummers niet gedraaid van deze opvolger van het debuut debuut "A Lifeblood Psalm"; de ballade “Robot Death” is er één van.
Websites:
https://thetwentycommittee.bandcamp.com/album/the-cycle-undone
https://www.facebook.com/TheTwentyCommittee/
7. White, Snowy – "Unfinished Business" (eigen beheer)
Net als twee jaar geleden, toen Snowy White met "Driving On The 44" nummer 9 van mijn top 10 bevolkte, heeft hij me met "Unfinished Business" weer verwarmd met een erg prettig bluesalbum. De Engelsman weet nog steeds die fijne, herkenbare toon uit zijn gitaar te toveren. Dat doet hij tegenwoordig veelvuldig met zijn zoon Thomas op drums en oude vertrouwelingen als Juan van Emmerloot, Max Middleton en Ferry Lagendijk op toetsen. Op "Unfinished Business" schieten vooral het prachtige instrumentale, ruim acht minuten durende slotakkoord "All The Way Home" en het qua tekst weinig optimistische "Endless Green, Deepest Blue" er bovenuit. Laatstgenoemde stuk draaiden we in september vorig jaar al, dit keer alle ruimte voor “All The Way Home”.
Websites:
http://www.snowywhite.com/
https://www.youtube.com/channel/UC0F_QA80shnike2ZAq55Rcw (Whites officiële youtubekanaal)
https://www.facebook.com/white.snowy Fansite
http://www.snowywhitefanclub.org/
8. Penaguin, Tom – "Tom Penaguin" (áMARXE)
Ik heb wel bewondering voor iemand als Tom Penaguin, een muzikale duizendpoot die op het titelloze album onbeschaamd een eerbetoon aan de Canterbury Scene-sound van band als Egg en National Health brengt. Hierbij werd hij geholpen door Zopp-voorman Ryan W. Stevenson (die overigens afgelopen jaar nog een lekker live-album uitbracht) die hem bij het Spaanse label áMARXE introduceerde. Eigenlijk mis je op de CD alleen de zang van Amanda Parsons, voor de rest weet Penaguin natuurgetrouw de toetsencapriolen van Dave Stewart en de gitaarmagie van Phil Miller in herinnering te brengen. Ook zijn drum- en baswerk mogen er wezen. Luister maar naar “The Stove Packed Up And Left” en u weet wat ik bedoel.
Websites:
https://amarxe.bandcamp.com/album/tom-penaguin
https://www.facebook.com/TomPenag1/
https://tompenaguin.bandcamp.com/
9. Nixon, Andy – "The Waterline" (eigen beheer)
Het jaar 2024 bracht ons helaas geen nieuw album van vaste top tieners Freedom To Glide. Gelukkig neemt zanger/gitarist/multi-instrumentalist Andy Nixon met zijn in juli vorig jaar uitgebrachte soloalbum “The Waterline” geheel in stijl die plek in. Afgezien van één drumpartij, een orgelsolo en wat achtergrondvocalen doet Nixon hier alles zelf. Naar eigen zeggen keren er elementen terug uit het rijke scala aan muziek waar hij mee in contact is gekomen: rock, pop, jazz, folk, country, prog, klassiek. Gelukkig resulteert dat niet in een album dat als los zand aan elkaar hangt; Nixon heeft die invloeden subtiel verweven in een sound die voor een groot deel toch in het verlengde ligt van Freedom To Glide. Rode draad is Nixons fascinatie voor de zee en hoe die als metafoor voor het leven kan staan. Ten opzichte van Freedom To Glide ligt de nadruk hier wat meer op de singer-songwriter-kant van Nixon, hoewel hij ons gelukkig, zoals in het nu volgende “Still”, ook regelmatig trakteert op zijn smaakvolle gitaarspel.
Websites:
https://andynixon.bandcamp.com/
https://andynixonhq.com/
https://www.facebook.com/AndyNixonMusic/
10. Dark Sky Alliance – "Interdwell" (Spotted Pegarry Music)
Eén van de meest sfeervolle albums dit jaar vond ik “Interdwell” van de gelegenheidsformatie Dark Sky Alliance. Het is min of meer een vervolg op het project The Fragile Fate dat in 2015 met "Lilliam Ocean" een ambientgetint progalbum uitbracht. Dat project bestond uit toetsenman Rupert Greenall van de progressieve New Wave-formatie The Fixx, Jerry Marotta, die vooral bekend is van zijn machtige drumpartijen bij Peter Gabriel en tegenwoordig The Security Project, en gitarist/"string-bender" Eric "the" Taylor, met op één track de medewerking van ambientgoeroe Robert Rich. Hetzelfde drietal vormde afgelopen jaar samen met multi-instrumentalist David Helpling Dark Sky Alliance, dat de CD "Interdwell" uitbracht. Mede door de inbreng van gastmusici als gitarist Jamie West-Oram (Greenalls collega in The Fixx), vibrafonist Joe Locke en wederom Robert Rich is de ambientsound nog rijker gekleurd. De meeste tracks hebben een dromerig arrangement, ietwat tussen instrumentale composities van David Sylvian en Brian Eno of de soundtracks van Peter Gabriel in, maar in het titelnummer en in het voor vanavond geselecteerde “Linear” klinkt Dark Sky Alliance door de zwevende gitaarsolo's ook als een enigszins Floydeske progressieve rockband.
Websites:
https://darkskyalliance.com/
https://www.facebook.com/darkskyalliancemusic/
In 2024 hervond ik mijn liefde voor avontuurlijke progressieve rock uit de V.S. wat zich uit in mijn top 10. Vooral het virtuoze Squeaky Feet en frisse Emerald City Council wisten me te verrassen, terwijl ook The Twenty Committee fraaie, vaak gevoelige momenten vastlegde. Nicola Lori continueert eerdere Top 10-noteringen van Stefano Panunzi en Fjieri waarop hij meespeelde, terwijl de sfeervolle bluesrock van Snowy White de laatste jaren bijna een vaste plek in mijn top 10-lijstjes heeft. Vlak voor de deadline kwam de nieuwe Kenso uit en de virtuoze progressieve jazzrock die deze Japanners al sinds de jaren 80 uitbrengen blijft van hoog niveau. Dat kan ook gezegd worden van hun landgenoten van Dezolve die met hun wederom sterke nieuwe jazzrockfusion-album hoog scoren. De debuutalbums van Tom Penaguin (met mooie neo-Canterbury) en Andy Nixon (bekend van Freedom To Glide) vond ik veelbelovend, wat ook gezegd kan worden van de progressieve ambientgelegenheidsformatie Dark Sky Alliance, waarin we onder andere Jerry Marotta en Rupert Greenall terugvinden.
1. Squeaky Feet – “Cause For Alarm” (eigen beheer, eind 2023)
2. Kenso – “An Old Warrior Shook The Sun” (King Records)
3. Lori, Nicola - “Urban Vision” (Nicola Lori Music = eigen beheer)
4. Emerald City Council - “Motion Carries” (Melodic Revolution Records)
5. Dezolve – “Asterism” (King Records)
6. Twenty Committee, The - “The Cycle Undone” (eigen beheer, eind 2023)
7. Snowy White - “Unfinished Business” (eigen beheer)
8. Penaguin, Tom - “Tom Penaguin” (áMarxe)
9. Nixon, Andy - “The Waterline” (eigen beheer)
10. Dark Sky Alliance – “Interdwell” (Spotted Peccary Music)